Na alle regen van gisteren beginnen we vandaag met een zonnetje aan het ontbijt. We krijgen daarna nog wel een buitje, maar verder was het prima weer. Vandaag gaan we op weg naar onze volgende stop in Tongariro National Park. Vanuit Rotorua vertrekken we eerst richting Taupo. Het landschap is afwisselend, met productiebossen, glooiende heuvels en op de achtergrond hogere bergen. De productiebossen zien we in alle stadia: hoge bomen, pas gerooide percelen en percelen waar net nieuw is aangeplant. Vooral bij deze laatste wordt de nieuwe aanwas omringd door bosjes met fel gele bloemetjes eraan, een mooi contrast.

Dichter bij Taupo rijden we langs het grootste meer van Nieuw Zeeland, toepasselijk Lake Taupo genaamd. Het meer is de volgelopen krater van de Taupo supervulcaan en het diepste punt is 186 meter. Vlakbij Taupo hebben we nog een korte stop gemaakt en zijn we naar de Huka waterval gelopen.

Vervolgens door naar Tongariro National Park en we zien het landschap om ons heen weer veranderen. We zitten nu hoger boven zeeniveau en zien ook hogere bergen waarvan de hellingen boven de boomgrens liggen en dus een stuk kaler zijn.Ook hier weer een stukje “Lord of the Rings”: Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu figureren als Mount Doom, de plek waar de ring moet worden vernietigd.

Halverwege de middag zijn we bij ons hotel, of beter gezegd Chateau, waar we de komende twee nachten verblijven.

Het leek er al een paar dagen aan te komen en vandaag moesten we er toch aan geloven. Het regent… en hoe… vanaf een uur of 6 ‘s ochtends tot zeker 14:00 kwam het met vlagen met bakken uit de lucht. Af en toe leek het op te klaren, maar 5 minuten later was het weer raak. Niet echt aantrekkelijk om naar buiten te gaan.

We zaten vannacht overigens in Rotorua, een toeristisch oord voornamelijk gebouwd om de vele natuurlijke heetwaterbronnen. Waar natuurlijke heetwaterbronnen zijn, is vulkanische activiteit. En waar vulkanische activiteit is ruikt het gewoonlijk naar rotte eieren. En dat is ook in Rotorua het geval. Op de ene plek wat erger dan de andere, maar in het centrum ruik je het op de één of andere manier altijd wel een beetje.

Gelukkig zitten we net iets buiten het centrum in onze B&B, hier geen last van de geur. Ook deze ligt op een heuvel, goed bereikbaar via een éénbaans oprit van 300m kronkelend tussen bomen en struikgewas, zolang er niemand van de andere kant komt…. Vannochtend een heerlijk ontbijt gehad en gezellig gekletst met een Canadees en Nederlands stel die ook in de B&B verbleven. Daarna tot een uur of 13:00 binnen gezeten, een beetje lezen, een sudoku, etc. totdat het iets op begon te klaren. Tijd voor actie.

Nu de regen iets minder is geworden stappen we in de auto richting een aangeplant bos van Californische Redwoods. De hoogste bomen ter wereld. Waar ze in California wel 2000 jaar oud worden (en de hoogste 115m hoog is), moeten we het hier doen met max 118 jaar oud en 72m hoog, maar nog steeds indrukwekkend. In dit bos is een paar jaar geleden een wandelpad op hoogte aangelegd. Hangbruggen verbinden verschillende platforms die tussen de 6 en 12 meter hoogte in de bomen hangen, een boswandeling, maar dan anders.

Daarna hebben we ook nog een rondje gelopen in het bos ‘op de begane grond’, waar meer dan 100 jaar geleden Nieuw Zeelandse wetenschappers bomen van over de hele wereld hebben geplant om te onderzoeken welke het best gedijde in het Nieuw Zeelandse klimaat. Dit was nodig omdat het hout wat in de bouw werd gebruikt, werd gewonnen uit Nieuw Zeelandse oerbossen die op natuurlijke wijze niet snel genoeg groeiden om aan de toenemende vraag te voldoen. Duidelijk herkenbaar was de geur van de Australische Eucaliptus boom (mede dankzij de regen).

Na een hapje eten in de stad, waren we op tijd terug in de B&B. Tijd voor een lekkere kop thee en nog een spelletje en wat lezen, terwijl het buiten weer begint te regenen.

Vandaag even wat rustiger aan. De klimmetjes van de afgelopen dagen zijn goed voelbaar, dus tijd om even iets anders te gaan doen. Met wederom prachtig weer gaan we op pad naar een andere wereld, namelijk naar de Shire in Midden Aarde en het daar prachtig gelegen plaatsje Hobbiton. Hobbiton is een kleine gemeenschap met ongeveer 40 woningen, een watermolen en één café, de Green Dragon Inn. De bewoners zijn zelfvoorzienend, ze verbouwen hun eigen groenten en maken hun eigen kaas en de meesten zijn tevreden met hun bestaan. Al zijn er natuurlijk uitzonderingen, namelijk Bilbo Baggins, die van één van zijn vele avonturen De Ring mee terug bracht naar de Shire. We zijn bij hem aan de deur geweest, maar hij bleek niet thuis vandaag, ook al hing de was nog buiten.

Gelukkig was er een gids die ons kon rondleiden in deze prachtige wereld van (de filmset van) de Lord of the Rings- en de Hobbit-trilogie, die er werkelijk geweldig uit zag. Na het filmen van Lord of the Rings was de gehele set afgebroken, echter met de plannen voor de Hobbit is de hele set herbouwd, maar deze keer permanent met als doel om de set na het filmen te behouden. En dat is zeer goed gelukt, maar vraagt ook voortdurend onderhoud. Daarvoor loopt zo’n 30 man rond, waarvan acht fulltime tuinmannen/-vrouwen. Ja, het valt niet mee om gras er wild groeiend uit te laten zien (de belangrijkste reden waarom je tijdens de rondleiding niet op het gras mag komen). We zaten in de eerste 2 uur durende rondleiding van de dag om half 9 en toen was het nog vrij rustig, waardoor we (lees: Jeroen) veel mooie foto’s kon maken. Zeker als je bedenkt dat er elke 10 minuten een rondleiding start met ca 35 personen per groep.

Aan het einde van de rondleiding werden we in The Green Dragon Inn getrakteerd op bier. Omdat het nog maar net na tienen in de ochtend was, hebben we gekozen voor het alcoholvrije gemberbier. Deze had Jeroen al eerder geproefd bij de hofleverancier van Hobbiton, Good George Brewery.

Na het bezoek aan de Shire zijn we weer richting het dorp Matamata gegaan (hier bevond zich ook de B&B van afgelopen nacht) om bij de supermarkt wat lunch te halen. Daarna doorgereden naar de Wairere waterval. Na de lunch hebben we hier nog een korte hike gedaan richting een mooi uitzichtpunt op de waterval. Je kon ook naar de top van de waterval, maar dat hebben we vandaag maar even overgeslagen om de benen te sparen.

Na drie nachten in Hamilton, gaan we vandaag door naar onze volgende stop in Matamata. Dit is maar een uurtje rijden, dus genoeg tijd om vandaag ook nog een hike te doen. Helemaal omdat het vandaag ook echt mooi weer wordt (circa 25 graden en zonnig) en de voorspellingen voor het weekend een stuk minder zijn. Dit betekent wel even doorbijten, want we zijn nog niet echt hersteld van onze klimmetjes van gisteren. Dat weerhoudt ons er niet van om ook vandaag weer een berg op te gaan. Onder het motto “dan lopen we de spierpijn er wel uit…” en “als we eenmaal opgewarmd zijn, voelen we er vast niets meer van…”.

We kiezen voor mount Te Aroha (952 m hoog), een mooie route die grotendeels door het bos gaat. De route naar de top verloopt vrij soepel. Hier en daar wat klauterwerk, maar dat zijn we na gisteren wel gewend. En als we eenmaal op gang zijn, hebben we ook nog niet echt last van onze benen… De top zelf is wel een beetje een verrassing. We hoorden al stemmen toen we in de buurt kwamen en verwachtten andere hikers tegen te komen. Het bleken echter monteurs te zijn die aan het werk waren in de enorme radiomast die op de top stond. Maar met onze rug naar deze mast hadden we een prachtig uitzicht bij onze lunch.

Daarna weer terug naar beneden, deze route was langer dan de weg omhoog en het dalen ging daardoor meer geleidelijk. Het eerste stukje ging over wat meer rotsachtig terrein, maar ook nu kwamen we al snel weer tussen de bomen. Het klauterwerk was nu minder, maar er waren wel meer trappen, waardoor we op sommige punten toch snel omlaag gingen. Bij het omlaag gaan konden we onze benen echter wel goed voelen, waardoor het tempo toch wat lager lag dan we van onszelf gewend zijn. Daarnaast hebben we geconstateerd dat een pet op hebben erg fijn is als bescherming tegen de zon (en om je haren uit je gezicht te houden) maar dat het ook je gezichtsveld soms wat beperkt. Zeker als je ook goed op je voetenwerk moet letten, kun je dan wel eens een laaghangende tak of boom over de weg missen, waaraan je vervolgens pijnlijk je hoofd stoot (Saskia: niet 1 maar 3 keer…., maar verder gaat alles goed…).

Rond een uurtje of 4 waren we terug bij de auto, toch wel blij dat we er waren en met de afspraak dat we morgen toch even een hersteldagje inbouwen wat hiken betreft…

Nadat we hebben ingechecked bij onze B&B voor deze nacht hebben we ‘s avonds lekker Italiaans gegeten en daarna met de beentjes omhoog deze blog geschreven.

Prachtig weer vandaag, ruim 25 graden en zonnig. Op het programma staat onze eerste serieuze hike, naar de top van Mount Pirongia. Voordat we van start gaan, eerst even een rondje zonnebrandcreme smeren, ook al zal een groot deel van de route tussen de bomen zijn.

We starten rond half 11 en beginnen rustig met nog vrij vlak terrein. Daarna gaan we steiler omhoog richting een eerste uitzichtpunt bij Mount Ruapane. Daarna moesten we eerst weer een klein stukje omlaag waarbij duidelijk werd dat dit een pittige hike ging worden: op sommige punten waren kettingen geplaatst om de steile stukken omlaag (of juist omhoog) te kunnen overbruggen en daarnaast was het regelmatig klauteren met handen en voeten. De tweede en hoogste piek van vandaag was mount Pirongia, op zo’n 959 meter hoogte. Vanaf de uitzichttoren hebben we een 360-graden uitzicht van de omgeving. We zijn nu ongeveer 3 uur onderweg, tijd voor een korte stop en lunch. We denken dat het meeste klimwerk nu wel gedaan is, we zijn immers op het hoogste punt van deze berg…. Niets blijkt minder waar.

We beginnen aan onze terugweg, die zoals verwacht in eerste instantie omlaag gaat. Ook hier komen we weer een aantal kettingen tegen die ons helpen om naar beneden te komen. Al snel echter gaan we weer omhoog, ook met het nodig klauterwerk, om bij een volgende, lager gelegen piek, mount Mahaukura te komen. Ok, nu dan echt omlaag, maar nee, na een stuk dalen opnieuw omhoog naar een volgende piek, mount Wharauroa. Er volgt nog een kleinere piek en daarna zijn we dan toch echt definitief op weg naar beneden, maar met nog een flink stuk te gaan en het nodige ‘handen-en-voeten’-werk. Alleen het laatste stuk was wat vlakker en dat was wel prettig voor onze inmiddels toch wat vermoeide benen en voeten.

We waren uiteindelijk om 6 uur terug bij de auto, moe maar zeker ook voldaan. O ja, en hongerig en stinkend naar zweet… Gelukkig deden ze daar niet moeilijk over bij het restaurant waar we gingen eten. Hier hing namelijk al de lucht van de bierbrouwerij die er bij hoort. Na een lekkere burger met in bierbeslag gefrituurde frieten snel naar huis voor een lekkere douche en de beentjes omhoog.

Goed geslapen vannacht, blijkbaar hadden we het nodig… Vandaag is het, net als gisteren trouwens, weer prachtig weer. ‘s Ochtends nog wat fris, maar in de loop van de dag wordt het zo’n 24 graden. Na een goed ontbijt vandaag voor het eerst onze hiking schoenen aan. We zijn naar het Hakarimata Scenic Reserve geweest. Dit natuurpark heeft een aantal mooie routes, waarvan we (uiteraard) degene hebben gedaan die naar het hoogste punt ging. Het was een klein rondje, ca 7 km, maar de route omhoog was redelijk steil, aangezien deze grotendeels uit trappen bestond (1400 treden). Het bos deed hier en daar een beetje denken aan regenwoud, best veel varens en af en toe een kleine waterval.

Na een douche en wat relaxen zijn we ‘s middags in Hamilton naar de Hamilton Gardens geweest. Als je ooit in de buurt van Hamilton bent is dit een echte aanrader. Kosten nog moeite lijken gespaard om je in de verschillende tuinen echt in een ander land te voelen (zie foto’s).

PS: We zitten dit te schrijven terwijl we op ons balkon zitten, waar we omringd worden door het geluid van de vele vogels die hier zijn, van luid gezang tot gevroet in de dakgoot op zoek naar bouwmateriaal voor een nest.

Na een goed verlopen, maar lange reis, zijn we gisterochtend aangekomen in Auckland. Met een paar uurtjes slaap in de voorgaande 40 uur, kunnen we direct de eerste bijzondere vakantie-ervaringen opdoen: We gaan onze huurauto ophalen en voegen ons bij het linksrijdende verkeer. Het is handig dat je hier dan ook in een auto zit waarbij het stuur aan de andere kant zit, maar ook alle andere functies zitten andersom. Ik heb al minstens 10 keer de ruitenwissers aan gedaan toen ik links- of rechtsaf wilde slaan. De eerste paar dagen zitten we in Hamilton, ongeveer 120 km rijden vanaf het vliegveld, een mooi traject om te wennen aan het links rijden.

De omgeving is hier heuvelachtig en de B&B waar we zitten, die eruit ziet als een soort Mexicaanse hacienda, ligt ook wat hoger. Hierdoor hebben we een mooi uitzicht. We waren al vroeg in de middag bij de B&B, waar we toch eerst maar een paar uurtjes geslapen hebben, aangezien we beiden redelijk afgepeigerd waren van de reis. Voor het avondeten zijn we naar Hamilton geweest, waar we op advies van onze gastvrouw bij ‘Good George’ hebben gegeten, een bierbrouwerij met een restaurant erbij. We zijn beide niet echt van het bier, maar Jeroen heeft wel een huisgebrouwen Ginger Ale gedronken en we hadden friet in bierbeslag. Dat ging er prima in bij onze salades. Na het eten hebben we rondje om het Rotoroa-meer in Hamilton gelopen om het eten te laten zakken en vooral om nog wat langer wakker te blijven, zodat we hier in een goed ritme komen en zo snel mogelijk van onze jetlag af zijn.

Vanaf ons balkon (ja, we hebben een balkon) hebben we voor het slapen gaan nog naar wat vuurwerk gekeken. 5 November is namelijk in de meeste landen die ooit onder het Britse rijk vielen, Guy Fawkes Day (ook wel bekend als ‘bonfire night’). Hierbij wordt herdacht hoe Guy Fawkes samen met anderen in 1605 probeerde het Britse parlementsgebouw op te blazen. Dit gaat in Nieuw Zeeland, net als in Groot Britannië, gepaard met vuurwerk. In vergelijking met Nederland tijdens de jaarwisseling was het echter maar kinderspel en we hebben heerlijk kunnen slapen.

Alvast een klein begin om te laten weten dat we dit jaar weer een blog bijhouden van onze vakantie. Morgen vertrekken we naar Auckland, Nieuw-Zeeland, waar we dinsdagmorgen (Nieuw-Zeeland-tijd) zullen aankomen. Ter info: het tijdsverschil is 12 uur, waarbij het in Nieuw-Zeeland 12 uur later is dan in Nederland.

Gisteren hadden we het plan opgevat om een fiets te huren, en een rondje door Stanley park te gaan fietsen. Toen we onderweg waren naar de fietsverhuur kwamen we echter tot de realisatie dat we daarmee al snel klaar zouden zijn en we eigenlijk niet echt andere fiets bestemmingen bedacht hadden. Omdat Stanley park ook wel lopend te doen was hebben we besloten toch maar geen fiets te huren.

Achteraf bleek dat toch wel een goede keuze. Aan het begin van de dag was het namelijk nog wel wat bewolkt, met tegen de middag nog een klein regenbuitje (schuilen onder een boom was het devies), maar daarna klaarde het op en werd het een prachtige dag (24 graden). Dit zorgde voor overvolle fietspaden. Na een stevige lunch in een restaurant in het park toch zo’n 10 kilometer in het park gewandeld met prachtige uitzichten op skyline van de stad. Daarna weer 6 kilometer terug gewandeld naar ons hotel. Aan het eind van de dag stond de teller daarmee op 24km.

Vandaag (of eigenlijk ondertussen ook gisteren door tijdzone overgangen) zijn we teruggevlogen. Laat die jetlag maar komen.

Gisteren hebben we het rustig aan gedaan. Het weer was wat minder, maar we hadden aan paraplu’s gedacht dus wat dat betreft hebben we het droog gehouden. Zo rond de middag zijn we richting de wijk Kitsilano gelopen, langs de zuidkant van False Creek. Door het mindere weer hadden we niet echt veel uitzicht op de baai (English Bay) maar op zich konden we wel mooi bootjes kijken. Toen het serieus begon te regenen zijn we toch een een museum ingedoken: Het museum van Vancouver over, je raadt het al, de ontstaansgeschiedenis en ontwikkeling van Vancouver. Toen we buiten kwamen was het gelukkig droog en zijn we een stukje terug gelopen naar Granville Island waar we hebben gegeten. Omdat we ondertussen toch weer 12 km in de benen hadden hebben we een deel van de terugweg over het water gedaan met een Aquabus, compacte bootjes met een aantal stops langs False  Creek.

Vandaag hadden we nog één hike-achtige actie op het programma waarvoor we met de auto op pad gingen: De Grouse Grinder oftewel, de berg Grouse Mountain op via een vrij steile trail die vergelijkbaar was met de Stawamus Chief die we aan het begin van de vakantie hebben gedaan (die van die spierpijn). Met die ervaring in ons achterhoofd hebben we de trail in een gelijkmatig tempo gelopen. Na 1 uur en 8 minuten hadden we ‘trap’ met 2830 treden en 780 hoogtemeters beklommen en konden we boven genieten van het uitzicht en het zweet laten opdrogen. Dezelfde trail mochten we niet naar beneden doen (veiligheidsredenen), daarom moesten we terug met een gondel, wat we natuurlijk niet echt erg vonden.

Na Grouse Mountain nog doorgereden naar Lynn Canyon. In dit park was een kleine hangbrug die zicht gaf op een waterval en daarna hebben we nog een rondje doorgelopen naar nog twee andere watervallen. Ook in dit rondje een paar trappen, maar dat stelde natuurlijk niets voor in vergelijking met wat we ‘s ochtends hadden gedaan.

Op de terugweg wat lunch ingeslagen bij een supermarkt en daarna snel door naar het hotel voor de hoognodige douche. Aan het einde van de middag weer richting Downtown gelopen en daar erg lekker Indiaas gegeten. En nu met de beentjes omhoog wat relaxen, want ook vandaag toch weer 16 km gelopen.