Op zaterdagavond de 20^ste waren we terug in Los Angeles.

Op zondag zijn we naar de Getty Villa en het Getty Center geweest. De eerste is een museum met Romeinse en Griekse gebruiks- en kunstvoorwerpen. Het leuke hierbij is dat het gebouw zelf een soort kopie is van een Romeinse villa uit het jaar 0 (letterlijk..). Het Getty Center bevat een bredere collectie met kunst uit de periode ca. 1500 – 1900. Daarnaast is hier een uitgebreid onderzoekslaboratorium dat zich bezig houdt met onder andere restauratie van (kunst-) voorwerpen. Daarna, onder andere om de files te ontwijken, over het bekende Mulholland Drive naar Hollywood gereden waar on volgende hotel is. Nadat we hadden ingechecked in ons hotel zijn we een hapje gaan eten op Hollywood Boulevard en hebben we Jurassic World gekeken in het Chinese Theater.

Maandag zijn we naar Universal Studio’s geweest: lachen, schrikken, hartverzakkingen en nat worden in de verschillende attracties.

Gisteren en vandaag veel gereden. Hawai’i toch wat groter dan we dachten en om het een en ander te zien, moeten we heel wat kilometers maken. Gisteren zijn we een stuk richting het noorden gereden langs de kust, waarbij we onderweg bij verschillende historische parken zijn gestopt. Deze parken bevatten restanten van de dorpen/nederzettingen van de eerste bewoners van Hawai’i en uitleg over hoe zij hun weg vonden op dit lava-eiland. Meer naar het noorden en net voordat we, via het binnenland, weer terug zouden gaan, kwamen we eerst langs het originele standbeeld van koning Kamehameha (in Honolulu staat een kopie) en daarna nog bij een uitzichtpunt. Hier gooide het weer roet in het eten, het was net weer helemaal dicht getrokken en er viel weinig te zien behalve een reddingshelicopter die net iemand van het strand beneden had opgepikt (bleek niet ernstig te zijn).

Zoals gezegd, teruggereden via het binnenland waarbij we over de Kohala Mountains gingen. Hierbij hadden we prachtig uitzicht over de vallei waar we de heenweg doorheen gereden waren. Aan het einde van de middag waren we weer terug in het hotel. Wat gerelaxt en ons opgefrist en daarna voor het avondeten naar Bubba Gump Shrimp & Co. (ja, gebaseerd op de film Forrest Gump, en vol referenties naar die film).

Vandaag gaan we nog een keer naar Volcanos National Park, maar deze keer via een andere weg, omdat we ook wat meer willen zien van de Mauna Kea (de hoogste vulkaan, ca. 4205 m.) en de Mauna Loa (de grootste actieve vulkaan, maar iets lager 4169 m.) In beide gevallen konden we niet helemaal naar de top (serieuze hikes van > 10 km enkele reis), maar we konden bij de Mauna Loa wel via een door oude lava kronkelende, maar goed geasfalteerde, éénbaansweg tot ca 4000 m. komen. Daar staat namelijk een groot weer-observatiepunt.

Vervolgens via Hilo (de andere grote stad van het eiland), waar we nog kort gestopt zijn voor een kijkje bij de Regenboogwatervallen, door naar Volcanos National Park, waar we de Chain of Craters Road hebben gereden. Deze weg loopt naar de Oceaan en leidt naar de meest recente lavavelden. Onderweg zijn we, uiteraard, verschillende keren gestopt om van het mooie en fascinerende uitzicht te genieten. Aan het einde van de weg, of liever gezegd, vanaf het punt waar de weg is afgesloten, zijn we nog een stuk te voet gegaan. De lavavelden die we daar zagen zijn van rond 1984 en afkomstig van een uitbarsting van de Kilauea die nu nog steeds gaande is.

Hierna de lange weg weer terug naar het hotel, 2.5 uur. Bijna alles wat niet binnen de bebouwde kom is, is max tussen 45 en 55 mph (ruwweg tussen 70 en 90 km/uur) dan duren de relatief kleine afstanden (in vergelijking met het vaste land) allemaal best lang. Onderweg terug nog gestopt bij een zwart zand strand. Dit zwarte zand is het resultaat van een explosief snelle afkoeling wanneer lava in zee stroomt. Dit zand word vervolgens door de golven herverdeeld over stranden in de buurt.

Terug bij ons hotel aangekomen heerlijk Thais gegeten en de rest van de avond gerelaxt.

Voor vandaag wel de wekker gezet en op tijd in de auto, met de kap omlaag, richting de vulkaan, een rit van ruim 2 uur. Halverwege begon het er toch wat dreigend uit te zien, dus het dak er toch maar weer op. Precies op het goede moment, zo bleek, want nog geen 5 minuten later begon het te druppen. Dit bleef af en aan een beetje doorgaan tot we bij Volcanoes National Park aan kwamen.

Dit park omvat 2 van de 5 vulkanen op het eiland, maar wel de twee meest actieve. Maona Loa is van deze twee de hoogste, met 4169 meter. We zijn vandaag echter vooral onderweg naar Kilauea, een vulkaan die al sinds 1983 continue aan het uitbarsten is. Dit uitbarsten houd in dit geval in dat er een lavameer aan de oppervlakte ligt in de krater, en dat er regelmatig lava over land en door ondergrondse lava-‘tunnels’ naar zee stroomt.

Allereerst zijn we naar het Jaggar museum gereden om daar een goed uitzicht op de krater met rookpluim te krijgen (de lava zie je niet overdag omdat de krater daar net iets te diep voor is, als het donker is zie je de rode gloed echter wel). Tevens hebben we hier wat kennis opgedaan over de vele uitbarstingen van de vulkaan in de recente geschiedenis.

Daarna zijn we doorgereden naar een oude lava-tunnel waar we doorheen konden lopen, gevolgd door een hike door 1 van de kraters van de vulkaan waarin ooit een 120m diep lavameer stond. Doordat dit meer in de loop der tijd langzaam is gestold is een vreemd landschap van schotsen basalt ontstaan (zie foto). De tweede helft van de route was langs de rand van de krater, bedoeld voor een mooi uitzicht op de hele krater. Jammer genoeg was het weer niet zo mooi vandaag en was het de meeste tijd vrij nevelig in de krater.

Vervolgens zijn we ook nog 1.5 km over een verlaten weg gelopen die niet meer door auto’s gebruikt mag worden, en loopt naar een punt in het park waar in 1974 een groot lavaveld is ontstaan. Normaal gesproken (voor 2008) kon je hier met de auto komen (en ook verder rijden dan die 1.5km) maar doordat de huidige uitbarsting veel zwaveldioxide uitstoot is een groot deel afgesloten voor publiek.

Ondertussen was het al weer 16:00 uur, en zijn we dus maar weer op ons hotel aan gegaan. Het was immers 2 uur rijden. De hele terugweg de kap dicht gehad, omdat het regelmatig regende.

Vandaag eerst uitgeslapen en na een uitgebreid ontbijt van onze gastheer Michael, inclusief zijn verhalen over zijn tijd op een onderzeeër in de jaren zestig, op ons gemak richting het vliegveld vertrokken. Dit is de laatste ‘eiland-hop’ naar de ‘Big Island’, een vlucht van nog geen 25 minuten. Nadat we onze huurauto hebben opgehaald, een cabrio (!) omdat ze geen midsize klaar hadden staan…, door naar ons hotel. We voelden de vroege start van gisteren nog wel een beetje, dus we hebben het de rest van de middag rustig aan gedaan en ’s avonds lekker gegeten bij een Indiër. Al met al een relaxte dag.

3:00 uur: de wekker! Wij natuurlijk meteen klaarwakker, laatste spulletjes gepakt en om 3:15 uur in de auto. Ook deze route, die natuurlijk de berg (Haleakala) op gaat, weer vol haarspeldbochten, maar deze keer met als nieuwe uitdaging in het donker. Iets voor half 5 waren we boven, waar we zeker niet de eersten waren. Van de B&B hadden we stoelen, dekens en thee mee, waarmee we ons geïnstalleerd hebben en vervolgens kon het sterrenkijken, foto’s maken en wachten beginnen (zonsopgang staat geklokt voor 5:38 uur). Fascinerend hoe de lucht in die tijd veranderd en wat je allemaal kunt zien (of denkt te kunnen zien) in de wolken, we waren vrij comfortabel (wel een beetje fris, temperatuur rond de 5 graden) en hebben ons niet verveeld. En als ‘bekroning’ de zonsopgang, die ondanks wat bewolking erg mooi was.

Nadat we onze thee op hadden en we onze spullen hadden ingepakt kon de rest van de dag beginnen. Om 7:15 uur begonnen aan onze hike van vandaag: Een route vanaf de kraterrand (op ca. 2900 m.) naar de bodem van de krater (op 2300 m.) en daarna weer terug omhoog van 12 km. Op de weg naar beneden was het in het begin nog vrij mistig en heeft het een beetje geregend. Later klaarde het helemaal op in de krater en konden we genieten van het uitzicht. Het landschap van de krater lijkt op het landschap op de maan, de eerste astronauten hebben hun maanlanding zelfs geoefend in deze krater. Het heldere weer hield stand toen we weer op weg naar boven waren, waardoor we ook vanaf hoger gelegen punten konden genieten van het (nog weidsere) uitzicht. Eerst naar beneden (makkelijk) en daarna weer naar boven (over het algemeen zwaarder) hadden we nog niet eerder gedaan, maar viel ons bij deze hike alleszins mee, wat waarschijnlijk kwam door dat de stijging vrij geleidelijk was. Om 10:45 uur waren we terug bij de auto en nadat we het rode stof zoveel mogelijk van onze broeken hadden geklopt zijn we teruggegaan naar de B&B om eerst maar eens te douchen. Terug vanaf de berg leverde weinig mooie plaatjes meer op, omdat we bijna de hele weg in nevel gehuld waren.

’s Middags zijn we nog naar Lahaina gereden om nog een stukje van de stranden en het ‘resort’-deel van het eiland te bewonderen. De weg liep grotendeels vlak langs de oceaan, dus we konden weer mooi van het uitzicht genieten, Na een lekker ijsje, zijn we teruggegaan naar de B&B en hebben we nog wat gerelaxt (en dit stukje geschreven) voordat we zijn gaan eten. Vanavond maar een beetje op tijd naar bed en morgenochtend de boel weer inpakken voor onze laatste ‘tussen-eiland’-vlucht naar ‘The Big Island’ (het Grote Eiland) dat eigenlijk Hawai’i heet (voor de verwarring).

De ochtend begonnen met het eiland-hop-ritueel: alles weer goed in de koffers gepakt, auto voltanken, auto inleveren, inchecken, wachten, vliegen, bagage ophalen, auto ophalen en op weg naar onze slaapplaats op Maui. We zitten de komende twee dagen in een B&B en worden hartelijk verwelkomd door Michael en zijn hond. Hij (Michael, niet de hond..) heeft meteen een paar goede tips voor het meemaken van de zonsopgang op de top van de Haleakala-krater: 1. Vroeg op: 3:00 uur!!!, anders kun je niet meer parkeren bij de top, 2.Kleed je warm aan (het kan er rond het vriespunt zijn op ruim ca. 3000 meter hoogte,… daarna volgende er nog van alles, maar we waren een beetje blijven hangen bij die 3:00 uur…, zorgen voor morgen (vroeg). Tevens heeft onze kamer een prachtig uitzicht (zie eerste foto).

Vandaag daarom maar geen grote hikes gedaan: we hebben met de auto het westelijk deel van het eiland rondgereden. En dat was toch best een pittig ritje. Het eerste stuk was nog netjes verhard, maar wel veel bochten en ‘op-en-neer’ en hier en daar wat smal, daarna een heel stuk onverhard, dat reed toch wat minder relaxt. Na 1,5 uur waren we bij de ‘Zeven poelen’, waar we met een kleine wandeling bij deze poelen kwamen die ontstaan door de watervallen en vlakbij de oceaan liggen.

Omdat we de stukken onverhard (en enkelbaans verhard vlak naast een afgrond met roestige of missende vangrail) toch liever niet terugreden zij we doorgereden naar Hana, en vanaf daar ‘The Road to Hana’ in omgekeerde richting gereden om terug te komen bij onze B&B. Deze prima verharde weg verbindt Hana met de grootste stad op het eiland (Kahului), dit doet hij echter wel met 600 haarspeldbochten en 54 enkelbaans bruggetjes.

Normaal gesproken staat er tussen de 4 en 8 uur om deze 86km lange weg als toerist af te leggen (afhankelijk van hoe veel je stopt om de verschillende bezienswaardigheden langs de route te bekijken). Omdat we niet al te laat ’s avonds thuis wilden zijn, en omdat we de weg ook niet in het donker wilden uitproberen, hebben we ons iets minder als toeristen gedragen en (vooral Saskia) als ‘local’ gereden. Wat in dit geval betekent dat de meeste verkeersborden meer een suggestie zijn, en je je lekker mag ergeren aan die zondags rijders/toeristen. Binnen 2 uur was het circuit geslecht, en konden we heerlijk aan tafel in Kula’s Bistro (eigenaar geboren in Venetië, de Italiaanse variant). En daarna natuurlijk vroeg op bed met de wekker op 3:00 uur.

Vanochtend in eerste instantie vroeg wakker gekraaid door meerdere van de reeds eerder genoemde hanen. Daarna toch nog 2 uurtjes extra slaap kunnen pakken voordat we op weg gingen naar de bestemming van vandaag: Waimea Canyon, door Mark Twain ooit “The Grand Canyon of the pacific” genoemd.

Vanaf het eerste uitzichtpunt wat we aandoen snappen we precies wat hij bedoelt, met een diepte van bijna een kilometer, en een breedte van 1.5km doet een eerste aanblik aan een groene variant van de Grand Canyon denken. Als je vervolgens echter opzij kijkt, dan zie je dat de canyon ‘slechts’ 16 kilometer lang is en heb je ook zicht op de Stille Oceaan (als je de goede kant op kijkt natuurlijk…).

We rijden over de bijna 30 kilometer lange (doodlopende) weg langs de rand van de canyon en doen verschillende uitzichtpunten aan. Op het eind is een korte hike vanwaar je ook uitzicht op de Oceaan hebt. Deze 3.5 km voert over een pad van opgedroogde rode klei welke spekglad wordt wanneer het nat wordt, gelukkig begint het pas te regenen wanneer we weer terug bij de auto zijn. Onverwacht is het op deze hoogte (ca. 1200m) een stuk koeler, nog versterkt door de stevige wind zo nu en dan, en toch aardig wat bewolking. Deze bewolking zorgde er ook voor dat we langs de trail niet altijd hele heldere plaatjes konden schieten trouwens (zie foto).

Hierna weer naar ons hotel teruggekeerd om ons op te frissen voor het eten. We hadden er voor gekozen om een goed aangeschreven restaurant een half uur verderop te bezoeken, en dat was de moeite waard. Heerlijk gegeten. Nu klaar maken voor de vlucht van 45 minuten morgen, naar het volgende eiland, Maui.

Vanochtend om 6 uur op om op tijd op het vliegveld te zijn. Eerst onze auto ingeleverd, waar bleek dat iemand onze auto flink ‘geknuffeld’ had. We hadden dit zelf nog niet eens gezien, dus het moet gebeurd zijn toen de auto in de parkeergarage bij het hotel stond. Gelukkig zijn we goed verzekerd en konden we zonder problemen onze vlucht halen.

De vlucht naar Kaua’i duurt maar een half uurtje en rond half 12 staan we al bij ons hotel in Lïuh’e, waar gelukkig al een kamer voor ons beschikbaar was, zodat we gelijk konden inchecken.

Daarna gelijk op weg om het eiland te verkennen. Onderweg een korte stop op wat lunch te kopen en vervolgens door naar Haena State Park. Hier hebben we een korte hike gedaan, waarbij we op meerdere plekken een prachtig uitzicht hadden over de kustlijn en (ook hier) een erg blauwe Stille Oceaan. Ook hier is het flink warm (rond de 30 graden) en de route was veel in de zon, dus het was weer zweten geblazen.

Op de terugweg zijn we ook onderweg nog een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten. Zowel van de kust als van het binnenland (zie foto).

Terug bij het hotel eerst even gedoucht en vervolgens een hapje gegeten in een sportbar waar wel 20 flatscreen TV’s hingen waarop onder andere 3 verschillende honkbalwedstrijden te zien waren (zo veel hadden we nog niet eerder gezien). Maar er was ook live muziek hadden die prima klonk (alleen een beetje hard).

Opvallend op dit eiland: overal lopen kippen, hanen en hun kuikens los rond (bij het wegrijden bij de autoverhuurder zagen we de eerste al). De meest voorkomende dierlijke verkeersslachtoffers zijn dan ook kuikens.

Vanochtend begonnen met de ‘hike’ naar de rand van Koko Crater (welke we eerst dinsdag hadden willen doen). Het is niet echt een trail maar een spoorlijn waarover je omhoog loopt, met ongeveer 1000 ‘traptreden’, waarvan sommige met een hoogteverschil van een meter. Het ‘pad’ is niet heel lang, ongeveer een kilometer, maar erg stijl, daarbij was het weer lekker warm (30 graden, volle zon). Al met al wel even doorbijten, maar het prachtige uitzicht was het zeker waard.

De rest van de dag lekker rustig aan gedaan. Eerst terug naar het hotel, waar Jeroen eerst ging douchen (dat was wel nodig), terwijl Saskia het ergste zweet in de Stille Oceaan ging afspoelen.

Later op de middag nog wezen winkelen in het Ala Moana Shopping Centre en afgesloten met een lekkere pizza en natuurlijk een stukje cheesecake bij de Cheesecake Factory.

’s Avonds alvast onze koffers ingepakt, want morgen vliegen we om 9 uur al naar Kaua’i.

Vandaag hadden we even geen zin om met de auto door de drukke stad te rijden dus hebben we ons laten rijden door de Waikiki Trollies die door een groot deel van Honolulu rijden. Met weinig lopen in het vooruitzicht wilde Saskia natuurlijk wel eerst een workout en is dus in alle vroegte gaan zwemmen in de stille oceaan (vanuit Waikiki beach natuurlijk).

Daarna onze trolley kaartjes gehaald en op de groene lijn richting de Diamond Head krater gesprongen. Deze trolley voerde ons door een (pas recent) dure wijk van Honolulu welke een paar jaar geleden door een ex-topman van Sony is aangelegd (hij heeft er voor 56 miljoen dollar in geïnvesteerd). Er staan veel dure huizen te koop onder andere die van hemzelf.

Voordat we bij Diamond Head aankwamen reden we ook nog langs de Hawaii Five-0 studio’s (voor diegenen die de nieuwere versie van serie volgen). Je zag er verder weinig aan, behalve de parkeerplaats met hierop de auto’s die ze tijdens de opnames gebruiken (een aantal exact dezelfde van elke auto). Vooral de (twee) grote blauwe pick-up truck van McGarret. Eenmaal aangekomen zijn we naar de kraterrand van Diamond Head gelopen (ongeveer 1.2km) om van het prachtige uitzicht te genieten (Zie foto).

Daarna weer op de trolley gestapt richting een overstappunt van de rode lijn die ons naar het centrum van Honolulu brengt (dat is dus niet Waikiki). Hier hebben we onder andere een beeld van Pater Damiaan bekeken (waarvan een kopie in het Capitool staat, en is het enige beeld in het Capitool van een persoon geboren buiten 1 van de 50 staten van Amerika, namelijk in België). Zijn beeld staat hier omdat hij een leprakolonie op een van de eilanden (Molokai) heeft gesticht en tot zijn dood (ook aan lepra) voor de zieken in deze kolonie heeft gezorgd. Vlakbij, voor het rechtbankgebouw staat het beeld van Koning Kamehameha, een van de laatste monarchen van Hawai’i, die een belangrijke rol heeft gespeeld in het samenbrengen van de verschillende eilanden van Hawai’i maar wel met behoud van de traditities. In de rechtbank zelf was ook een kleine tentoonstelling over de overgang naar het ‘Amerikaans’ rechtssysteem (tot die tijd werd rechtgesproken door stamoudsten en sjamanen). De missionarissen die het christelijk geloof introduceerden op het eiland speelden hierbij ook een belangrijke rol (de traditionele waarden, als ‘niet stelen’, ‘niet vreemdgaan’ enz. stonden in de eerste ‘wet’). Eind 19^e eeuw werd de laatste monarch afgezet, en hebben de Amerikanen de boel overgenomen. Hawai’i is sinds 1953 officieel een staat van de Verenigde Staten. Ook nog weer wat geleerd dus.

Vanaf hier doorgelopen naar een ander opstappunt van de trolley waar hij niet langs bleek te komen, dus moesten wel alsnog een kilometer of 5 wandelen. Toen we weer bij ons hotel waren hebben we ons opgefrist en zijn we heerlijk Japans wezen eten (Teppanyaki Okonomiyaki voor de kenners).