Na het ontbijt, met uitzicht op vogels, rode eekhoorns en de parelhoenders van de eigenaar van de B&B, op pad voor een mooie wandeling langs Loch Lee, twee flinke watervallen en naar de top van Cairn Lick, een klimmetje van een paar honderd meter.

Het pad was niet overal even duidelijk, gelukkig hadden we de GPS-route bij de hand om ons weer de goede kant op te sturen. Het eerste en laatste deel van de route was wel een goed begaanbaar pad, maar met name hoger op de berg was het erg nat en drassig. Door de goede bergwandelschoenen gelukkig geen natte voeten gekregen, ook al gingen we soms bijna tot aan onze enkels de nattigheid in. De top van Cairn Lick was meer een groot plateau, waar een koude wind waaide. Voor de lunch zijn we daarom maar achter een grote steen gekropen.

Rond theetijd waren we weer terug bij de B&B, waar we een heerlijk stukje taart bij onze thee kregen. Daarna lekker gerelaxt tot aan het avondeten, nu nog een verassing wat er op tafel gaat komen.

Vandaag zijn we voor het laatst in de Cairngorms, het grootste nationale park van Groot Brittanië. In het centrum van dit nationale park staat de Cairn Gorm. Een berg van 1245 meter hoog, en de op 5 na hoogste van Groot Brittanië. We zijn dit keer via de kabelspoorbaan naar 1100 meter gegaan, vanwaar we een begleide hike naar de top hebben gedaan met uitleg over de vogels en andere dieren die daar voorkomen.

Hierna snel weer naar beneden om te lunchen en met de auto op pad te gaan. We zijn er namelijk net achter gekomen dat de rit naar de volgende B&B ons drie uur gaat kosten en we wilden eigenlijk ook nog naar Balmoral castle.

Balmoral Castle is een buitenverblijf van koningin Elizabeth II, ze is hier zo’n 10 weken per jaar. Als ze niet op het kasteel verblijft dan is het voor een deel opengesteld voor publiek. Voor een deel betekende in dit geval vooral de tuinen en het landgoed om het kasteel heen. Van het kasteel zelf konden we slechts de balzaal bekijken. Waarin allerlei schilderijen en voorwerpen die normaal door het hele kasteel hangen/staan, zijn verzameld.

Hiena snel doorgereden naar onze B&B die op z’n zachts gezegd nogal achteraf ligt (geen bereik met de mobiele telefoon). Waar we even later konden aanschuiven aan tafel met de andere gasten voor een heerlijk diner. We hebben tijdens en na het eten met de andere gasten gekletst over van alles en nog wat, en voor we het wisten was het al weer 23:00.

Vandaag is het weer een stuk beter dan gisteren. En dat komt mooi uit want we hebben een flinke wandeling voor de boeg. De route van 17 km gaat over 4 heuveltoppen (de hoogste 810 m) die een mooi uitzicht geven op de dalen aan weerszijden en op de hogere Cairngorms iets verder op. En met het goede zicht heeft dat een paar mooie plaatjes opgeleverd. Hoewel we op ong. 400 m begonnen, hebben we in totaal toch zo’n 1000 klim-meters gemaakt: tussen de heuveltoppen door was het telkens eerst weer een stuk omlaag en daarna dus weer omhoog naar de volgende top. Tegen de tijd dat we bij de laatste top waren, was het lunchtijd en hebben we onze broodjes opgepeuzeld onder het genot van een mooi uitzicht. Het pad was erg wisselend: het eerste stukje gewoon verhard, daarna flink stijgen met voornamelijk stenen en tussen de toppen door en vooral ook het laatste stuk omlaag was erg drassig. Het laatste stuk van de route was weer goed verhard, dus weer een stuk makkelijker. Al met al waren we na een uurtje of 5, moe maar voldaan, weer terug bij de auto.

’s Avonds bij de plaatselijke Italiaan gegeten.

Vandaag is het weer een stuk minder dan gisteren, dat is jammer want we hebben eigenlijk een lange hike van 16km gepland. We besluiten daarom maar een kortere hike te doen, en indien het weer wat beter wordt er nog 1 achteraan te doen. Na een bergwandeling van 6km met weinig zicht zijn we het dal maar ingereden waarna spontaan de zon een beetje door begon te komen. Toen hebben we, om toch wat kilometers in de benen te krijgen, nog een wandeling om een meer gedaan en stond de teller aan het eind van de dag toch nog op 12km.

Door het slechte weer vandaag geen foto’s gemaakt. Hopelijk is het weer morgen wat beter.

We waren op tijd op voor een vol dagprogramma: Na het ontbijt eerst op weg naar Glen Affric, de vallei van de Rivier de Affric. Hier hebben we een korte hike gedaan van 6 km. De vallei is vrij diep en steil waardoor we toch nog een hoogteverschil van 350 m te overbruggen hadden. En omdat het weer best redelijk was, was het daardoor nog een beetje zweten geblazen ook.

Rond de middag kwam de zon er echt door en dat gaf ons mooie plaatjes bij onze volgende stop van deze dag: de ruïnes van het kasteel van Urquhart. Uiteraard had dit kasteel ook een lange geschiedenis (vanaf de 13^e eeuw) en is er heel wat af gevochten, zowel door Shotten onderling (rivaliserende clans) als tijdens de oorlogen met de Engelsen. Begin 20^ste eeuw zijn de ruïnes in beheer gekomen van zeg maar de Schotse Monumentenzorg, waardoor verder verval is voorkomen. Ook is er een bezoekerscentrum toegevoegd, met een kleine expositie over het leven in het kasteel en een korte film met de geschiedenis van het kasteel door de eeuwen heen. Leuke achtergrond voor als je door de ruïnes loopt. In het bezoekerscentrum uiteraard ook een souvenir winkel en een cafe, in de laatste hebben we gelunched voordat we verder gingen.

De laatste stop voor onze eindbestemming was aan de zuidkant van Loch Ness, ongeveer een uur rijden langs het meer (en dus helemaal geen straf). Bij Foyers hebben we een kleine hike gedaan naar een flinke waterval (Falls of Foyers). Op de route die we wilden lopen bleek ongeveer halverwege een brug die we over moesten afgesloten, dus zijn we maar teruggegaan. Kwam bij nader inzien ook wel goed uit want het laatste stuk naar onze volgende stop bleek volgens de TomTom toch nog ruim een uur rijden. En met de wegen hier (het eerste stukje zelfs onverhard en met flinke gaten in de weg) heb je die tijd ook wel nodig.

De komende drie nachten zitten we in Rothiemurchus, zodat we lekker veel tijd hebben om CairnGorm National Park onveilig te maken.

Vandaag een relaxte dag: ’s morgens gingen we naar Dunvegan Castle. Aangezien dit op ongeveer vijf minuten rijden van onze B&B was en het kasteel pas om 10 uur open gaat, waren we genoodzaakt om in alle rust te ontbijten en onze spullen weer bij elkaar te rapen voor we op pad gingen.

Dunvegan Castle is een echt oudje: het oorspronkelijke kasteel werd gebouwd in de 13^e eeuw en heeft heel wat te verduren gehad. Ook hier is de binnenkant in de loop der jaren, of eeuwen, aangepast aan de behoeften van de bewoners, het meeste was van de 18^e en 19^e eeuw. De eigenaar van het kasteel is het hoofd van de MacLeod-clan, momenteel de dertigste in de rij van MacLeod’s, die ook nog echt een deel van het jaar on het kasteel woont.

Na de bezichting van het kasteel hebben we in de tuinen voor het kasteel (de andere kant grenst aan het water) gewandeld. Echte groene vingers die Macleods: ze hebben een watertuin (compleet met rivier en twee watervallen), een ‘ronde’ tuin, een ommuurde tuin en een ‘bos’-tuin (iets meer gewoon bos dus).

Onderweg wat lunch ingeslagen en opgegeten natuurlijk een daarna weer op pad. Bijna direct nadat we weer op het vaste land waren, kwam het tweede kasteel dat we hebben bezocht in zicht: Eilean Dolans. Dit kasteel is momenteel eigendom van de MacRae clan, maar door de eeuwen heen regelmatig van eigenaar veranderd. Ook dit kasteel is gebouwd in de 13^e eeuw, maar was vanaf 1719 een ruïne nadat hij voor een groot deel verwoest was door de zogenaamde Jacobite oproer. Aan het begin van de 20^ste eeuw werd het kasteel gerestaureerd door de toenmalige chief van clan MacRae En in dit geval betekende gerestaureerd ook dat zowel de binnen als buitenkant nog heel oud aanvoelen (ook al is het interieur grotendeels 18^e en 19^e eeuws). Het kasteel wordt niet meer bewoond maar sommige vertrekken worden nog wel door de MacRae familie gebruikt.

Hierna richting Loch Ness waar we morgen enkele wandelingen gaan maken.

Het weer was vandaag wat koeler, graadje of 10 met soms een flinke frisse wind. Gelukkig zou het wel min of meer droog blijven. En dat is ook gelukt, de zon kwam zelfs hier en daar even kijken!

Na het ontbijt en een paar boodschapen voor de lunch gingen we op weg naar de Fairy Pools voor een korte hike (7 km). Het concept van de Fairy Pools (elven poelen) hadden we waarschijnlijk niet helemaal goed begrepen. We dachten dat dit een aantal waterpoelen waren, maar bij nader inzien was het waarschijnlijk de rivier met heel helder water en al haar kleine en soms wat grotere watervallen. In ieder geval een mooie tocht waarbij we met name in de tweede helft echt kennis gemaakt hebben met de drassige weilanden van Schotland.

Nadat we onze broodjes hadden gegeten, verder over het eiland naar onze volgende stop: de Neist – vuurturen. Opvallend tijdens de autorit: veel wegen zijn slechts één rijbaan breed, met een heleboel passeerplekken waar je kunt wachten om je tegenligger voorbij te laten gaan, of andersom natuurlijk. Op een paar grote doorgaande wegen na bestaat het wegennet uit deze smalle, vaak slecht onderhouden weggetjes. Maar ze leiden je naar de mooiste en soms verrassende plekjes van het eiland, zoals een klein theehuis met een knalrood dak, dat gewoon voor de lunch helemaal vol zit!

Na de thee door naar de vuurtoren, ook nu weer via zo’n smal weggetje. De vuurtoren ligt op het meest westelijke punt op het eiland. Het is in private handen, maar ligt er op de vuurtoren zelf na, nogal vervallen bij. Dat is jammer, want de parkeerplaats puilt uit met mensen die een foto willen maken van de spectaculaire kust en de vuurtoren.

Na deze winderige tussenstop zijn we omgekeerd en de 17km over de enkelbaans weg teruggereden naar het dorpje Dunvegan. Vooral bekend van z’n kasteel dat we morgen gaan bezoeken. Hier ingechecked in ons onderkomen voor vannacht, tevens heerlijk gegeten.

Vanochtend direct de weersvoorspelling voor Ben Nevis bekeken, en dat zag er hoopgevend uit hoewel we een natte start van onze hike konden verwachten. Na het ontbijt direct naar het bezoekerscentrum aan de voet van de berg gereden (door de stromende regen). En ook daar werd ons verteld, nog 2 uurtjes regen en daarna opklaringen voor de gehele berg.

Omdat we verwachten 7 uur over de beklimming te doen, en we aan het eind van de dag nog 2 uur naar onze volgende bestemming moesten rijden besloten we al te starten terwijl het nog regende. We hadden immers poncho’s bij ons en goede waterafstotende jassen. De beklimming verliep dan ook voorspoedig, na 1.5 uur waren we al halverwege (700m hoogte), echter het regende nog steeds net zo hard als toen we weg gingen. Het zicht was slecht, tot soms nog geen 20 meter.

We wisten dat als het niet op zou klaren het een moeilijke opgave zou worden om te top te bereiken. Deze is namelijk nog voor het grootste gedeelte met sneeuw bedekt, en als je geen zicht hebt is het levensgevaarlijk om hier overheen te lopen. En helaas bleek dat een uur later ook uit te komen, op 1184m hoogte werden we geconfronteerd met een lange plak sneeuw waaronder zich ergens een bocht in het pad moest bevinden, maar door het slechte zicht was dit dus niet te navigeren. We moesten dus helaas terugkeren. Gelukkig regende het ondertussen niet meer, en konden we een relatief windstil plekje vinden om even te lunchen.

Na een extra laag aangetrokken te hebben (omdat we het nogal koud begonnen te krijgen in onze toch wel erg natte outfit) konden we aan de tocht omlaag beginnen. Dit verliep voorspoedig, en toen we weer beneden de wolken waren die ons het zicht had ontnomen nabij de top was het uitzicht ook prachtig. Voorbij het halfweg punt werd het een stuk lastiger: over de stenen was het naar boven gaan makkelijker dan nu naar beneden (daar werden onze knieën minder blij van). Toen we naar een totale 5,5 uur weer terug bij de auto waren hadden onze benen dan ook wel wat rust verdiend.

We hebben ons rustig klaar gemaakt voor de autoreis naar Broadford op het eiland Skye (via brug te bereiken vanaf het vaste land). In 2 uur rustig daar naartoe gereden met hier en daar een plekje om een foto te maken van het mooie uitzicht.

Met Ben Lomond nog voelbaar in de benen vandaag rustig aan gedaan. Na het ontbijt zijn we richting Inveraray Castle gegaan. Een prachtig kasteel, eigendom van een echte graaf en gravin (de 13e duke and duchess of Argyll), die het geheel ook beheren (inclusief ongeveer 202 km2 aan landerijen!). Bij aankomst hebben we eerst een kleine hike gedaan naar de uitkijktoren van het kasteel: een tochtje van 5 km (heen en teug) met de toren op ca. 275 meter hoogte. Vanaf de toren hadden we een mooi uitzicht op de vallei en natuurlijk het kasteel zelf.

Een deel van het kasteel (het huidige dateert van midden 18e eeuw) was open voor publiek en we konden rondkijken in een aantal kamers die waren ingericht in de stijl van de 18e eeuw: oa. de eetkamer, een ontvangstruimte met 18e eeuw meubilair en wandtapijten, de oude keuken en een aantal torenkamers. Wat toch wel tot de verbeelding sprak was dat er recente geschiedenis is van de graven die op het kasteel woonden en de huidige graaf en zijn gezin. Voor wie Downton Abbey kjkt: de kerstaflevering van het seizoen van 2012 is hier opgenomen.

Na een wandeling door de tuinen bij het kasteel en lunch in de tearoom (waar de graaf of gravin zelf ook nog wel eens thee schijnen te schenken) gingen we op weg naar onze volgende stop: een kasteel dat niet meer in gebruik was, oftewel een ruïne. Maar deze was wel een stuk ouder: de bouw van dit kasteel was begonnen in 1449.

Rond een uurtje 4 waren we in Fort William, vlak bij de uitvalbasis van ons avontuur van morgen: de beklimming van de hoogste top van het Verenigd Koninkrijk: Ben Nevis. Het dorp is dan ook redelijk ingesteld op de (berg-)wandelaar: in de hoofdstraat hebben we minstens 5 winkels gezien alle benodigdheden verkochten voor buitensporten zoals bergwandelen.
Na een korte stop bij de supermarkt (snoepvoorraad aanvullen en lunch voor morgen inslaan) zijn we doorgereden naar de B&B waar we zullen slapen. Dit bleek een beetje een zoektocht maar aan het einde van de tunnel (zie foto) was er licht.

’s Avonds nog teruggeweest naar Fort William voor het avondeten en daarna de voorbereidingen voor de wandeling van de volgende dag gedaan. Vooralsnog zou het weer er goed uitzien.

Vanochtend vroeg opgestaan, want er staat een hike van 12km met een hoogteverschil van 970m op het programma. Alles ingepakt, lunch en ontbijt in de stad gekocht, en met de auto richting het “Loch Lomond and the Trossachs National Park” gegaan. En na een half uur druk stadsverkeer en een aansluitend half uur met vakkundig rally rijden over de bochtige en glooiende weg langs Loch Lomond kwamen we op de parkeerplek waar onze hike startte.

Door direct al de de verkeerde kant op te lopen begonnen we de hike in tegengestelde richting. Dit was bij nader inzien wel zo fijn want hierdoor hadden we het klim- en klauterwerk op weg naar boven, en de langere maar technisch veel gemakkelijkere weg weer naar beneden. Dat klinkt misschien raar, maar het is prettiger om ‘makkelijk’ naar beneden te lopen en lastig omhoog dan andersom (in ieder geval wat ons betreft). We waren niet de enigen die van het goede weer (het was tot een uurtje of 4 in ieder geval droog) wilden profiteren. Naast een paar mannen die voor ons dezelfde route liepen, kwamen we, toen we bijna bij de top waren, de eerste ‘tegenliggers’ tegen die de route de andere kant op begonnen waren. Aan de ‘makkelijke’ kant (op weg naar beneden dus) kwamen we meer mensen tegen. De een wat beter voorbereid dan de ander: toen we halverwege naar beneden waren, kwamen we een aantal arme zielen tegen die hoopvol vroegen of ze al bijna bij de top waren (antwoord: Nee, wij zijn al een uur weer onderweg naar beneden).

Na een totaal van 4,5 uur hadden we het hele rondje gemaakt, en wilden onze benen graag wat rust. En dat kon mooi tijdens het ritje naar de B&B. Deze route ging grotendeels langs Loch Lomond, wij zouden zeggen ‘Lake Lomond’, maar dat is echt ‘not done’ in Schotland, ze hebben hier alleen ‘loch’s’. Na een goede douche (was wel nodig…), was het lekkere eten bij de buren een mooie afsluiting van deze actieve dag.