Vandaag doen we het wat rustiger aan met een wat kortere wandeling. We vertrekken wel op tijd omdat we niet zeker weten hoe groot de parkeerplaats is bij het startpunt. Het weer is redelijk, het is niet koud maar het regent wel af en toe een beetje. De laatste 1,5 km naar de parkeerplaats werd omschreven als een erg smalle weg met veel slecht wegdek (gaten), maar dat viel gelukkig erg mee.

Als we op pad gaan ziet het er nogal bewolkt uit en de top waar we naar toe lopen zit in de grijze wolken. We verwachten dus geen uitzicht vandaag. De route naar boven is een duidelijk en goed te doen rotspad met hier en daar een beetje klauterwerk. Een mooie route en als we omkijken hebben we uitzicht op het dal beneden ons. We krijgen een beetje regen en met de wind is het af en toe wat frisjes, maar we zijn in beweging dus het deert ons niet echt. Bij de top zitten we zoals verwacht in de wolken en hebben we niet echt uitzicht meer. We maken een korte stop voor wat thee en een liga en daarna gaan we weer naar beneden. Het eerste stuk is ook grotendeels rotspad met hier een daar wat steile stukjes. Het laatste stuk is een vlakker en meer grindweg, dus dat loopt wat vlotter. Zoals gezegd een klein rondje dus we zijn rond 12 uur al weer terug bij de auto.

‘s Middags lekker gerelaxt met wat puzzelen, lezen en dit stukje schrijven. Vanavond eten we bij The Jumble room, een goed aangeschreven restaurant waar we gisteren al moesten reserveren en zelfs toen was er al bijna geen plek meer. Ze zijn dan ook maar 4 dagen per week open. We gaan zien of hun populariteit verdiend is.

Vandaag doen we het wat rusteriger aan. Na het ontbijt rijden we richting het plaatsje Glenorchy. De weg kronkelt langs het Wakatipumeer, met daarachter de bergen van de Zuidelijke Alpen. We stoppen onderweg regelmatig om van het uitzicht te genieten. Het weer is wat wisselend. Het is best warm, ruim 20 graden, maar zo af en toe komt er een klein buitje voorbij. We rijden vanaf Glenorchy door voor een kleine hike naar het Sylvanmeer. Uiteraard rijden we hiervoor weer de laatste 10 km over een oververharde weg, maar ook dat went. De hike begint met een hangbrug over de Dartrivier (met best snel stromende water). Daarna gaan we het bos in waardoor we in ieder geval beschut zijn voor de kleine buitjes. De route is vlak en door de steeds sterker wordende wind, merken we dat we dichter bij het meer komen. Vanaf het meer hebben we redelijk uitzicht op de omliggende bergen, maar wat verder weg is in wolken en nevel gehuld. We maken het rondje af door het bos, waarbij we regelmatig onheilspellend gekraak van de bomen om ons heen horen. Door de harde wind sneuvelt er regelmatig ééntje zien we om ons heen, gelukkig geen toen wij er rond liepen. Na vijf kwartier zijn we weer terug bij de auto.

We rijden daarna nog wat verder door en komen ook langs ‘Paradise’, dit is ook één van de plekken waar gefilmd is voor Lord of the Rings. Er waren ook hier excursies met gids die je langs de verschillende plekken leiden waar gefilmd is (Paradise was namelijk niet de enige). We rijden nog een stukje verder door, maar worden wel gewaarschuwd dat er meerdere ‘fords’, oftewel plekken waar je met de auto door de rivier moet, in plaats van via een brug er overheen. We komen twee van deze fords tegen en dat gaat nog prima met onze auto. Het begint inmiddels wel te regenenen waardoor de uitzichtenminder worden, dus we besluiten om terug te gaan. Toch nog even iets over bruggen hier in Nieuw Zeeland. Blijkbaar vinden ze het in veel gevallen niet heel zinvol om bij een weg waar twee auto’s naast elkaar passen (zeg maar de standaard 80 km weg in Nederland) ook de bruggen zo breed te maken. Je ziet hier dan ook heel veel 1-baans-bruggen, waarbij één van beide zijden voorrang heeft. We hebben het hier niet over bruggetjes van een paar meter. Ze zijn soms tientallen meters lang en komen zelfs voor op de routes van de State Highways (de naam voor de grote doorgaande wegen in Nieuw Zeeland).

Terug bij de B&B eerst een kopje thee met een lekker koekje (weer gebakken door Mitzy, die gastvrouw). ‘s Avonds nog een keer Queenstown in voor een hapje eten en een lekker ijsje als toetje.

Vandaag staat één van de populairste daghikes van Nieuw Zeeland op het programma, Roy’s Peak. Het kan nog wel eens druk worden, dus we maken haast en staan om 8:45 aan het begin van de track. Dan staat de halve parkeerplaats al vol, en het is geen kleine parkeerplaats, we zijn dus zeker niet de eersten. Het is gelukkig redelijk mooi weer. Wel bewolkt, maar de wolken zitten hoog zodat we prachtige uitzichten op het Wanakameer hebben.

De hike op zichzelf is niet heel bijzonder, over 8 km afstand 1200 m omhoog klimmen en via dezelfde weg weer naar beneden. Omdat het echter een zo goed als kale berg is (waar voornamelijk schapen op grazen) heb je de hele weg uitzicht over het meer en over de andere bergen, en vooral dat maakt het een populaire hike. Dit betekent ook dat de wat minder getrainde toerist de hike graag wil doen, en dat merken we vooral op de terugweg waarbij we toch menig fronzend gezicht tegenkomen. Vooral op de top was het overigens fris door een straf windje en het achterwege blijven van de zon, maar verder was het heerlijk wandelweer. Toch hier even gepauzeerd om een mueslireep te eten en ons laatste restje thee op te maken, want daar waren we toch we aan toe en we moesten natuurlijk ook nog weer terug.

Toen we rond een uur of één weer beneden stonden hebben we nog wat fruit en noten als 2e lunch gegeten en daarna zijn we afgereisd naar de nieuwe eindbestemming voor vandaag, Queenstown. Een stadje met 20 duizend inwoners, dat in het hoogseizoen dagelijks tot wel 100 duizend toeristen op bezoek krijgt. Onze B&B ligt een kilometer of 10 buiten de stad en het is er weer eentje met een verhaal. Al in 1872 verbleven hier de eerste gasten, toen was het nog een (klein) hotel. Voor zover ons bekend is dit de oudste B&B waar we in verbleven hebben. We werden ontvangen met heerlijke versgebakken brownies voor bij de thee. ‘s Avonds hebben we in Queenstown erg goed Indiaas gegeten.

Vandaag staat een lange rij-dag op het programma. Minstens een uur of 4 rijden, dus geen hikes op het programma maar wel wat interessante bezienswaardigheden langs de route. Maar allereerst natuurlijk het ontbijt bij de B&B. Zoals gewoonlijk weer goed verzorgd, en we hebben daar tot een uur of 10:00 gekletst met de eigenaren en het Duitse stel dat daar ook verbleef. Zij blijken dezelfde route als wij te rijden vandaag (er is eigenlijk maar één weg tussen Westport, en onze bestemming Franz Josef).

De Duitsers krijgen een voorsprong, wij moeten eerst tanken en nog wat proviand inslaan voor onderweg. Daarna is de eerste bezienswaardigheid langs de route een kolonie pelsrobben (zie zoekplaatje hieronder). Het wolkendek dat ons ‘s ochtends tijdens het ontbijt al opgevallen was, is hardnekkig en het miezert er behoorlijk bij. Uiteraard laten de pelsrobben zich daardoor niet uit het veld slaan, zij kunnen namelijk wel 11 minuten onder water blijven en tot 250 meter diep duiken, dus een beetje water deert hun niet. Er liggen er een aantal op de rotsen, maar je moet echt goed kijken, wat er zit weinig beweging in. Hier zien we ook een Nederlands stel lopen dat we de afgelopen dagen al minstens drie keer op verschillende plekken eerder hebben gezien (Kaiteriteri, Motuoka, en Takaka). Het valt hun nu ook op!

Hup weer de auto in om op weg te gaan naar de volgende halte. De Pannekoekrotsen bij Punakaiki. Uit laagjes opgebouwde rotsen die door het water geërodeerd zijn, zodat ze op stapels pannekoeken lijken. Hier komen we het Duitste stel weer tegen, en die Nederlanders ook… eigenlijk zien we steeds meer bekende gezichten. Bij elk uitkijkpunt zie je wel een gezicht dat je eerder op de dag ook gezien hebt.

Van Punakaiki rijden we, met hier en daar een tussenstop om de benen even te strekken, door naar Franz Josef. Halverwege is de regen gelukkig opgehouden en laat de zon zich zowaar zo nu en dan zien. Het dorpje Frans Josef, met 770 inwoners, moet het vooral van het toerisme naar de Franz Josef Gletsjer hebben. Hopelijk hebben we morgen wat beter weer zodat de hike die we gepland hebben niet alleen een lekkere workout is, maar ook mooie uitzichten op de gletsjer oplevert.

Vandaag hebben we de hele dag in het Abel Tasman Nationaal Park. In/door het park lopen geen wegen en de beste wandelroutes aan de oostzijde van het park zijn tussen de verschillende tropisch uitziende strandjes. We gaan vandaag dan ook eerst met een watertaxi op pad (in ons geval van Abel Tasman Sea Shuttles). Deze brengt ons naar Medlands Beach waarna we ongeveer 12 km terug lopen naar Anchorage (zo genoemd omdat hier de meeste boten voor anker gaan). Vervolgens kunnen we vanaf daar met de boot weer terug naar Kaiteriteri.

Tijdens de bootreis naar Medlands Beach komen we langs Split Apple Rock, oftewel een doormidden gespleten rots die er een beetje als een appel uitziet en Adele Island (die er niet zoals Adele uitziet). Op dit eiland liggen Nieuw Zeelandse Pelsrobben graag op de rotsen te zonnebaden. Het is nu voorjaar en nog wat frisjes, dus het was er niet erg druk. We zagen alleen een aantal mannetjes, die met smart lagen te wachten op de vrouwtjes, zodat ze die zo snel mogelijk nadat de jongen geboren zijn weer kunnen bezwangeren (al binnen twee weken).

We komen er ook achter dat er nog stukjes land van het nationale park in privé eigendom zijn, en dat er dus ook huizen gebouwd zijn langs de verschillende strandjes. Dit zijn allen vakantiewoningen en ze zijn zelfvoorzienend (geen riolering, geen stroom of schoon water, en je kan er dus niet met de auto komen). De grootte verschilt nog al: van sta-caravan tot luxe villa.

Eenmaal weer aan wal lopen we het pad op om direct het eerste wild van de dag te zien (en tevens het soort wat we vandaag het meeste tegen gaan komen), de Weka. Een loopvogel die in de jaren 80 en 90 uit het park verdwenen was en in 2006 opnieuw is geïntroduceerd. Hij is nu weer vollop aanwezig zo lijkt het.

Na ongeveer de helft van de totale afstand hebben we de optie om voor een eb- of vloed-route te kiezen. Aangezien het net eb is geweest en het water al aan het stijgen is, hebben we voor de vloed-route gekozen. Met uitzicht op de baai beneden zagen we daar nog wel mensen de eb-route nemen wat er voor zorgde dat ze op sommige plekken tot boven de knieën door het water moesten waden. Vervolgens kwamen we na een korte omweg via Cleopatra’s zwembad in Anchorage aan, waar we weer op de boot konden stappen richting ‘huis’.

Vandaag nog een reisdag. Allereerst beginnen we natuurlijk met ontbijt bij onze B&B. Gevolgd door het inleveren van de huurauto. Dit liep op rolletjes en we waren dan ook snel bij het vliegveld om voor onze vlucht in te checken. Alles met de zelfservice en ook dat liep gesmeerd. Zelfs de security checks waren vliegensvlug doorlopen. Wij nog netjes vragen of we onze lege plastic flessen mee mochten nemen, waarop de man van security vrolijk zei: “vol mag ook hoor!” Dat kennen we toch niet meer in Europa.

Na wat Candy Crush (Jeroen), lezen (Saskia) en sudokus (beiden) konden we boarden. De beenruimte in het vliegtuig van Air New Zealand was net niet helemaal op Nederlandse lengte ingesteld, dus het was wat aan de krappe kant (meer voor Jeroen natuurlijk). Gelukkig is het maar een uurtje vliegen… of oh nee wacht… technische problemen met de videoschermen die ons de veiligheidsinstructies moeten tonen, zorgen voor vertraging. Wel grappig om te zien dat de stewards en stewardessen vervolgens wat ‘roestig’ zijn in het uitvoeren van de ‘handmatige’ versie. Vlak voor het landen nog wel even flink wat turbulentie, een soort gratis kermisattractie, je weet wel, die waarbij je dat ‘vrije val’-gevoel krijgt in je maag.

Zo voorspoedig als het inleveren van de eerste huurauto ging, zo stroef liep het ophalen van de nieuwe. Na eerst de auto niet gestart te krijgen (we bleken niet de sleutel te hebben van de auto waar we in zaten), waren er daarna problemen met de Navigatie. Deze zou ingebouwd moeten zijn, maar één oog op het dashboard deed ons al vermoeden dat dit niet zo was. Het koste 4 mensen van het verhuurbedrijf om tot dezelfde conclusie te komen dat (na het indrukken van alle knopjes op het dashboard) de auto echt niet standaard uitgerust was met Navigatie. Toch een externe unit meegekregen, waardoor we wel nog wat langer kunnen luisteren naar het vertrouwde stemgeluid van Lee (zie dag 9).

Maar goed, eindelijk onderweg langs de oostkust van het zuidereiland. Regelmatig zegt Lee dat we moeten oppassen bij het oversteken van het spoor. Ook langs de kant van de weg wordt aangegeven dat het spoor in gebruik is en dat je dus op moet letten voor treinen. Daar hebben we er de hele vakantie echter nog niet één van gezien. Wij vragen ons af hoe het hier zit met de dienstregeling… Het is iets minder groen (hoewel nog steeds behoorlijk), en naarmate we noordelijker komen worden de bergen hoger en de wegen kronkeliger. Na aankomst bij onze B&B (zelf check-in en uitzicht op de bergen) naar het dorpje Kaikoura gereden voor een lekkere pizza (niets Italiaans aan, maar zoo lekker) bij The Black Rabbit. En dan nu klaarmaken voor de hike van morgen….één 1 van die bergen op is het plan!

Vandaag is een reisdag. We verlaten na een heerlijk ontbijt het Chateau Tongariro, wat de afgelopen 2 nachten onze slaapplaats was, en vertrekken richting New Plymouth. Onderweg veel glooiende groene heuvels met voornamelijk schapen.

We besluiten niet naar Lee (de naam van de stem die we in onze navigatie ingesteld hebben) te luisteren en een toeristische route te nemen. We kronkelden wat af terwijl Lee ons maant om toch alstublieft om te keren. Als we hem er eindelijk van hebben overtuigd dat we deze weg willen blijven volgen komen we er helaas snel achter waarom hij er niet zo’n zin in had… een grindweg. We zijn te ver gekomen om nu nog Lee’s originele route te volgen en rijden zo’n 15 km over het onverharde grindpad. Eenmaal weer op de verharde weg zijn we dan ook bijna bij onze tussenstop, Egmont National Park.

Egmont National Park is bijna een perfecte cirkel met een straal van 9,6 km gemeten vanaf de top van Mount Egmont (door de Maori Taranaki genoemd). We gaan hier vandaag vooral even heen om in het bezoekercentrum informatie in te winnen over de verschillende hiking mogelijkheden. Die zijn er genoeg, maar de weersvoorspellingen voor morgen zijn slecht. Ons wordt aangeraden om morgen aan het einde van de ochtend eerst te bellen met het bezoekerscentrum om te horen hoe de omstandigheden zijn, zodat we niet aan een door modder overstroomde hike beginnen. Vandaag nog wel goed weer, waardoor we Mount Taranaki in zijn volle glorie kunnen zien.

Na ons bezoek door naar de B&B voor de komende twee dagen. Na inchecken en even opfrissen snel door naar New Plymouth waar we nog een wandeling langs de oceaan maken om onze eetlust op te wekken voordat we naar India Today gaan voor een heerlijke curry.

Na alle regen van gisteren beginnen we vandaag met een zonnetje aan het ontbijt. We krijgen daarna nog wel een buitje, maar verder was het prima weer. Vandaag gaan we op weg naar onze volgende stop in Tongariro National Park. Vanuit Rotorua vertrekken we eerst richting Taupo. Het landschap is afwisselend, met productiebossen, glooiende heuvels en op de achtergrond hogere bergen. De productiebossen zien we in alle stadia: hoge bomen, pas gerooide percelen en percelen waar net nieuw is aangeplant. Vooral bij deze laatste wordt de nieuwe aanwas omringd door bosjes met fel gele bloemetjes eraan, een mooi contrast.

Dichter bij Taupo rijden we langs het grootste meer van Nieuw Zeeland, toepasselijk Lake Taupo genaamd. Het meer is de volgelopen krater van de Taupo supervulcaan en het diepste punt is 186 meter. Vlakbij Taupo hebben we nog een korte stop gemaakt en zijn we naar de Huka waterval gelopen.

Vervolgens door naar Tongariro National Park en we zien het landschap om ons heen weer veranderen. We zitten nu hoger boven zeeniveau en zien ook hogere bergen waarvan de hellingen boven de boomgrens liggen en dus een stuk kaler zijn.Ook hier weer een stukje “Lord of the Rings”: Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu figureren als Mount Doom, de plek waar de ring moet worden vernietigd.

Halverwege de middag zijn we bij ons hotel, of beter gezegd Chateau, waar we de komende twee nachten verblijven.