Het leek er al een paar dagen aan te komen en vandaag moesten we er toch aan geloven. Het regent… en hoe… vanaf een uur of 6 ‘s ochtends tot zeker 14:00 kwam het met vlagen met bakken uit de lucht. Af en toe leek het op te klaren, maar 5 minuten later was het weer raak. Niet echt aantrekkelijk om naar buiten te gaan.

We zaten vannacht overigens in Rotorua, een toeristisch oord voornamelijk gebouwd om de vele natuurlijke heetwaterbronnen. Waar natuurlijke heetwaterbronnen zijn, is vulkanische activiteit. En waar vulkanische activiteit is ruikt het gewoonlijk naar rotte eieren. En dat is ook in Rotorua het geval. Op de ene plek wat erger dan de andere, maar in het centrum ruik je het op de één of andere manier altijd wel een beetje.

Gelukkig zitten we net iets buiten het centrum in onze B&B, hier geen last van de geur. Ook deze ligt op een heuvel, goed bereikbaar via een éénbaans oprit van 300m kronkelend tussen bomen en struikgewas, zolang er niemand van de andere kant komt…. Vannochtend een heerlijk ontbijt gehad en gezellig gekletst met een Canadees en Nederlands stel die ook in de B&B verbleven. Daarna tot een uur of 13:00 binnen gezeten, een beetje lezen, een sudoku, etc. totdat het iets op begon te klaren. Tijd voor actie.

Nu de regen iets minder is geworden stappen we in de auto richting een aangeplant bos van Californische Redwoods. De hoogste bomen ter wereld. Waar ze in California wel 2000 jaar oud worden (en de hoogste 115m hoog is), moeten we het hier doen met max 118 jaar oud en 72m hoog, maar nog steeds indrukwekkend. In dit bos is een paar jaar geleden een wandelpad op hoogte aangelegd. Hangbruggen verbinden verschillende platforms die tussen de 6 en 12 meter hoogte in de bomen hangen, een boswandeling, maar dan anders.

Daarna hebben we ook nog een rondje gelopen in het bos ‘op de begane grond’, waar meer dan 100 jaar geleden Nieuw Zeelandse wetenschappers bomen van over de hele wereld hebben geplant om te onderzoeken welke het best gedijde in het Nieuw Zeelandse klimaat. Dit was nodig omdat het hout wat in de bouw werd gebruikt, werd gewonnen uit Nieuw Zeelandse oerbossen die op natuurlijke wijze niet snel genoeg groeiden om aan de toenemende vraag te voldoen. Duidelijk herkenbaar was de geur van de Australische Eucaliptus boom (mede dankzij de regen).

Na een hapje eten in de stad, waren we op tijd terug in de B&B. Tijd voor een lekkere kop thee en nog een spelletje en wat lezen, terwijl het buiten weer begint te regenen.

Gisteren hadden we het plan opgevat om een fiets te huren, en een rondje door Stanley park te gaan fietsen. Toen we onderweg waren naar de fietsverhuur kwamen we echter tot de realisatie dat we daarmee al snel klaar zouden zijn en we eigenlijk niet echt andere fiets bestemmingen bedacht hadden. Omdat Stanley park ook wel lopend te doen was hebben we besloten toch maar geen fiets te huren.

Achteraf bleek dat toch wel een goede keuze. Aan het begin van de dag was het namelijk nog wel wat bewolkt, met tegen de middag nog een klein regenbuitje (schuilen onder een boom was het devies), maar daarna klaarde het op en werd het een prachtige dag (24 graden). Dit zorgde voor overvolle fietspaden. Na een stevige lunch in een restaurant in het park toch zo’n 10 kilometer in het park gewandeld met prachtige uitzichten op skyline van de stad. Daarna weer 6 kilometer terug gewandeld naar ons hotel. Aan het eind van de dag stond de teller daarmee op 24km.

Vandaag (of eigenlijk ondertussen ook gisteren door tijdzone overgangen) zijn we teruggevlogen. Laat die jetlag maar komen.

Gisteren hebben we het rustig aan gedaan. Het weer was wat minder, maar we hadden aan paraplu’s gedacht dus wat dat betreft hebben we het droog gehouden. Zo rond de middag zijn we richting de wijk Kitsilano gelopen, langs de zuidkant van False Creek. Door het mindere weer hadden we niet echt veel uitzicht op de baai (English Bay) maar op zich konden we wel mooi bootjes kijken. Toen het serieus begon te regenen zijn we toch een een museum ingedoken: Het museum van Vancouver over, je raadt het al, de ontstaansgeschiedenis en ontwikkeling van Vancouver. Toen we buiten kwamen was het gelukkig droog en zijn we een stukje terug gelopen naar Granville Island waar we hebben gegeten. Omdat we ondertussen toch weer 12 km in de benen hadden hebben we een deel van de terugweg over het water gedaan met een Aquabus, compacte bootjes met een aantal stops langs False  Creek.

Vandaag hadden we nog één hike-achtige actie op het programma waarvoor we met de auto op pad gingen: De Grouse Grinder oftewel, de berg Grouse Mountain op via een vrij steile trail die vergelijkbaar was met de Stawamus Chief die we aan het begin van de vakantie hebben gedaan (die van die spierpijn). Met die ervaring in ons achterhoofd hebben we de trail in een gelijkmatig tempo gelopen. Na 1 uur en 8 minuten hadden we ‘trap’ met 2830 treden en 780 hoogtemeters beklommen en konden we boven genieten van het uitzicht en het zweet laten opdrogen. Dezelfde trail mochten we niet naar beneden doen (veiligheidsredenen), daarom moesten we terug met een gondel, wat we natuurlijk niet echt erg vonden.

Na Grouse Mountain nog doorgereden naar Lynn Canyon. In dit park was een kleine hangbrug die zicht gaf op een waterval en daarna hebben we nog een rondje doorgelopen naar nog twee andere watervallen. Ook in dit rondje een paar trappen, maar dat stelde natuurlijk niets voor in vergelijking met wat we ‘s ochtends hadden gedaan.

Op de terugweg wat lunch ingeslagen bij een supermarkt en daarna snel door naar het hotel voor de hoognodige douche. Aan het einde van de middag weer richting Downtown gelopen en daar erg lekker Indiaas gegeten. En nu met de beentjes omhoog wat relaxen, want ook vandaag toch weer 16 km gelopen.

Gisteren en vandaag hebben we de tijd genomen om weer terug te rijden naar Vancouver. Gisteren vertrokken we vanuit Revelstoke. In eerste instantie wilden we nog een korte hike doen in Revelstoke National Park, maar het was regenachtig dus we zijn direct op weg gegaan. Echter niet nadat we een heerlijk ontbijt met roerei, bacon en verse wafels achter de kiezen hadden en ook nog eens versgebakken muffins voor onderweg hadden meegekregen van onze gastheer en -vrouw van de B&B waar we zaten.

Rond de middag waren we in Kamloops. Dat kan bekend klinken want daar zijn we inderdaad eerder geweest, op de ‘heenweg’. Het weer was hier een stuk beter dus hebben we na de lunch hier nog een korte hike gedaan in het Kenna Cartwright Park. Dit park was iets hoger gelegen waardoor we met een beetje ‘klimmen’ (300 m) een mooi uitzicht hadden over de stad en het omliggende gebied. Na wat boodschappen voor het avondeten zijn we doorgereden naar Clinton waar we ons motel hadden.

Vandaag de laatste lange rit van Clinton terug naar Vancouver, ongeveer 4,5 uur rijden. In het landschap is duidelijk dat we weer meer richting de kust gaan: vlak is het zeker niet, maar de bergen zijn wel minder hoog. De laatste 100 km komen we ook weer echt meer in de ‘bewoonde wereld’: meer verkeer en de steden zijn groter en volgen elkaar sneller op. Na het inchecken en even relaxen, hebben we een eerste ‘rondje’ in de stad gedaan (lopend) met op de terugweg gelijk ons avondeten.

Eergisteren waren we via de nationale parken Kootenay, Banff en Yoho naar Golden gereden, waar de B&B is waar we de afgelopen 2 nachten hebben geslapen. Door 3 nationale parken met onderweg naast wegwerkzaamheden ook nog wat dieren: geen beren meer maar wel een berggeit, een paar wapiti’s en een hert. Toen geen tijd gehad voor wat hikes in Yoho, dus dat hebben we gisteren en vandaag gedaan.

Gisteren was het weer niet echt lekker, temperatuur was prima, maar wel de nodige regen. We hebben daarom twee kortere hikes gedaan. De eerste was rond Emerald Lake (5,5 km), dat zijn naam dankt aan de smaragd-groene kleur van het water. De eerste helft van dit rondje was langs de zonnige en droge kant van het meer. De tweede helft lag juist in de schaduw, waardoor hier een heel ander microklimaat heerst dat veel natter is. Toen we bijna terug bij de auto waren begon het (weer) te regenen, paraplu’s niet voor niets meegenomen.

De tweede korte hike (5 km) was naar Wapta watervallen. Het pad begon nog droog, maar al snel volgden de eerste waterplassen en daarna was het een redelijke modderbende met af en toe glibberen en glijden bij de wat steilere stukjes. Ook nu weer een flinke regenbui onderweg, maar de waterval was toch wel weer de moeite waard. Niet zo hoog, maar wel extra breed doordat er afgelopen winter erg veel sneeuw is gevallen die nu als smeltwater in grote hoeveelheden naar beneden komt.

Terug bij de auto was het halverwege de middag en vonden we het wel mooi geweest, voor deze dag. Terug naar de B&B voor een lekkere douche.

Vandaag was het weer in de ochtend wat beter en hebben we nog een laatste hike gedaan in Yoho. Deze ging naar de eerste uitkijktoren op Mount Hunter die vroeger gebruikt werd om branden te spotten. De route was niet zo lang (7 km) maar we gingen wel bijna 500 m omhoog. Met het betere weer leverde dit weer wat mooie vergezichten op.

Rond de middag reden we richting onze volgende slaapplaats in Revelstoke. Onderweg kwamen we hierbij door nog twee nationale parken: Glacier en Revelstoke. Aangezien het weer weer minder werd hebben we hier alleen een paar korte informatieve rondjes gedaan.

Ja het was een drukke dag, waarin we heel Kootenay National Park hebben doorkruist en onderweg een aantal kortere wandelingen hebben gedaan. De eerste was Paint Pots (‘verfpotten’), een korte informatieve route langs een rivier waarin ijzer werd afgezet waardoor de grond een rode / gele kleur kreeg. Deze aarde werd ‘geoogst’ waarna het bewerkt werd en gebruikt als kleurstof. De Indianen waren de eersten die hier hun kleurstoffen maakten (met de hand).

Daarna door naar Marble Canyon, wederom een korte route met informatie over het ontstaan van dit diepe ravijn.

Rond de middag waren we terug bij Lake Louise, hier waren we anderhalve week geleden (op een zondag) ook al langs gekomen, maar toen was het zo ontzettend druk dat we maar zijn doorgereden. Vandaag was het een doordeweekse dag en het weer was een stuk minder, waardoor er nu wel plek was op de parkeerplaats. Lake Louise, met de Lefroy-gletsjer op de achtergrond, is 1 van de meest gefotografeerde meren van Canada, en ondanks het weer was duidelijk waarom. Het was inmiddels begonnen met regenen, maar dat weerhield ons niet om nog een korte hike naar Lake Agnes te maken met een klein uitstapje naar een topje dat Little Beehive (kleine bijenkorf) wordt genoemd, de laatste gaf ons een mooi uitzicht van bovenaf op Lake Louise. Lake Agnes ligt wat hoger dan Lake Louise (onze hike had ongeveer 500 hoogtemeters), waardoor dit meer nog deels bevroren was. De terugweg hebben we het tempo wat opgevoerd want de regen kwam inmiddels met bakken uit de lucht.

Gelukkig wachtte ons in Golden bij de B&B een warm welkom (en ander weer) en een goede douche.

De dag gestart met een lekker ontbijt van luchtige pancakes (pannenkoeken op z’n Canadees / Amerikaans), met blauwe bessen voor de liefhebber. Vandaag even geen meren en watervallen, maar weer een bergje op: Mount Swansea. Deze is voor Rockies – begrippen niet echt hoog (1726 m) maar een mooi klimmetje voor ons (800 hoogtemeters). De berg wordt ook gebruikt door paragliders en er zijn een flink aantal afdalingen voor met de mountainbike uitgezet. Maar het was rustig vandaag op de berg, mountainbikers hebben we helemaal niet gezien, en op de route die wij liepen ook geen andere hikers. Wel iemand waarvan we denken dat die ging paragliden, maar daar hebben we niet op gewacht.

De route naar boven ging eerst vrij geleidelijk, de enthousiaste mountainbiker kan deze route ook omhoog fietsen, maar het laatste stuk kozen we voor de route die niet voor fietsers geldt. Al snel werd duidelijk waarom: naast dat het pad vrij smal was gingen we in de laatste kilometer 300 meter omhoog. Eenmaal boven hadden we prachtig uitzicht naar alle kanten. Het weer werkte hierbij ook mee: helder en zonnig. We gingen langs dezelfde kant van de berg weer naar beneden, maar wel deels via een iets ander pad. Met name het eerste deel terug via de fietsroute, waardoor naar beneden iets langer maar wel een stuk geleidelijke was, prettiger voor de knieën. Al met al een mooie hike, waarbij we na ca. 11 km weer terug waren bij de auto.

De rest van de middag onze voeten wat rust gegund en gerelaxt bij ons motel.

Gisteren leek erg op eergisteren maar dan in omgekeerde volgorde: ‘s Morgens eerst een hike naar een meer, dit keer Bertha Lake. Er was weer erg veel wind, maar doordat we de meeste tijd tussen de bomen liepen of juist beschermd werden door de berg die we op gingen, hadden we hier weinig last van. Toen we wat hoger waren (hoogtemeters deze keer: 550 m) kon je wel merken dat de wind kouder werd. Het pad was verder goed begaanbaar met maar op 2 plekken nog een beetje sneeuw. Op de weg terug werd duidelijk dat dit een populaire route is, we kwamen veel (groepen) mensen tegen, met name op eerste stuk (voor ons op de terugweg dus laatste deel) naar een punt dat uitzicht geeft op een flinke waterval (die uiteraard Bertha Falls heet). Na ongeveer 11 km en een kleine drie uur waren we terug bij de auto.

‘s Middags reden we van oost naar west over/door de Rockies via de Crowsnest Pass, een van de lagere passen door de Rockies in Canada. Onderweg nog een tussenstop langs Red Rock Canyon, welke bij nader inzien nogal druk bleek (en nogal klein, 10m diep ongeveer). Daarna nog een uitstapje met de auto door een stuk land waarin een 10 tal Bizons stonden te grazen. Eenmaal uitgekomen aan de andere kant was de wind een stuk minder. Onze overnachting in Cranbrook is echt een tussenstop. De volgende ochtend gelijk door richting Radium Hot Springs en Kootenay National Park.

Halverwege de ochtend waren we bij het informatiecentrum om eerst de gebruikelijke informatie op te vragen over de begaanbaarheid van trails. In Kootenay hadden ze veel last gehad van zwaar weer waardoor verschillende trails uitgespoeld zijn, de aanwezige bruggen stuk gegaan zijn en er veel bomen op de trails liggen. Daarnaast zijn er veel beren in het gebied waardoor sommige trails zijn afgesloten, zelfs voor een deel van de doorgaande weg geld dat je niet mag stoppen langs de weg (en dus niet mag uitstappen) vanwege beren. We hebben de eerste vandaag ook al gespot (veilig vanuit de auto). De hiking opties zijn dus wat beperkt, daarom hebben we vanmiddag maar een simpele gedaan van in totaal 6.5 km langs de Juniper Creek, met onderweg nog wel weer een leuke waterval.

Vandaag stond er eerst weer een autorit op de planning. In de ochtend zijn we vanuit ‘vlakke’ Calgary weer richting de Rockies gereden. Rond de middag waren we in Waterton Lakes National Park, wat als eerste opviel toen we uitstapte bij het informatiecentrum: Wind! Daarnaast viel er een beetje regen op dat moment, maar daar is het verder bij gebleven.  We zijn hier 1 nacht, dus na een snelle lunch direct de wandelschoenen aan voor een eerste hike. We zijn een stuk langs de Lineham Creek gelopen tot aan het punt waar we een mooi uitzicht hadden op de Lineham waterval (daar eindigde het pad ook). Het was een gevarieerde route, soms door het bos en dan weer door meer open weide-achtig terrein. En we zijn weer in de Rockies, dus ook een stukje omhoog, zo’n 450 hoogtemeters in totaal. Een mooie route om weer op gang te komen na de stadswandelingen in Calgary.

Toen we terugtreden naar het dorp Waterton waar we overnachten, zagen ook weer een beer langs de kant van de weg, dat was ook al weer even geleden. Waterton ligt direct aan het meer, dus toen onze kamer nog niet klaar was, zijn we eerst daar even naar toe gelopen. Echt blauw water, maar wel met veel witte koppen door de stevige wind. Weetje: vanuit Waterton kun je met de boot naar de V.S. en ook de hike langs het meer loopt door tot in de V.S. (wel je paspoort mee natuurlijk). Wij hebben voor morgen andere plannen.

Deze twee dagen in Calgary doen we het lekker rustig aan. Gistermorgen eerst wat praktische zaken geregeld zoals een was gedraaid zodat onze hiking kleren schoon zijn voor de tweede ronde langs een aantal nationale parken die we hierna gaan doen. ‘s Middags wat rondgewandeld in de stad, langs geweest bij de Calgary Toren, maar niet omhoog en verder met name langs de Bow en Elbow rivieren. ‘s Avonds lekker gegeten bij alweer een Koreaans restaurant.

Vanochtend na het ontbijt eerst naar het Canada Olympic Park geweest, de locatie van de Olympische Spelen van 1988. Ze hadden hier een klein museum waar de prestaties van de Canadese sporters (niet alleen bij bij Olympische Spelen) werden belicht. Vooral ook interessant omdat dit ging over de hele periode dat Canada als land bestaat (150 jaar), dus ook foto’s en materialen van bijvoorbeeld rond 1900 met wollen skipakken en houten schaatsen.

Voor de lunch naar Edworthy Park gereden en daarna door naar Chinook Mall, een groot winkelcentrum, om te kijken of ze daar nog wat interessant te bieden hadden. Het is vooral bij kijken gebleven. Tegen vieren, voordat de avondspits echt begon, waren we terug bij het hotel.