Vandaag onze laatste dag in Canmore, nog één hike in deze omgeving voordat we door gaan naar Calgary. We beginnen bij de dam van het Barrier meer, het eerste stukje is vlak en vervolgens gaan we gestaag omhoog (zo’m 500 m) door het bos. Het laatste stukje is wat rotsachtiger waarna we op een soort plateau komen waar we rondom een prachtig uitzicht hebben (de prairie view). Het mooie heldere weer zorgt ervoor dat we ver kunnen kijken. Dit hoogste punt is op ongeveer één derde van de route. We gaan weer geleidelijk omlaag, weer door het bos het gedeeltelijk langs een rivier. Er stroomt weinig water en je ziet goed wat de grote hoeveelheden sneeuw en ijs in de winter aanrichten: we zien veel afgebroken bomen en boomstronken tussen de rotsen van de rivierbedding. Het laatste deel van de route is weer vrij vlak en na ongeveer 14,5 km zijn we weer terug bij de auto. Hoog tijd voor een (late) lunch.

Halverwege de middag komen we aan in Calgary (was maar een uurtje rijden vanaf onze hike). Hier hebben we ons eerst gesetteld in het hotel en onze voeten een beetje rust gegund. Aan het begin van de avond zijn we naar centrum gelopen voor een hapje eten en een bezoekje aan de bioscoop (Wonder Woman). Zelfs op de weg terug naar het hotel was het qua temperatuur nog lekker buiten.

Vandaag een stukje terug gereden naar Banff National Park. We wilden het vandaag wat rustig aan doen (nog een beetje herstellen van gisteren) en rondom de plaats Banff zelf waren genoeg hiking-routes die daarvoor geschikt waren. We zijn langs de rivier Bow gelopen naar een aantal steenformaties die Hoodoo’s genoemd worden. Deze steenformaties hebben een harde bovenkant maar zijn rondom afgesleten door de krachten van wind en water, waardoor het een soort pilaren zijn geworden. De route van ongeveer 10 km ging deels door het bos en dan weer langs de rivier, waarbij alles bij elkaar iets omhoog gingen waardoor we mooie uitzichten hadden over de Bow Vallei. Rond een uurtje of 1 waren we weer terug bij de auto.

‘s Middags een beetje gerelaxed en ‘s avonds goed (en best pittig) Indiaas gegeten.

Gisteren zijn we via de Icefields Parkway van Jasper naar Canmore gereden. Vooral een dagje autorijden en regelmatig uit de auto voor het bekijken van watervallen, gletsjers en het uitzicht natuurlijk. Weinig wild gezien onderweg, alleen een paar steenbokken.

Vandaag weer tijd voor een flinke hike. Hoewel er regen wordt voorspeld ziet het er ‘s ochtends prima uit buiten. Na het ontbijt eerst proviand gehaald en langs het informatiecentrum om na te gaan welke routes goed begaanbaar zijn. Het wordt de route naar de top van Heart Mountain (hart berg). Het eerste stukje begint nog vlak, maar daarna is het ongeveer 2,5 km klimmen en klauteren over de rotsen, waarbij we bijna 750 meter omhoog gingen. Een prima moment voor een korte pauze en onze lunch. We dachten dat we toen op het hoogste punt waren, maar dat was niet het geval. We gingen verder bovenlangs de berg naar nog twee volgende toppen, waarmee we op 1000 hoogtemeters kwamen. Doordat we zo hoog bleven kregen we alles bij elkaar een 360 graden uitzicht van de verschillende bergketens en valleien om ons heen. Daarna ging de route geleidelijk weer naar beneden, ook nu met hier en daar klauteren over de rotsen, maar gelukkig een stuk minder steil dan de route omhoog. Het laatste deel kwamen we weer tussen de bomen, ook daar daalden we eerst nog snel maar de laatste 2 km waren vrij vlak, zodat onze benen alvast een beetje konden bijkomen van het toch wel steile klimmen en dalen van vandaag. Na 5 uur en 12 km waren we rond half 4 weer terug bij de auto, moe maar voldaan. O ja, en een beetje verbrand… het weer was aanzienlijk beter dan voorspeld en we hebben dus veel zon gehad waar we niet op hadden gerekend (lees: niet voor hadden ingesmeerd).

Een stuk frisser vandaag en er is regen voorspeld maar daardoor laten we ons niet uit het veld slaan. Na het ontbijt rijden we richting het Maligne meer voor onze eerste hike van vandaag. Onderweg ook vandaag genoeg te zien: een kariboe die midden op de weg staat kijkt verstrooid over zijn schouder als we aan komen rijden en verdwijnt daarna het bos in. Vervolgens tegemoetkomend verkeer in de vorm van een zwarte beer en tenslotte een eland die op z’n gemak in het bos naast de weg wat om zich heen stond te kijken. Best prettig en een stuk veiliger om dit soort groot wild vanuit de auto te bekijken in plaats van tegen te komen op het bospad..

Rond half 10 waren we bij het startpunt van onze hike aan de rand van het Maligne meer, een route van ca. 10 km met 500 hoogtemeters. Het eerste stukje ging over een goed begaanbare weg die als brandgang wordt gebruikt. Daarna ging het steiler omhoog en omdat we op 1700 meter begonnen, kwamen we als vrij snel sneeuw tegen op het pad. Het duurde echter niet lang voordat het pad nauwelijks meer te vinden was door de sneeuw die op de meeste plaatsen meer dan een halve meter diep was. Diep inderdaad, want zover zakten we weg in onze pogingen om het pad terug te vinden. Nadat we ongeveer een uur hadden rondgeploeterd in de sneeuw en ook de sporen van anderen hadden gevolgd die blijkbaar ook terug waren gegaan (de sporen hielden op een gegeven moment op), hebben we het ook opgegeven en zijn in onze eigen voetsporen via dezelfde weg terug naar beneden gegaan. We waren rond 13 uur terug bij de auto, hoog tijd voor de lunch en daarna eerst even terug naar de B&B voor een paar droge sokken.

Op de weg terug kwamen we weer langs een eland (waarschijnlijk dezelfde als ‘s ochtends) die inmiddels voor een kleine verkeersopstopping zorgde. Even later de beer van vanochtend bijna aangereden toen hij plots de straat over stak. Daarnaast onderweg een flinke regenbui, maar toen we in Jasper terug waren was het gelukkig weer droog. Snel dus even een paar droge sokken en elk een thermosmok met verse thee opgehaald bij de B&B en toen door naar het Piramidemeer aan de voet van de, hoe kan het ook anders, Piramideberg. Hier een route gelopen van ca. 7km met ongeveer 200 hoogtemeters (ook weer veel op en neer net als gistermiddag). Bij het begin van de route werd gewaarschuwd voor agressieve wapiti’s maar die zijn we gelukkig niet tegengekomen. Maar goed ook, want de meeste tijd keken wij juist niet het bos in maar naar de prachtige uitzichten over het Piramidemeer en van de Piramideberg.

Ook deze laatste avond in Jasper weer heerlijk gegeten.

Na het ontbijt vandaag een echte hiking – dag op het programma. Het weer ziet er ook goed uit: rond de 20 graden en zonnig. In de ochtend daarvoor eerst een autoritje van ca. 60 km naar de Miette Hot Springs. Na wat oponthoud door wegwerkzaamheden hebben we onderweg al een paar steenbokken en onze eerste beer van vandaag gespot. Het startpunt van onze hike was bij een grote parkeerplaats waar dus ook de warm water baden waren en daarnaast ook nog accommodaties (chalets). We waren er op tijd en het was nog vrij rustig wat mensen betreft, maar er scharrelden nog wel drie beren rond.

Onze eerste hike was naar de Sulphur Ridge ongeveer 9 km heen en terug met 700 hoogtemeters. De eerste helft ging vrij geleidelijk omhoog. In het tweede deel was het pad een stuk natter (modder dus) en was er ook meer sneeuw. Na een stukje echt over de sneeuw was het laatste stuk een stuk steiler en steenachtiger. De uitzichten tijdens de route en op de top waren het allemaal zeker waard. Naar beneden was haast nog lastiger met in het begin hier en daar een beetje glibberen en glijden op de sneeuw en modder. Eenmaal terug bij de parkeerplaats eerst even geluncht. Het was inmiddels een stuk drukker geworden en we hebben geen beren meer gezien.

‘s Middags terug richting Jasper voor een tweede hike, Valley of the Five Lakes: de vallei van de vijf meren. Onderweg nog een flinke regenbui gehad, maar toen we bij het startpunt van de hike kwamen was de zon weer doorgebroken, dus we hebben ons gewoon weer ingesmeerd voordat we op pad gingen. Deze route van ongeveer 8,5 km liep langs een vijftal meren waarvan er twee een bijzondere diepblauwe kleur hadden. Deze route ging wat meer op en neer, waardoor we toch nog weer 200 hoogtemeters maakten en we ook hier weer prachtige uitzichten hadden op de hoger gelegen delen van de route.

‘s Avonds heerlijk gegeten bij het enige Koreaanse restaurant in Jasper met ijs van groene thee als toetje, een tip van Annelies, onze gastvrouw.

Een goede nachtrust bleek niet voldoende voor onze auto. Gelukkig konden we ook nu weer rekenen op onze gastheer Herbert. Hij wist een goede garage en heeft ons de weg gewezen. Daar konden ze in ieder geval kijken wat er aan de hand was, maar eventueel repareren zou vandaag niet gaan lukken. Wij dus duimen terwijl de monteur de auto op de brug reed… Binnen 1 minuut was het probleem opgelost: een klein steentje was de boosdoener, eenvoudig eruit te halen door de monteur. Wij daarna opgelucht, en met een stille auto, op weg naar Jasper National Park.

Onderweg hebben we nog een korte stop gemaakt bij het informatiecentrum van Mount Robson. Het weer was deze ochtend wat minder, iets frisser en regenachtig, hier daarom geen hike gedaan. Een beer dacht daar echter anders over: hij heeft een deel van een korte informatieve route bij het informatiecentrum gelopen (zie foto).

Met het uur tijdsverschil erbij kwamen we rond de middag aan in Jasper. Hier hebben we eerst informatie ingewonnen over begaanbare hiking trails (verschillende delen van het park zijn nog niet bereikbaar vanwege sneeuw). Het weer was hier beter dan ‘s ochtends in Valemount: aangename temperatuur en droog, daarom na de lunch de wandelschoenen aangetrokken voor een korte route langs de Maligne Rivier richting de Maligne Canyon. Ook hier veel watergeweld met de nodige watervallen. Tegen het einde van de middag onze B&B opgezocht en ons gesetteld in onze ruime kamer met prachtig uitzicht over de deels nog besneeuwde toppen van de Rockies, die de komende dagen onze uitvalsbasis is.

Vandaag een vroege start omdat we een aardige rit voor de boeg hebben en ook naar het Wells Gray Provinciale Park willen. We zijn rond 10 uur bij het park dat onder andere bekend is om haar watervallen. We hebben de drie grootste bezocht. De eerste was Dawson Falls (20m), de laagste, maar wel de breedste van de drie. Daarna door naar de hoogste: Helmcken Falls (141 m). Deze hebben we van twee kanten bekeken: eerst door een hike langs de zuidkant. Dit was korte, vrij vlakke route van een kleine 4 km door het bos langs het water tot net voorbij het punt waar het water omlaag stortte. Het laatste stukje, voordat we zicht hadden op de waterval lag er nog een beetje sneeuw. Enige ongemak bij dit rondje: we zijn volledig lekgeprikt door de muggen! Daarna met de auto door naar het officiële uitkijkpunt waar je meer tegenover de waterval staat. Het water gaat door een vrij smalle doorgang waardoor het met veel kracht over de rand komt. Als laatste, op de terugweg, langs de Spahats Falls (73m), indrukwekkend doordat het water bijna uit de rotsen lijkt te komen door een vrij smalle opening.

Het is bijna halverwege de middag als we beginnen aan het laatste deel van onze route van vandaag naar onze volgende stop in Valemount. Ook nu rijden we weer door prachtig gebied en ook vandaag hebben we een zwarte beer gespot. Nadat we ingechecked waren bij Kersten en Herberts B&B hebben we lekker gegeten bij de Caribou Grill, een tip van Herbert. Daarna, ook op aanraden van onze gastheer, met onze auto een beetje off-road gegaan naar een punt met mooi uitzicht over de vallei. Jammer genoeg werden we hier ook aangevallen door muggen zodra we uit de auto stapten. Niet echt genoten van het uitzicht maar wel snel een paar foto’s gemaakt voordat we weer de auto in zijn gevlucht. De weg zelf was een avontuur op zich met hier en daar serieuze ‘hobbels en bobbels’. Met onze solide wagen zou dat geen probleem moeten zijn, maar toen de auto halverwege de terugweg en eng schrapend geluid ging maken dat ergens bij het linker voorwiel vandaan kwam vroegen we ons af wat we stuk hadden gemaakt. Het sturen ging verder nog wel goed en het leek niet erger te worden, dus toch maar gewoon teruggereden naar de B&B met een korte stop vanwege een pollenwolk die door het dorp werd geblazen. Die avond konden we niets meer aan de auto doen, dus eerst maar hopen dat ook de auto ook gewoon wat rust nodig had en morgen weer ok zou zijn.

Argh, spierpijn! 700 m aan trappen op en neer zijn we blijkbaar toch niet helemaal gewend… Vandaag vooral een autotoer-dagje: een mooie route door de bergen en heuvels van Whistler naar Kamloops, die de Sea to Sky Highway wordt genoemd. Net buiten Whistler maken we een korte stop voor een kleine wandeling naar de Nairn Falls, waar het water met veel geweld naar beneden komt. Ook bij de Ioffre lakes doen we een kort rondje naar het eerste van drie meren en genieten we op een bankje van het uitzicht over het meer. Dit meer ligt iets op hoogte (1200 m) en hier ligt zelfs nog sneeuw. Daarna weer de auto in waarbij we erg blij zijn met de airco vandaag want de temperatuur loopt op naar 32 graden, klinkt inderdaad wat tegenstrijdig met de hiervoor genoemde sneeuw.

Verder door op de route waar we vandaag onze eerste (en hopelijk niet laatste) beer hebben gezien, hij scharrelde langs de kant van de weg. Er wordt bij kampeerterreinen e.d. sowieso veel gewaarschuwd voor beren en dat je vooral al je afval goed moet opruimen. Hopelijk kunnen we er later in de vakantie nog meer spotten, op veilige afstand natuurlijk.

De heenreis begon met een kleine omleiding: zelfs op zaterdag tegenwoordig flinke file, dus in plaats van de A12, via de A15 naar de A2, sightseeing in Nederland.. Verder een voorspoedige reis waarna we om 18:00 uur plaatselijke tijd (3 uur ‘s nachts in NL) aankwamen in Vancouver. Daar eerst onze auto opgehaald, een Ford Edge, en vervolgens op de weg naar de B&B voor onze eerste overnachting. Onderweg een beetje wennen aan de auto, een automaat die toch nog net is groter is dan de auto thuis.

Door de jetlag nog wat vroeg wakker op dag 2, dus genoeg tijd om onze hiking spullen klaar te maken voordat het tijd was voor het ontbijt. Onderweg een korte stop voor een paar boodschappen, waaronder water (Ook hier is het warm vandaag (> 25 graden)). Daarna door naar Stawamus Chief Provincial Park en de Shannon waterval.

We zijn naar de eerste piek van de Stawamus Chief gelopen, op zich geen lange hike, maar wel veel hoogtemeters (744m), waardoor het wel een steile route was. Hier en daar waren er trappen en (stalen) ladders en kettingen als hulpmiddel om boven te komen. Maar het uitzicht was het zeker waard. Nadat we onze meegebrachte broodjes hadden gegeten en even waren bij gekomen van de klim van de heenweg, zijn we weer naar beneden gegaan. Een goed hiking-begin van onze trip.

Vanaf het park is nog een klein uurtje naar Whistler (o.a. bekend van de Winterspelen van 2010), onze volgende slaapplaats. Tijd om even te relaxen en alvast een restaurant uit te zoeken voor ons avondeten.

Op zaterdagavond de 20^ste waren we terug in Los Angeles.

Op zondag zijn we naar de Getty Villa en het Getty Center geweest. De eerste is een museum met Romeinse en Griekse gebruiks- en kunstvoorwerpen. Het leuke hierbij is dat het gebouw zelf een soort kopie is van een Romeinse villa uit het jaar 0 (letterlijk..). Het Getty Center bevat een bredere collectie met kunst uit de periode ca. 1500 – 1900. Daarnaast is hier een uitgebreid onderzoekslaboratorium dat zich bezig houdt met onder andere restauratie van (kunst-) voorwerpen. Daarna, onder andere om de files te ontwijken, over het bekende Mulholland Drive naar Hollywood gereden waar on volgende hotel is. Nadat we hadden ingechecked in ons hotel zijn we een hapje gaan eten op Hollywood Boulevard en hebben we Jurassic World gekeken in het Chinese Theater.

Maandag zijn we naar Universal Studio’s geweest: lachen, schrikken, hartverzakkingen en nat worden in de verschillende attracties.