Gisteren en vandaag hebben we de tijd genomen om weer terug te rijden naar Vancouver. Gisteren vertrokken we vanuit Revelstoke. In eerste instantie wilden we nog een korte hike doen in Revelstoke National Park, maar het was regenachtig dus we zijn direct op weg gegaan. Echter niet nadat we een heerlijk ontbijt met roerei, bacon en verse wafels achter de kiezen hadden en ook nog eens versgebakken muffins voor onderweg hadden meegekregen van onze gastheer en -vrouw van de B&B waar we zaten.

Rond de middag waren we in Kamloops. Dat kan bekend klinken want daar zijn we inderdaad eerder geweest, op de ‘heenweg’. Het weer was hier een stuk beter dus hebben we na de lunch hier nog een korte hike gedaan in het Kenna Cartwright Park. Dit park was iets hoger gelegen waardoor we met een beetje ‘klimmen’ (300 m) een mooi uitzicht hadden over de stad en het omliggende gebied. Na wat boodschappen voor het avondeten zijn we doorgereden naar Clinton waar we ons motel hadden.

Vandaag de laatste lange rit van Clinton terug naar Vancouver, ongeveer 4,5 uur rijden. In het landschap is duidelijk dat we weer meer richting de kust gaan: vlak is het zeker niet, maar de bergen zijn wel minder hoog. De laatste 100 km komen we ook weer echt meer in de ‘bewoonde wereld’: meer verkeer en de steden zijn groter en volgen elkaar sneller op. Na het inchecken en even relaxen, hebben we een eerste ‘rondje’ in de stad gedaan (lopend) met op de terugweg gelijk ons avondeten.

Eergisteren waren we via de nationale parken Kootenay, Banff en Yoho naar Golden gereden, waar de B&B is waar we de afgelopen 2 nachten hebben geslapen. Door 3 nationale parken met onderweg naast wegwerkzaamheden ook nog wat dieren: geen beren meer maar wel een berggeit, een paar wapiti’s en een hert. Toen geen tijd gehad voor wat hikes in Yoho, dus dat hebben we gisteren en vandaag gedaan.

Gisteren was het weer niet echt lekker, temperatuur was prima, maar wel de nodige regen. We hebben daarom twee kortere hikes gedaan. De eerste was rond Emerald Lake (5,5 km), dat zijn naam dankt aan de smaragd-groene kleur van het water. De eerste helft van dit rondje was langs de zonnige en droge kant van het meer. De tweede helft lag juist in de schaduw, waardoor hier een heel ander microklimaat heerst dat veel natter is. Toen we bijna terug bij de auto waren begon het (weer) te regenen, paraplu’s niet voor niets meegenomen.

De tweede korte hike (5 km) was naar Wapta watervallen. Het pad begon nog droog, maar al snel volgden de eerste waterplassen en daarna was het een redelijke modderbende met af en toe glibberen en glijden bij de wat steilere stukjes. Ook nu weer een flinke regenbui onderweg, maar de waterval was toch wel weer de moeite waard. Niet zo hoog, maar wel extra breed doordat er afgelopen winter erg veel sneeuw is gevallen die nu als smeltwater in grote hoeveelheden naar beneden komt.

Terug bij de auto was het halverwege de middag en vonden we het wel mooi geweest, voor deze dag. Terug naar de B&B voor een lekkere douche.

Vandaag was het weer in de ochtend wat beter en hebben we nog een laatste hike gedaan in Yoho. Deze ging naar de eerste uitkijktoren op Mount Hunter die vroeger gebruikt werd om branden te spotten. De route was niet zo lang (7 km) maar we gingen wel bijna 500 m omhoog. Met het betere weer leverde dit weer wat mooie vergezichten op.

Rond de middag reden we richting onze volgende slaapplaats in Revelstoke. Onderweg kwamen we hierbij door nog twee nationale parken: Glacier en Revelstoke. Aangezien het weer weer minder werd hebben we hier alleen een paar korte informatieve rondjes gedaan.

Ja het was een drukke dag, waarin we heel Kootenay National Park hebben doorkruist en onderweg een aantal kortere wandelingen hebben gedaan. De eerste was Paint Pots (‘verfpotten’), een korte informatieve route langs een rivier waarin ijzer werd afgezet waardoor de grond een rode / gele kleur kreeg. Deze aarde werd ‘geoogst’ waarna het bewerkt werd en gebruikt als kleurstof. De Indianen waren de eersten die hier hun kleurstoffen maakten (met de hand).

Daarna door naar Marble Canyon, wederom een korte route met informatie over het ontstaan van dit diepe ravijn.

Rond de middag waren we terug bij Lake Louise, hier waren we anderhalve week geleden (op een zondag) ook al langs gekomen, maar toen was het zo ontzettend druk dat we maar zijn doorgereden. Vandaag was het een doordeweekse dag en het weer was een stuk minder, waardoor er nu wel plek was op de parkeerplaats. Lake Louise, met de Lefroy-gletsjer op de achtergrond, is 1 van de meest gefotografeerde meren van Canada, en ondanks het weer was duidelijk waarom. Het was inmiddels begonnen met regenen, maar dat weerhield ons niet om nog een korte hike naar Lake Agnes te maken met een klein uitstapje naar een topje dat Little Beehive (kleine bijenkorf) wordt genoemd, de laatste gaf ons een mooi uitzicht van bovenaf op Lake Louise. Lake Agnes ligt wat hoger dan Lake Louise (onze hike had ongeveer 500 hoogtemeters), waardoor dit meer nog deels bevroren was. De terugweg hebben we het tempo wat opgevoerd want de regen kwam inmiddels met bakken uit de lucht.

Gelukkig wachtte ons in Golden bij de B&B een warm welkom (en ander weer) en een goede douche.

De dag gestart met een lekker ontbijt van luchtige pancakes (pannenkoeken op z’n Canadees / Amerikaans), met blauwe bessen voor de liefhebber. Vandaag even geen meren en watervallen, maar weer een bergje op: Mount Swansea. Deze is voor Rockies – begrippen niet echt hoog (1726 m) maar een mooi klimmetje voor ons (800 hoogtemeters). De berg wordt ook gebruikt door paragliders en er zijn een flink aantal afdalingen voor met de mountainbike uitgezet. Maar het was rustig vandaag op de berg, mountainbikers hebben we helemaal niet gezien, en op de route die wij liepen ook geen andere hikers. Wel iemand waarvan we denken dat die ging paragliden, maar daar hebben we niet op gewacht.

De route naar boven ging eerst vrij geleidelijk, de enthousiaste mountainbiker kan deze route ook omhoog fietsen, maar het laatste stuk kozen we voor de route die niet voor fietsers geldt. Al snel werd duidelijk waarom: naast dat het pad vrij smal was gingen we in de laatste kilometer 300 meter omhoog. Eenmaal boven hadden we prachtig uitzicht naar alle kanten. Het weer werkte hierbij ook mee: helder en zonnig. We gingen langs dezelfde kant van de berg weer naar beneden, maar wel deels via een iets ander pad. Met name het eerste deel terug via de fietsroute, waardoor naar beneden iets langer maar wel een stuk geleidelijke was, prettiger voor de knieën. Al met al een mooie hike, waarbij we na ca. 11 km weer terug waren bij de auto.

De rest van de middag onze voeten wat rust gegund en gerelaxt bij ons motel.

Gisteren leek erg op eergisteren maar dan in omgekeerde volgorde: ‘s Morgens eerst een hike naar een meer, dit keer Bertha Lake. Er was weer erg veel wind, maar doordat we de meeste tijd tussen de bomen liepen of juist beschermd werden door de berg die we op gingen, hadden we hier weinig last van. Toen we wat hoger waren (hoogtemeters deze keer: 550 m) kon je wel merken dat de wind kouder werd. Het pad was verder goed begaanbaar met maar op 2 plekken nog een beetje sneeuw. Op de weg terug werd duidelijk dat dit een populaire route is, we kwamen veel (groepen) mensen tegen, met name op eerste stuk (voor ons op de terugweg dus laatste deel) naar een punt dat uitzicht geeft op een flinke waterval (die uiteraard Bertha Falls heet). Na ongeveer 11 km en een kleine drie uur waren we terug bij de auto.

‘s Middags reden we van oost naar west over/door de Rockies via de Crowsnest Pass, een van de lagere passen door de Rockies in Canada. Onderweg nog een tussenstop langs Red Rock Canyon, welke bij nader inzien nogal druk bleek (en nogal klein, 10m diep ongeveer). Daarna nog een uitstapje met de auto door een stuk land waarin een 10 tal Bizons stonden te grazen. Eenmaal uitgekomen aan de andere kant was de wind een stuk minder. Onze overnachting in Cranbrook is echt een tussenstop. De volgende ochtend gelijk door richting Radium Hot Springs en Kootenay National Park.

Halverwege de ochtend waren we bij het informatiecentrum om eerst de gebruikelijke informatie op te vragen over de begaanbaarheid van trails. In Kootenay hadden ze veel last gehad van zwaar weer waardoor verschillende trails uitgespoeld zijn, de aanwezige bruggen stuk gegaan zijn en er veel bomen op de trails liggen. Daarnaast zijn er veel beren in het gebied waardoor sommige trails zijn afgesloten, zelfs voor een deel van de doorgaande weg geld dat je niet mag stoppen langs de weg (en dus niet mag uitstappen) vanwege beren. We hebben de eerste vandaag ook al gespot (veilig vanuit de auto). De hiking opties zijn dus wat beperkt, daarom hebben we vanmiddag maar een simpele gedaan van in totaal 6.5 km langs de Juniper Creek, met onderweg nog wel weer een leuke waterval.

Vandaag stond er eerst weer een autorit op de planning. In de ochtend zijn we vanuit ‘vlakke’ Calgary weer richting de Rockies gereden. Rond de middag waren we in Waterton Lakes National Park, wat als eerste opviel toen we uitstapte bij het informatiecentrum: Wind! Daarnaast viel er een beetje regen op dat moment, maar daar is het verder bij gebleven.  We zijn hier 1 nacht, dus na een snelle lunch direct de wandelschoenen aan voor een eerste hike. We zijn een stuk langs de Lineham Creek gelopen tot aan het punt waar we een mooi uitzicht hadden op de Lineham waterval (daar eindigde het pad ook). Het was een gevarieerde route, soms door het bos en dan weer door meer open weide-achtig terrein. En we zijn weer in de Rockies, dus ook een stukje omhoog, zo’n 450 hoogtemeters in totaal. Een mooie route om weer op gang te komen na de stadswandelingen in Calgary.

Toen we terugtreden naar het dorp Waterton waar we overnachten, zagen ook weer een beer langs de kant van de weg, dat was ook al weer even geleden. Waterton ligt direct aan het meer, dus toen onze kamer nog niet klaar was, zijn we eerst daar even naar toe gelopen. Echt blauw water, maar wel met veel witte koppen door de stevige wind. Weetje: vanuit Waterton kun je met de boot naar de V.S. en ook de hike langs het meer loopt door tot in de V.S. (wel je paspoort mee natuurlijk). Wij hebben voor morgen andere plannen.

Deze twee dagen in Calgary doen we het lekker rustig aan. Gistermorgen eerst wat praktische zaken geregeld zoals een was gedraaid zodat onze hiking kleren schoon zijn voor de tweede ronde langs een aantal nationale parken die we hierna gaan doen. ‘s Middags wat rondgewandeld in de stad, langs geweest bij de Calgary Toren, maar niet omhoog en verder met name langs de Bow en Elbow rivieren. ‘s Avonds lekker gegeten bij alweer een Koreaans restaurant.

Vanochtend na het ontbijt eerst naar het Canada Olympic Park geweest, de locatie van de Olympische Spelen van 1988. Ze hadden hier een klein museum waar de prestaties van de Canadese sporters (niet alleen bij bij Olympische Spelen) werden belicht. Vooral ook interessant omdat dit ging over de hele periode dat Canada als land bestaat (150 jaar), dus ook foto’s en materialen van bijvoorbeeld rond 1900 met wollen skipakken en houten schaatsen.

Voor de lunch naar Edworthy Park gereden en daarna door naar Chinook Mall, een groot winkelcentrum, om te kijken of ze daar nog wat interessant te bieden hadden. Het is vooral bij kijken gebleven. Tegen vieren, voordat de avondspits echt begon, waren we terug bij het hotel.

Vandaag onze laatste dag in Canmore, nog één hike in deze omgeving voordat we door gaan naar Calgary. We beginnen bij de dam van het Barrier meer, het eerste stukje is vlak en vervolgens gaan we gestaag omhoog (zo’m 500 m) door het bos. Het laatste stukje is wat rotsachtiger waarna we op een soort plateau komen waar we rondom een prachtig uitzicht hebben (de prairie view). Het mooie heldere weer zorgt ervoor dat we ver kunnen kijken. Dit hoogste punt is op ongeveer één derde van de route. We gaan weer geleidelijk omlaag, weer door het bos het gedeeltelijk langs een rivier. Er stroomt weinig water en je ziet goed wat de grote hoeveelheden sneeuw en ijs in de winter aanrichten: we zien veel afgebroken bomen en boomstronken tussen de rotsen van de rivierbedding. Het laatste deel van de route is weer vrij vlak en na ongeveer 14,5 km zijn we weer terug bij de auto. Hoog tijd voor een (late) lunch.

Halverwege de middag komen we aan in Calgary (was maar een uurtje rijden vanaf onze hike). Hier hebben we ons eerst gesetteld in het hotel en onze voeten een beetje rust gegund. Aan het begin van de avond zijn we naar centrum gelopen voor een hapje eten en een bezoekje aan de bioscoop (Wonder Woman). Zelfs op de weg terug naar het hotel was het qua temperatuur nog lekker buiten.

Vandaag een stukje terug gereden naar Banff National Park. We wilden het vandaag wat rustig aan doen (nog een beetje herstellen van gisteren) en rondom de plaats Banff zelf waren genoeg hiking-routes die daarvoor geschikt waren. We zijn langs de rivier Bow gelopen naar een aantal steenformaties die Hoodoo’s genoemd worden. Deze steenformaties hebben een harde bovenkant maar zijn rondom afgesleten door de krachten van wind en water, waardoor het een soort pilaren zijn geworden. De route van ongeveer 10 km ging deels door het bos en dan weer langs de rivier, waarbij alles bij elkaar iets omhoog gingen waardoor we mooie uitzichten hadden over de Bow Vallei. Rond een uurtje of 1 waren we weer terug bij de auto.

‘s Middags een beetje gerelaxed en ‘s avonds goed (en best pittig) Indiaas gegeten.

Gisteren zijn we via de Icefields Parkway van Jasper naar Canmore gereden. Vooral een dagje autorijden en regelmatig uit de auto voor het bekijken van watervallen, gletsjers en het uitzicht natuurlijk. Weinig wild gezien onderweg, alleen een paar steenbokken.

Vandaag weer tijd voor een flinke hike. Hoewel er regen wordt voorspeld ziet het er ‘s ochtends prima uit buiten. Na het ontbijt eerst proviand gehaald en langs het informatiecentrum om na te gaan welke routes goed begaanbaar zijn. Het wordt de route naar de top van Heart Mountain (hart berg). Het eerste stukje begint nog vlak, maar daarna is het ongeveer 2,5 km klimmen en klauteren over de rotsen, waarbij we bijna 750 meter omhoog gingen. Een prima moment voor een korte pauze en onze lunch. We dachten dat we toen op het hoogste punt waren, maar dat was niet het geval. We gingen verder bovenlangs de berg naar nog twee volgende toppen, waarmee we op 1000 hoogtemeters kwamen. Doordat we zo hoog bleven kregen we alles bij elkaar een 360 graden uitzicht van de verschillende bergketens en valleien om ons heen. Daarna ging de route geleidelijk weer naar beneden, ook nu met hier en daar klauteren over de rotsen, maar gelukkig een stuk minder steil dan de route omhoog. Het laatste deel kwamen we weer tussen de bomen, ook daar daalden we eerst nog snel maar de laatste 2 km waren vrij vlak, zodat onze benen alvast een beetje konden bijkomen van het toch wel steile klimmen en dalen van vandaag. Na 5 uur en 12 km waren we rond half 4 weer terug bij de auto, moe maar voldaan. O ja, en een beetje verbrand… het weer was aanzienlijk beter dan voorspeld en we hebben dus veel zon gehad waar we niet op hadden gerekend (lees: niet voor hadden ingesmeerd).