Ook vanochtend op tijd gestart omdat we eerst nog ruim een uur moesten rijden voordat we bij het eerste deel van het Olympic National Park waren dat we wilden bezoeken: het strand!.

Onderweg naar het park reden we door sterk  bebost gebied, dit was hoofdzakelijk productie-bos. We zijn meerdere vrachtwagens met boomstammen tegengekomen op weg naar de zagerij. Het was de hele weg bewolkt, maar het bleef nog redelijk droog.

Het Olympic National Park heeft drie ‘landschaptypes’: de oceaankust in combinatie met bos, gematigd regenwoud en gebergte (toppen van ca. 2000 m. hoogte met gletsjers). Vandaag hebben we de eerste twee types bewonderd, en de combinatie van de twee zorgt voor interessante plaatjes.

Op het strand zie je bijvoorbeeld ‘beachlogs’ dit zijn enorme stukken boom die door smeltwater van gletsjers zijn weggeslagen uit het bos en richting de oceaan zijn vervoerd. Het getij van de oceaan dropt ze vervolgens weer op het strand. We zijn op drie punten naar het strand gelopen, met overal deze beachlogs en daarnaast natuurlijk de oceaan om over uit te kijken. Hierbij was het bijna strandweer: de zon scheen en de lucht was blauw (maar wel 17 graden, dus nog niet echt bikini-weer).

Daarna door naar het gematigd regenwoud. Regenwoud heb je dus niet alleen in warme gebieden (daar heb je tropisch regenwoud). In Olympic kan het regenwoud ontstaan door de hoge luchtvochtigheid die o.a. ontstaat door de mist die van de oceaan komt en voor de toppen van het gebergte blijven hangen.

Bij het bezoekerscentrum hebben we eerst onze lunch opgegeten en daarna hebben we twee korte trails gelopen. In het regenwoud staan flinke bomen (sommige 80 -100 m hoog), voornamelijk diverse soorten sparren. Op de bodem zie je vooral varens en mos. Daarnaast zie je veel mossoorten op de bomen, sommige bomen zijn volledig ‘volgehangen’ met mos. Toch is de boom zelf geen voeding voor dit mos. Het mos haalt haar nutriënten volledig uit de lucht en de regen die valt. Op de bodem van het regenwoud is het voor de kleine bomen knokken voor voldoende ruimte en voedingsstoffen. Wat je daardoor veel ziet is dat zaden ontkiemen op omgevallen bomen (deze worden ‘nursing trees’, vrij vertaalt ‘voedingsbomen’ genoemd), hierdoor ontstaan een soort rijtjes van nieuwe bomen.

Vervolgens zijn we doorgereden richting onze eindbestemming van vandaag: Port Angeles. Onderweg zijn we nog gestopt bij Lake Cresent, een ‘glacial lake’ (meer gevuld met water van gletsjers die zijn gesmolten). Rondom het meer zie je de (nu) beboste bergwanden waaruit de gletsjer het meer heeft uitgesleten (op de foto kun je goed zien hoe laag de bewolking hier hangt).

Na een verassend goede nachtrust in onze boomhut, en een iets wat fris ontbijt in onze ‘huiskamer’, vroeg vertrokken naar onze volgende bestemming, Ocean Shores. Zoals de naam al zegt, ligt het aan de kust, van de Stille Oceaan om precies te zijn. Voor het eerst deze vakantie dus weer enigszins op zeeniveau.

De reis verliep voorspoedig, eerst slingerend door de laatste stukjes oerbos rond Mt. Rainier, en later door beduidend drukker bevolkt gebied richting de kust. We reden ook nog door de hoofdstad van de staat Washington, namelijk Olympia, maar we zijn hier niet gestopt.

Eenmaal aangekomen in dit keer een wat normaler hotel hebben we ons lekker gedouched (dit hadden we vanochtend toch niet helemaal aangedurft in de koude bij onze boomhut). Daarna zijn we gaan lunchen en de buurt gaan verkennen. Een strandwandeling, een blokje om met de auto en bezoek aan de lokale supermarkt later, en het is alweer tijd voor het avondeten. Pizza vandaag.

Morgen gaan we verder naar Olympic National Park, de laatste van de natuurgebieden die we zullen aandoen in deze vakantie. En de laatste kans voor een paar hikes (korte dit keer).

Vanochtend op tijd op gestaan om rond 10-en in het volgende nationale park van deze vakantie aan te komen: Mount Rainier National Park. De ‘kern’ van dit park is, zoals de naam al zegt, Mount Rainier. Dit is een 4300 m. hoge actieve vulkaan, die echter momenteel weinig activiteit vertoont. Rondom de vulkaan valt in de winter zeer veel sneeuw (gemiddeld 18m per jaar) en vanaf de top zijn een groot aantal gletsjers ontstaan. Een flink deel van het park, met name de hoger gelegen delen (gletsjers en top van mount Rainier zelf) zijn alleen klimmend te bereiken. Ook het merendeel van de wegen die wel voor gemotoriseerd verkeer zijn, zijn tot eind mei of zelfs begin juli afgesloten.

Wij kwamen vandaag binnen bij het Ohanapecosh bezoekerscentrum, dit is een van de lager gelegen punten en dit gebied was wel zo’n beetje sneeuwvrij. We hebben een hike van ongeveer 8 km. gedaan naar de Silver Falls, een flinke waterval, en de ‘Grove of the Patriachs’. Deze ‘Grove’ was een stukje bos met enkele ongelofelijk dikke 1000-jaar oude bomen (ceders en sparren).

Het  bos was sowieso weer anders dan in bijvoorbeeld Yellowstone. Het bos leek hier dichter en er stonden ook meer hele hoge sparren en ceders (deze kunnen 70 – 80 m. hoog worden). Daarnaast was de bosgrond, maar ook  bomen zelf vaak bedekt met mos.

We hebben het tijdens het hiken redelijk droog gehouden. Het regende wel een beetje, maar omdat we veel onder de bomen liepen hebben we daar weinig last van gehad. Nadat we onze meegebrachte lunch hadden verorberd zijn we verder het park ingegaan richting het volgende Visitor Centre bij Paradise. Onderweg zijn we bij ‘Box Canyon’ gestopt, dit is een smalle, door het smeltwater diep uitgesleten vallei, waar ook nu het smeltwater flink doorheen raasde.

Paradise ligt een stuk hoger en hier lag dan ook nog veel sneeuw. Alle trails waren nog volledig besneeuwd en ook een deel van een weg was nog afgesloten. We hebben hier alleen wat rondgekeken in het bezoekerscentrum en een kopje thee gedronken.

Vanaf Paradise weer omlaag richting Longmire. Onderweg zijn we bij verschillende uitzichtpunten gestopt. Het uitzicht was echter niet heel geweldig door de lage bewolking, we hebben bijvoorbeeld de top van Mount Rainier niet gezien. Beter ‘beeld’ hadden we bij de Narada waterval (echt hoog) en bij de Nisqualli-gletsjer, of eigenlijk daar waar de gletsjer vroeger was. Hij heeft zich nu ‘teruggetrokken’ tot om de hoek van de berg zodat we hem niet meer konden zien. Het vroegere gletsjer-gebied is nu herkenbaar aan de grote hoeveelheid vrij rond afgesleten stenen en een smal stroompje water dat het smeltwater van de huidige gletsjer is.

Aangekomen bij Longmire hebben we nog even kort een klein museum bezocht over Mount Rainier en daarna zijn we richting onze slaapplaats gegaan. Hoewel we ’s morgens best geluk hadden met het weer heeft het ’s middags veel geregend, dus we hebben niet meer gehiked.

Dan onze slaapplaats: we hebben wederom een aparte ‘huiskamer’ en slaapkamer. We slapen namelijk vannacht in een boomhut (de slaapkamer) en de rest van ons ‘onderkomen is beneden onder de bomen, met andere woorden: buiten dus. Toilet + douche zijn in een apart nabij gelegen schuurachtig iets. We hopen dat we vannacht niet naar de WC hoeven J. Verder was het vandaag best frisjes (niet boven de 15 graden), dus het kon vannacht wel een koud worden in onze slaapkamer. Het is weer eens wat anders, we zullen laten weten hoe dit is bevallen.

Vandaag een reisdagje, dus lekker lang genoten van ons luxe hotel in Spokane voordat we met de auto richting Yakima gingen. Vandaag was het landschap voor het grootste gedeelte licht glooiend met akkerbouw tot zover je kon kijken. Heel anders dan we tot nu toe gezien hadden tijdens onze reis.

Wat helaas ook anders was, was het weer. Bijna de gehele weg heeft het geregend, varierend van miezeren tot bijna plenzen. Helaas lijkt het er op dat we daar de komende dagen nog wel wat meer van kunnen verwachten.

Aangekomen in Yakima kunnen we onze bestemming van morgen al zien liggen Mt. Rainier. Hopen op een weer wondertje zodat we nog lekker even kunnen hiken.

Vandaag door naar Spokane. We vertrokken rond half 9 en volgens de Garmin (Amerikaanse TomTom), zouden we rond half 11 in Spokane zijn.  In eerste instantie verrassend als je weet dat we  197 mijl ( iets meer dan 300 km) moesten rijden Nee, we hadden niet ineens een supersnelle auto. Spokane is in de staat Washington en daar is het nog een uurtje vroeger en dit wist de Garmin.

De route van vandaag was weer meer door bergachtig gebied met beboste hellingen (dennen). Onderweg nog twee levende reeën en (helaas) één dode gezien langs de weg.

In Spokane eerst dus de klok een uurtje terug en vervolgens ingecheckt in ons hotel (gelukkig konden we vroeg terecht). We zitten in een vrij luxe hotel, zie de foto’s van de lobby en één van de balzalen. We zitten in de binnenstad (Downtown), dus we hebben hier wat rondgewandeld. Vlakbij was een groot park met onder andere een gondola over de Spokane Falls (watervallen). We hebben het ritje met de gondola gedaan, maar die viel eigenlijk een beetje tegen. Evengoed hebben we ons verder in het park prima vermaakt en geluncht met uitzicht over de rivier.

Halverwege de middag teruggegaan naar het hotel en daar gebruik gemaakt van de faciliteiten: Sas in het zwembad en het bubbelbad; Jeroen languit op het kingsize-bed dat we in onze kamer hebben met z’n tablet.

Daarna een hapje gegeten bij een goed Thais restaurant en daarna naar de film geweest (ja, alweer, we hebben vakantie, hé). Deze keer naar “Iron Man Three”, wat ons betreft leuker dan de Superman-film die we gisteren gezien hebben.

Eenmaal terug in het hotel om een kan heet water gevraagd zodat we nog een kopje thee konden drinken op onze kamer.

Vandaag een vrij korte rit (ca, 2 uur) naar Missoula. Vanochtend hebben we rustig aan gedaan en nadat de we tank weer hadden volgegooid, onze bolide rijdt ongeveer 1 op 9, waren we op weg. Iets na elven waren we in Missoula. Om te voorkomen dat we, net als in Helena, in een doods stadscentrum zouden lopen, hadden we een leuke hike uitgezocht, die begon bij de Universiteit van Montana die in Missoula is gevestigd.

Het was vandaag weer een warme dag, 29 graden, dus we hebben ons goed ingesmeerd voordat we op pad gingen. Het eerste stukje was naar een grote, betonnen letter “M”, dit was ongeveer 1 km met een hoogteverschil van 200 meter. Dit stuk wordt veel gelopen, door jong en oud en door sommigen zelf hardlopend als training. De letter is gemaakt op Mount Sentinel, en je kon nog verder omhoog naar de top van deze berg (totale afstand ca. 3 km, hoogteverschil 640 meter). De heenweg hebben we de korte steile route genomen. Vooral omdat we niet doorhadden dat er een wat geleidelijkere route was, maar het was wel een leuke ‘klim’.  Op de top hebben we onze meegebrachte lunch verorbert en genoten van het uitzicht. Boven ontdekten we ook de andere route, deze hebben we dus maar voor de terugweg genomen.

Eenmaal weer beneden ons hotel opgezocht en eerst even gedoucht. Daarna naar de bios geweest (man of Steel) en na een lekker maaltje bij Outback Steakhouse weer terug naar ons hotel.

Vanochtend lekker uitgeslapen, onze spullen ingepakt, en Yellowstone National Park verlaten. De eindbestemming voor vandaag is Helena, de hoofdstad van de staat Montana, en bij ons vanaf vandaag bekend als de saaiste stad van midwest USA.

De rit naar Helena was prachtig, door glooiende landschappen met aan weerszijden de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Grote weilanden met grote kuddes rundvee (voor de vlees productie), zelfs één die door echte cowboys te paard werden gedreven (helaas geen foto, omdat midden op de snelweg stoppen toch ook weer wat te gek zou worden). De temperatuur ging gelukkig tijdens de rit ook gestaag omhoog. Toen we weggingen uit Yellowstone was het daar 0 graden, en toen we aankwamen in Helena was het 23 graden.

In Helena aangekomen onszelf van lunch voorzien en ingechecked in ons hotel. Aangezien Helena niet zo’n hele grote stad is, hebben we de middag te voet doorgebracht in de stad. De eerste bezienswaardigheid die we bezocht hebben was het “state capitol” zeg maar het provinciehuis van de staat Montana. Hier met beschrijving uit een boekje doorheen gewandeld en een beetje van de historie van de staat Montana en de stad Helena meegekregen.

Hierna zijn we naar de binnenstad gelopen. Behalve de grote hoeveelheid kerken van de verschillende christelijke stromingen viel vooral op hoe dood het op straat was in de binnenstad. Geen kip te bekennen, en ook bijna geen winkels, alsof het zondag was. We zijn daarop maar weer terug gelopen naar het hotel om ons op te maken voor het avondeten. Daarna gaan uitzoeken of Missoula morgen niet net zo saai gaat worden.

Vanochtend weer op tijd op gestaan voor een nieuwe dag Yellowstone. We hebben ons warm aangekleed, het zou vandaag slechts 13 graden worden en er stond aardig wat wind. Na het ontbijt eerst een dik  uur in de auto om in een ander deel van het park te komen (het park is echt heel groot). We gingen hiken in de buurt van Canyon Village, zo genoemd vanwege het dal (canyon) dat de Yellowstone-rivier hier heeft gecreëerd.

Aangekomen bij het startpunt van onze hike was het nog lekker fris (3 graden) dus we hebben onze handschoenen aangedaan. De hike die we hebben gedaan ging door een gevariëerd landschap. We begonnen door weide, waarbij we in de verte nog een paar bizons konden zien liggen. Daarna kwamen we in gebied met geothermische activiteit, met andere woorden, warme bronnen en veel rotte eieren-geur (stank). Hier was het belangrijk om op de paden te blijven omdat de grond rondom de bronnen niet stabiel is. In dit gebied was een groot meer, erg helder maar wel stinkend natuurlijk. Het volgende deel van de hike ging door het bos waarbij we weer voldoende geluid moesten maken om beren te waarschuwen dat we eraan kwamen. Dat is weer goed gelukt: we zijn geen beren tegengekomen.

Toen we bij nog twee meren waren gekomen, was het even zoeken welke route we moesten nemen om weer in de richting van de auto te komen. De route zou een rondje zijn, en we dachten dat dit rond de meren was, maar dat bleek niet zo te zijn. We waren dus in eerste instantie verder rondom de meren gelopen en kwamen zo bij de zuidelijke rand van het dal van de Yellowstone-rivier waarbij we een prachtig uitzicht hadden op dit dal.

Het pad liep daarna nog een stuk door rond het meer, waar hield op een gegeven moment. Dus terug naar een eerder punt waar een aantal bordjes stonden en hoewel ons startpunt er niet op stond, konden we daaruit wel afleiden welke kant we op moesten. Ook de route terug was weer een combinatie van bos, geothermisch gebied en het laatste stuk weer door weide. Met ons uitstapje naar de Yellowstone-rivier, was de totale hike 13 km.

Tijd voor lunch in Canyon Village en daarna door richting een flinke waterval genaamd Tower (toren) falls. Hiervoor moesten we over de Dunraven -pass. Wederom een route die omhoog ging en met prachtige uitzichten. We zouden Na Tower nog een klein stukje doorrijden op deze route om naar de ‘Petrified tree’ (de versteende boom) te gaan kijken, en daarna weer teruggaan om de randen van de Yellowstone-rivier canyon verder te bekijken. Er werd echter gewerkt aan de weg en we hadden wat oponthoud door overstekende bizons. De we besloten om na een kijkje bij de versteende boom niet terug te gaan maar door te rijden. En dat heeft goed uitgepakt: we zagen weer een flinke opstopping ontstaan en hier waren daadwerkelijk beren te zien. Wel redelijk ver weg, maar het waren er wel drie.

Daarna verder naar nog een laatste prachtig geothermisch gebied: de Mammoth Hotsprings. Hoewel het onderweg wat heeft geregend was het droog toen we hier aankwamen. Bij de Mammoth Hotsprings zijn de mineralen in de vorm van terassen afgezet. Ook hier weer veel verschillende kleuren, maar het meest opvallend zijn de intens witte ‘traptreden’.

Daarna terug naar ons hotel (ook weer een rit van een dik uur). Ook nu werden we onderweg opgehouden door op straat lopende bizons. De eerste keer een stel van vier die echt heel dichtbij waren en later nog een keer drie die een eind voor ons al waren overgestoken.

We hebben het het grootste gedeelte van de dag drooggehouden, maar op de terugweg hadden we nog wat natte sneeuw, waarbij het buiten wel echt koud was (1 graad). Gelukkig zaten we lekker in de auto:-)

Vanochtend zijn we voor dag en dauw opgestaan om zoveel mogelijk van onze eerste volledige dag in Yellowstone te kunnen maken. De dag leek goed te beginnen, de zon scheen uitbundig, en er leek geen vuiltje aan de lucht. Na het ontbijt in het restaurant van ons hotel scheen de zon nog steeds, maar kwamen er vanuit het westen al donkergrijze donderwolken opzetten. Toch zijn we vol goede moed richting het park vertrokken.

We waren het park snel in omdat de ingang nog geen kilometer vanaf ons hotel zit. Maar omdat het park zo groot is en je niet zo hard mag rijden (wegens gevaar van overstekend wild) duurt het toch best lang voordat je bij de verschillende bezienswaardigheden bent. Ons eerste doel was om bij het dichtsbijzijnde informatie centrum na te gaan wanneer de geiser genaamd “Old Faithful” gaat uitbarsten. Maar toen we daar aankwamen bleek dat ze en nog niet open waren, en dat het ontzettend begon te onweren en regenen.

Het onweer maakte het gevaarlijk om de verschillende geisers en bronnen te gaan bekijken omdat deze zich meestal op de open vlakte bevinden. We zijn daarom maar richting het dichtsbijzijnde museum vertrokken zodat we wat te doen hadden tijdens de regen. We waren hiervoor zo een half uur onderweg, en het heeft deze hele tijd ook flink doorgeregend en geonweerd. Toen we bij het museum aankwamen zwakte de regen wat af, en dat kwam goed uit want zoveel stelde het museum ook niet voor, hier waren we binnen 10 minuten wel klaar.

Nu het weer wat opklaarde konden we beginnen aan de buitenactiviteiten. In dit geval gingen we een rondwandeling van 2.5 km maken door 1 van de 6 geiser basins in het park. Hier maakten we kennis met de lucht van rotte eieren die we vandaag nog veel vaker zullen ruiken. De geisers en hete bronnen worden namelijk gevoed vanuit een net onder de oppervlakte van de aardkorst liggende bel magma. De hoge temperaturen zorgen voor veel zwavel en op zwavel gebasseerde gassen (die naar rotte eieren stinken).

De hete bronnen zorgen samen met het zwavel, en bacterien en algen voor prachtig gekleurde vlekken in het landschap zoals jullie op de foto’s kunnen zien. De geisers die we in het eerste basin aantroffen waren allen rustig. Veel van de geisers in Yellowstone zijn onberekenbaar en barsten misschien maar eens in de paar jaar of paar maanden uit. Na het bezoek aan dit eerste basin zijn we richting de veel voorspelbaardere “Old Faithful” geiser gegaan, en hebben we onderweg zoveel mogelijk van de bezienswaardigheden proberen mee te pikken.

In de buurt van Old Faithful ligt het grootste bebouwde gebied in het park, veel winkels, lodges, een bezoekers centrum, tankstation etc. Hier hebben we een snelle lunch genuttigd en daarna richting de geiser gelopen. De voorspellingen van de rangers geven altijd een verwacht uitbarst-tijdstip met een marge van + of – 10 minuten. Dus na het uitzoeken van een in onze ogen prima plek om de uitbarsting te kunnen aanschouwen kon het wachten  beginnen. Een kwartier later begon de uitbarsting (die zo’n 2 tot 4 minuten kan duren), echter kwamen we er achter dat we in de wind stonden, en dat de grote stoompluim van de geiser hierdoor ons zicht op het spuitende water belemmerde (zie foto).

Na dit enigsinds telleurstellende schouwspel zijn we verder gegaan met onze reis langs de bezienswaardigheden in het park die vandaag vooral bestonden uit korte hikes langs de verschillende basins met geisers en bronnen. Bij het laatste basin met geisers dat we aandeden hadden we echter geluk, want ook hier was een geiser aan het uitbarsten (blijkbaar was hij daar al een uur mee bezig toen wij daar kwamen), voor deze geiser blijkbaar een zeldzame gebeurtenis want er was een ranger aan het filmen.

Na deze lange dag van sightseeing weer hotelwaards gekeerd waarna het net als gisteravond begon te regenen.

Vanochtend op tijd opgestaan om ’s ochtends een flinke hike te kunnen doen. Voor de middag wordt namelijk regen voorspeld. De voorspelling bleek niet helemaal te kloppen want toen we onze spullen naar de auto brachten regende het.

Gelukkig werd het vrij snel droog en nadat we hadden ontbeten en naar het startpunt van de hike waren gereden, konden we zonder poncho aan onze hike beginnen. De temperatuur lag rond de 17 graden, dus dat was prima hike-weer. De hike van ca. 13,5 km was een rondje om een van de vele meren in Grand Teton, namelijk Jenny Lake. Het meer bevat smeltwater uit de Teton’s en is daardoor erg helder. Over de gehele route gingen we ongeveer ca. 250 m. omhoog. Dit zat hem voornamelijk in het klimmetje naar Inspiration Point, vanwaar we een mooi uitzicht over het meer hadden.

Vooraf hadden we de vele waarschuwingen gezien m.b.t. de aanwezigheid van beren, we hebben uiteindelijk geen beer-spray gekocht, dit werd met name aangeraden als je echt ‘backcountry’ ging hiken (meerdere dagen dieper het park in, verder van de wegen). Wel hebben we de overige voorzorgsmaatregelen in acht genomen: veel geluid maken (praten, in de handen klappen). We zijn tijdens de hike gelukkig geen beer tegengekomen, maar we hebben er ook jammer genoeg geen van veilige afstand gezien.

Terug bij het startpunt bij Jenny Lake Visitor Centre hebben we eerst een broodje gegeten en zijn daarna op weg gegaan naar onze volgende stop: Yellowstone National Park (ons hotel ligt aan de westkant net buiten het park). De hele route is door eerst Grand Teton en daarna Yellowstone, dus we hebben het rustig aan gedaan in de hoop nog wat groot wild te spotten. Op een gegeven moment zagen we meerdere auto’s stoppen langs de kant van de weg. Hier moest wel iets bijzonders te zien zijn (officiëel mag je niet stoppen langs de kant van de weg, alleen op parkeerplaatsen, maar hier stonden zelfs de rangers erbij). In de velden op ca. 150 m afstand was een bruine zwarte beer (ja, zwarte beren kunnen ook bruin zijn) te zien. Hij was te ver weg voor een goede foto dus we zijn langzaam doorgereden. Uit alle comotie bleek ons inziens wel een beetje dat het spotten van een beer vanaf de weg echt wel een zeldzaamheid is.

Eenmaal in Yellowstone, waar we binnenkwamen via de zuidelijke ingang, hebben we nog meer wildlife kunnen spotten. Eerst zagen we opnieuw een aantal auto’s stilstaan langs de weg: deze keer omdat er een mannetjes-elk niet ver van de weg in het gras lag, deze hebben we wel op de foto.

Inmiddels was het beginnen te regenen, dus zijn we vast bij het Visitor Centre langs gegaan. Hier hebben we een korte film gekeken over een grote brand die in 1988 heeft gewoed in Yellowstone en waarbij 1/3 van het park is verbrand en de wijze waarop het park zichzelf herstelt na deze brand. De gevolgen van deze brand zijn nog steeds goed zichtbaar in het park: veel jonge bomen met daartussen de verbrande overblijfselen van de oude. Ook hebben we alvast wat informatie ingewonnen over de hiking-condities: alle trails naar hoger gelegen gebieden zijn nog besneeuwd, dus we gaan waarschijnlijk een hike rond de geisers (hierover later deze week meer) doen.

Bij de afslag richting de westelijke ingang van het park stond een bord ‘pas op voor bizons’ met knipperende waarschuwingslichten erbij. Dit leek serieus en dat was ook zo: we hebben op drie plekken meerdere bizons gezien. Is het dus toch nog wat geworden met het wildlife spotten vandaag.

Daarna door naar ons motel voor de komende drie nachten. ‘s Avonds heeft het nog weer flink geregend, we hopen dat het weer morgen beter zal zijn, maar de voorspellingen zijn  niet al te best.