Na een goede nachtrust aan de ontbijttafel aangeschoven met 2 andere gasten van de Bluebird Inn om van het vers gemaakte ontbijt van de schoondochter van de eigenaar te genieten. Het was quiche loraine met gebakken aardappels en vers fruit, niet helemaal zoals we gewend zijn, maar prima te eten. Tijdens het ontbijt gezellig gekletst met de andere gasten (een ouder echtpaar uit Texas). De eigenaar kwam zelf ook nog even polshoogte nemen en wist ons ook nog wat tips te geven voor de rest van onze (en die van de Texanen die de andere kant op gingen) reis.

Toen we om 10 uur eindelijk van de ontbijttafel af waren met een volle buik, hebben we ons klaar gemaakt voor de trip naar Grand Teton National Park. Het autorijden ging voorspoedig op een stuk file (door een eenzijdig ongeval) na, en we waren rond een uur of 2 bij ons hotel. Helaas hadden ze onze kamer nog niet klaar (check-in was ook pas om 16:00 eigenlijk), dus zijn we het park maar ingegaan.

Het park bestaat uit een bergketen (de zogenaamde Teton Range), en het dal aan de oostzijde hiervan. In het park schijnt veel wild voor te komen, hoewel we daar vandaag nog niet al te veel van gezien hebben. Alleen een klein groepje bizons (zie foto), en twee herten hebben we vandaag gespot. Het uitzicht op de bergen vanaf de verschillende uitzichtpunten is echter prachtig. Nog geen beren dus.

Vervolgens heerlijk gegeten in de stad Jackson vlak buiten het park, en daarna ons geluk opnieuw beproefd bij het hotel waar ze nu wel onze kamer klaar hadden. Helaas bleek de kamer niet helemaal zoals geadverteerd, vooral de TV laat te wensen over. Gelukkig konden we wel goede thee maken, dus dat maakte een klein beetje goed.

Hopelijk slaapt het (uitklap!!!) bed een beetje goed want morgen hebben we een hike rond een meer aan de voet van de Grand Teton (de hoogste berg in de range met ongeveer 4300 meter) op het programma staan van ongeveer 12km.

Vandaag hebben we lekker kunnen uitslapen zodat we pas na de spits uit Salt Lake vertrokken. Eerste tussenstop voor vandaag was het olympisch dorp van de winterspelen van 2002 (het was trouwens vandaag weer dik boven de 30).

Het grootste deel van het olympisch dorp ligt in Park City, een kleine stad aan de andere kant van de bergen waar Salt Lake tegen aan gebouwd is. Hier bevinden zich 3 ski resorts waar de meeste van de ski disciplines en het bobsleeën/rodelen/skeleton werden afgewerkt. Alle indoor activiteiten (zoals schaatsen) werden in Salt Lake zelf gedaan.

We hebben een rondleiding gehad door het schansspring complex, en de bobslee/rodel baan. Met tekst en uitleg van een enthousiaste jonge dame die zelf aan rodelen doet.

Na een korte stop voor wat boodschappen voor de lunch en het opeten van deze lunch, zijn we op weg gegaan naar de Bluebird Inn, een pitoreske bed & breakfast aan de rand van het prachtig blauwe Bear Lake. Onderweg zien we het landschap veranderen en zien we steeds meer groene heuvels en minder bergen en steen. Ook zien we meer in grazend vee in deze heuvels. Langs de weg staan veel borden die bestuurders waarschuwen voor overstekende herten. Wij zijn er tot nu toe gelukkig nog geen tegen gekomen op de weg, maar langs de weg lag het bewijs dat dit toch wel regelmatig voorkomt: we hebben 6 dode herten/reeën zien liggen.

Tegen het einde van de middag kwamen we aan bij de Bluebird Inn, waar we in eerste instantie het rijk alleen hadden. Op de deur hingen enveloppen met namen van gasten, met daarin de sleutel van de kamer en wat informatie. We hebben op ons gemak een kopje thee gedronken en wat rondgeneusd in het huis dat vol staat met grappige attributen, zoals een hele oude radio (1 meter hoog) en een klein orgel. Ook zagen we een aantal trofeeën die van de eigenaar waren, het blijkt dat hij jarenlang coach is geweest in de NBA (nationale basketbal competitie).

Vandaag lekker rustig aan gedaan, en dat moest ook wel, want het is zondag en in Salt Lake City blijkt nog minder open te zijn op de zondag dan in Staphorst. Bijna alle winkels in de binnenstad blijken gesloten te zijn, en zelfs een restaurant vinden om te lunchen blijkt lastig.

Dit komt omdat Salt Lake City het hoofdkwartier is van de “Church of Christ of latter-day saints” beter bekend als de mormonen. Temple Square, het plein met allerlei kerkgebouwen van deze religie is dan ook de grootste bezienswaardigheid van de stad. Vreemd genoeg werden er hier op zondag nog wel enige rondleidingen gegeven.

Omdat het al wat warm begon te worden ’s ochtends hebben we gekozen voor een rondleiding binnen, om precies te zijn in het conferentiecentrum van de kerk. Aangezien het nogal rustig was kregen we een ‘privé’ rondleiding waarbij we onder andere een mooi uitzicht over de stad kregen vanaf het dak, en het grootste auditorium ter wereld in zijn soort konden bezichtigen (21000 zitplaatsen!!).

Na deze rondleiding wezen lunchen, en ’s middags een film (Star Trek: Into Darkness) gekeken. De bios was namelijk wel open, en binnen in de airco was het beter uit te houden dan buiten (37 graden, en dan te bedenken dat ze hier de winterspelen hebben gehouden). Heerlijk gedineerd, en daarna lekker op de hotelkamer gerelaxed.

Vandaag onze langste etappe van deze vakantie, van Moab naar Salt Lake City. Onderweg hebben we niet heel veel gepland, alleen een rondleiding in de Timpanogos grotten vlak voor Salt Lake City. We hebben vooraf kaartjes gekocht voor de rondleiding en we zitten in de tour van 5 uur. Dit betekent dat we er rond half 4 moeten zijn omdat we eerst naar het startpunt van de rondleiding moeten lopen, ca. 2,3 km waarbij we ca 350 m. omhoog gaan.

Met de rondleiding aan het einde van de middag konden we het ’s ochtends rustig aan doen. We zijn rond tien uur vertrokken en hebben onderweg nog even ergens geluncht en wat broodjes gekocht voor ’s avonds.

We waren mooi op tijd bij het bezoekerscentrum van de grotten en begonnen netjes om half vier met onze wandeling naar boven. Het was weer warm (34 graden) dus we gingen goed ingesmeerd en met voldoende water op pad. Hoewel het gestaag omhoog ging was het pad verder volledig geasfalteerd, dus we waren in de helft van de tijd boven, inclusief genieten van het mooie uitzicht. Gelukkig was er nog ruimte in de rondleiding van half 5, dus konden we daarbij aansluiten en hoefden we geen 3 kwartier te wachten.

De rondleiding ging door drie natuurlijk ontstane grotten die waren verbonden door tunnels. In de grotten zijn verschillende vormen van afzetting zichtbaar die ontstaan door water dat zijn mineralen achterlaat als het door de grotten sijpelt: stalagtieten (hangend) met vaak recht daaronder een stalagmiet en halagnieten (een soort spagetti). Door verschillende mineralen ontstaan verschillende kleuren, die een nog gevarieerder beeld geven.

Na de rondleiding uiteraard eerst weer naar beneden en daarna hebben we eerst onze broodjes gegeten (met salami (Jeroen) en Philadelphia (Saskia)).  Met volle maag het laatste stukje van de route naar Salt Lake City waar we ook twee nachten zullen zijn.

Vandaag opnieuw een warme dag en een nationaal park, namelijk Arches. De naam zegt het al, een park waar we veel bogen zullen gaan zien. We zijn dit keer express vroeg opgestaan. We hebben een lange hike gepland, en aangezien het 34 graden gaat worden willen we die het liefst rond de middag klaar hebben zodat we niet op het heetst van de dag in de woestijn staan.

De hike die we gepland hebben is zo’n 12km lang, en er staat tussen de 3 en 5 uur voor. Hij voert langs 8 verschillende bezienswaardigheden (waarvan er 7 zogenaamde arches zijn). Als we aankomen bij de parkeerplaatsen aan het begin van de hike is duidelijk dat we niet de enigen zijn die voor 9:00 wilden beginnen.

De hike voert ons over gevariëerd terrein: van ploegen door los zand tot klauteren over enorme rotsen. Onderweg hebben we de verschillende arches gezien (zie foto’s), de één van wat dichterbij dan de ander. Onderweg gelukkig hier en daar in de schaduw van de rotsformaties wat kunnen uitrusten, want de zon was ook ‘s ochtends al duidelijk aanwezig.

Na 3,5 uur waren we weer terug bij de auto en hadden we wel wat lunch verdiend. Hierna nog verschillende uitzichtpunten bezocht. En daarna Arches NP achter ons gelaten, en terug gegaan naar ons hotel waar we heerlijk hebben gedouched en de dag van morgen hebben voorbereid.

Vandaag hebben we Colorado achter ons gelaten en maken we onze eerste stop in Utah in Canyonlands National Park. Na het voorproefje van gisteren hebben we vandaag de hele dag kunnen genieten van de uitgestrekte canyons die zijn uitgesleten door de Colorado en Green rivieren. In combinatie met de weerselementen (wind en water dat bevriest en weer ontdooit) is een prachtig landschap ontstaan. En we zijn in Amerika, dus alles was groot en uitgestrekt.

We hebben twee korte hikes gedaan. De eerste was naar twee uitzichtpunten van Upheaval Dome, een flinke krater (niet duidelijk hoe die is ontstaan) met als het ware daaruit opreizend een berg van blauwachtig steen (zie foto).

De tweede hike over de Grand View Trail, was langs de rand van één van de vele canyons. Zonder hekjes dus het was aan ons zelf om op veilige afstand van de rand te blijven (een ‘afstapje’`van een paar honderd meter leek ons niet gezond).

Hierna waren we wel een beetje uit-gehiked voor vandaag, ook omdat het erg warm was (30+). We hebben verder van het uitzicht genoten bij verschillende uitzichtpunten over de canyons.

Aan het einde van de middag naar ons hotel in Moab waar we twee nachten bijven omdat we morgen ook nog naar het nabijgelegen Arches National Park gaan.

Vandaag wat proberen uit te slapen om zo lang mogelijk van de luxe van onze hotelkamer te kunnen genieten. Helaas zit, nu de jetlag wel zo’n beetje voorbij is, het reguliere doordeweekse 7 uur op ritme ons nog een beetje dwars. Veel later dan 7 uur zijn we dan ook niet opgestaan. Dit gaf ons wel de tijd om rustig in het hotel aan het ontbijt te gaan (verse blueberry pancakes). Hierna vertrokken met als eindbestemming Grand Junction.

Onderweg zagen we het landschap veranderen van bergen met witte toppen, bossen en watervallen, in een canyon landschap van verschillende kleuren zandsteen. We kwamen vlak voor de middag aan in ons hotel en konden gelukkig vroeg inchecken. Na de lunch gingen we richting het Colorado National Monument.

Het Colorado National Monument is eigenlijk een klein nationaal park, in dit geval 1 waarbij vooral de verschillende canyons in het oog springen. Door het monument loopt een 23 mijl lange weg genaamd Rim Rock Drive. Deze weg leidt ons langs alle mooie uitzichtpunten en hiking trails. Nog geen kilometer na de ingang zien we een hiking trail die we willen uitproberen, 3 km vanaf het dal tot de rand van een van de canyons, en daarna weer 3 km naar beneden natuurlijk.

We hadden ons dit keer wat anders gekleed, de temperatuur was al zo’n 26 graden toen we vlak voor de middag aankwamen, en het zou zo’n 30 graden worden. Factor 50 zonnebrand op, een paar liter water in de rugzak, en de lange broek vervangen voor een korte bleek prima te werken. Onderweg prachtige uitzichten, en een hele andere flora en fauna dan de afgelopen dagen het geval was zoals je op 1 van de foto’s kan zien.

Na de hike hebben we de route met de auto voort gezet, en hebben we de bij de meeste uitzichtpunten van het uitzicht staan genieten (en foto’s genomen). Helaas ging daar zo veel tijd in zitten, dat we een andere korte hike die we nog wilden doen, hebben moeten laten schieten.

De avond hebben we benut om de dag van morgen te plannen, welke wederom in het teken van canyons zal staan (en waarschijnlijk nog een tikkeltje warmer wordt dan vandaag).

Vanochtend weer mooi op tijd op pad. Opnieuw een autorit over een pas die net sneeuwvrij en open is. De route die we rijden gaat weer flink omhoog met haarspeldbochten en wederom prachtige uitzichten van de besneeuwde toppen van de Rocky’s. Op het hoogste punt (ca 3600 m.) lag er (uiteraard) nog aardig wat sneeuw en stond een stevige frisse bries. Opvallend was het aantal racefietsers dat we zagen. Het fietsen van de Independence Pass (en gisteren ook de Trail Ridge Road) lijkt hier wel een dingetje te zijn.

De route naar beneden was weer vol met krappe haarspeldbochten en op een paar plaatsen zo smal dat je stapvoets moest rijden om een tegenligger te passeren. Gelukkig pasten we overal langs met onze huurvrachtwagen.

Beneden aangekomen, kwamen we uit in Aspen, het ski-resort van de ‘rich and famous’ hier. Dat was ook wel te zien aan de winkels: Gucci, Prada, enzovoort. Wij hebben alleen even geluncht en zijn daarna door gegaan naar Maroon Bells, nog een setje hoge bergen van de Rocky’s.

Deze bergen bestaan uit ‘mudstone’, een soort sediment dat in de loop van miljoenen jaren is versteend. Het is echter een stuk minder hard, waardoor het sneller breekt. De Maroon Bells worden daarom ook wel de ‘dodelijke’ Bells genoemd omdat er verschillende dodelijke ongelukken met bergbeklimmers zijn gebeurd. De roodachtige kleur van de mudstone heeft de bergen ook haar naam (maroon) gegeven. Uiteraard konden we deze niet op, maar we konden wel een mooie hike doen naar Crater lake, een meer aan de voet van deze  bergtoppen. Tijdens de hike leek het even te gaan onweren, maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen. We hebben alleen een paar regen- en sneeuwdruppels gehad. Van andere hikers begrepen we dat het in het ‘beneden’ waar de auto geparkeerd stond nog even flink gehageld heeft, maar daar hebben wij dus niets van gemerkt.

Weer beneden hebben we de hike rond Maroon lake nog gedaan. In dit meer worden de Maroon Bells weerspiegeld. Het meer heeft een beetje een vreemde blauwachtige kleur (zie foto).

Daarna naar onze slaapplaats voor de nacht in het nabijgelegen Snowmass Village. In eerste instantie een vreemde situatie: het hotel waar we geboekt hadden bleek niet open te zijn. Een medewerker die toevallig voorbij kwam verwees ons  naar het nabij gelegen luxe Westin-hotel waar ons hotel bij bleek te horen. Omdat ons hotel nog  niet open was werden we ‘ondergebracht’ in het Westin waarbij we ook nog eens een upgrade van de kamer kregen. Bij binnenkomst vielen onze monden open: we hadden suite met een woonkamer met royale eettafel, zithoek (met grote flatscreen en blue ray speler) apart toilet, een enorme slaapkamer (ook met eenzelfde flatscreen) en een badkamer met regendouche, bad en tweede toilet.

Na avondeten in het hotel hebben we ons prima vermaakt in ons tijdelijke huis, euh hotelkamer dus.

Vandaag waren we opnieuw vroeg wakker, dus konden we mooi op tijd weer het park in. Omdat de Trail Ridge Road pas vanaf half 10 open was (hij is ‘s nachts nog dicht ivm opvriezend smeltwater) zijn we eerst nog naar de enige grote waterval van het park geweest. Deze waterval ca. 30 jaar geleden ontstaan tijdens een damdoorbraak. Bij deze doorbraak kwam zoveel water naar beneden storten dat enorme keien en bomen werden meegesleurd en een geheel nieuw landschap is ontstaan toen deze keien lager in de vallei werden afgezet, een zogenaamde puinwaaier (alluvian fan).

Het was inmiddels rond half 10, dus we konden beginnen aan onze trip over Trail Ridge Road. Via deze pas gingen we naar de andere kant van het park met onderweg prachtige vergezichten van de besneeuwde pieken van de Rocky’s. Het hoogste punt van de pas is op ca. 3700 m. We kwamen dus boven de boomgrens, waar er naast veel mos (toendra) en sneeuw (echt nog metershoog op sommige plekken) ook heel veel wind was. We hebben verschillende korte hikes gedaan naar een aantal uitzichtpunten om te genieten van het uitzicht. Daarna natuurlijk ‘aan de andere kant’ weer naar beneden via de nodige haarspeldbochten.

Vlak voor de uitgang van het park hebben we (op grote afstand) nog een moose (eland) en een kudde elk’s (de hert-achtigen die we gisteravond ook gezien hebben) gespot. Na een snelle lunch in het nabij gelegen Grand Lake zijn we ‘s middags nog een keer het park ingegaan. In de hoop een moose of elk van dichtbij te zien hebben we nog een korte hike (5,5 km met 200 m hoogteverschil) gedaan naar de ‘Big Meadows’. Moose en elk hangen namelijk graag rond in dit soort zompige weilanden. De hike was goed te doen, maar de hoeveelheid omgevallen bomen en het soms onheilspellende gekraak deed ons af en toe enigszins onrustig omhoog kijken. Gelukkig waren we gewaarschuwd: “Let op voor omvallende bomen, zij kunnen zonder waarschuwig omvallen” (tekst op de website van de Rocky’s). We hebben tijdens de hike geen moose of elk meer gespot, maar de kudde die we eerder op de dag hadden gezien was er nog wel toen we voor de laatste keer het park uit gingen.

Daarna op weg naar onze volgende slaapplaats in Dillon.

Aan het eind van de dag kwam er wat bewolking opzetten en daarom leek ons plan om sterren te gaan kijken/fotograferen in het water te vallen (daarom stond daar in de vorige blogpost niets over). Echter tegen de tijd dat het donker was, was het weer helder en hebben we besloten om nog even het park in te gaan om te kijken of we er nog wat van konden zien.

‘s Ochtends hadden we al bij binnenkomst in het park aan de ranger gevraagd wat een goede plek zou zijn om sterren te kijken. Hij wees ons een mooi plekje aan redelijk dicht in de buurt, maar tussen de bergen zodat het licht van de stad niet voor vervuiling zorgde. Onderweg was het wel uitkijken op het slechte achteraf weggetje omdat er nogal wat wild bleek rond te lopen (een groep van een stuk of 20 hert achtigen langs de kant van de weg).

Op plaats van bestemming aangekomen bleken we helaas de melkweg (nog) niet te kunnen zien, maar wel veel meer sterren dan in Nederland. Op het fototoestel wat gespeeld met verschillende sluitertijden, en een aantal foto’s gemaakt. Daarna weer voorzichtig terug naar de grote weg, en naar ons hotel.