Vanochtend weer mooi op tijd op pad. Opnieuw een autorit over een pas die net sneeuwvrij en open is. De route die we rijden gaat weer flink omhoog met haarspeldbochten en wederom prachtige uitzichten van de besneeuwde toppen van de Rocky’s. Op het hoogste punt (ca 3600 m.) lag er (uiteraard) nog aardig wat sneeuw en stond een stevige frisse bries. Opvallend was het aantal racefietsers dat we zagen. Het fietsen van de Independence Pass (en gisteren ook de Trail Ridge Road) lijkt hier wel een dingetje te zijn.

De route naar beneden was weer vol met krappe haarspeldbochten en op een paar plaatsen zo smal dat je stapvoets moest rijden om een tegenligger te passeren. Gelukkig pasten we overal langs met onze huurvrachtwagen.

Beneden aangekomen, kwamen we uit in Aspen, het ski-resort van de ‘rich and famous’ hier. Dat was ook wel te zien aan de winkels: Gucci, Prada, enzovoort. Wij hebben alleen even geluncht en zijn daarna door gegaan naar Maroon Bells, nog een setje hoge bergen van de Rocky’s.

Deze bergen bestaan uit ‘mudstone’, een soort sediment dat in de loop van miljoenen jaren is versteend. Het is echter een stuk minder hard, waardoor het sneller breekt. De Maroon Bells worden daarom ook wel de ‘dodelijke’ Bells genoemd omdat er verschillende dodelijke ongelukken met bergbeklimmers zijn gebeurd. De roodachtige kleur van de mudstone heeft de bergen ook haar naam (maroon) gegeven. Uiteraard konden we deze niet op, maar we konden wel een mooie hike doen naar Crater lake, een meer aan de voet van deze  bergtoppen. Tijdens de hike leek het even te gaan onweren, maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen. We hebben alleen een paar regen- en sneeuwdruppels gehad. Van andere hikers begrepen we dat het in het ‘beneden’ waar de auto geparkeerd stond nog even flink gehageld heeft, maar daar hebben wij dus niets van gemerkt.

Weer beneden hebben we de hike rond Maroon lake nog gedaan. In dit meer worden de Maroon Bells weerspiegeld. Het meer heeft een beetje een vreemde blauwachtige kleur (zie foto).

Daarna naar onze slaapplaats voor de nacht in het nabijgelegen Snowmass Village. In eerste instantie een vreemde situatie: het hotel waar we geboekt hadden bleek niet open te zijn. Een medewerker die toevallig voorbij kwam verwees ons  naar het nabij gelegen luxe Westin-hotel waar ons hotel bij bleek te horen. Omdat ons hotel nog  niet open was werden we ‘ondergebracht’ in het Westin waarbij we ook nog eens een upgrade van de kamer kregen. Bij binnenkomst vielen onze monden open: we hadden suite met een woonkamer met royale eettafel, zithoek (met grote flatscreen en blue ray speler) apart toilet, een enorme slaapkamer (ook met eenzelfde flatscreen) en een badkamer met regendouche, bad en tweede toilet.

Na avondeten in het hotel hebben we ons prima vermaakt in ons tijdelijke huis, euh hotelkamer dus.

Vandaag waren we opnieuw vroeg wakker, dus konden we mooi op tijd weer het park in. Omdat de Trail Ridge Road pas vanaf half 10 open was (hij is ‘s nachts nog dicht ivm opvriezend smeltwater) zijn we eerst nog naar de enige grote waterval van het park geweest. Deze waterval ca. 30 jaar geleden ontstaan tijdens een damdoorbraak. Bij deze doorbraak kwam zoveel water naar beneden storten dat enorme keien en bomen werden meegesleurd en een geheel nieuw landschap is ontstaan toen deze keien lager in de vallei werden afgezet, een zogenaamde puinwaaier (alluvian fan).

Het was inmiddels rond half 10, dus we konden beginnen aan onze trip over Trail Ridge Road. Via deze pas gingen we naar de andere kant van het park met onderweg prachtige vergezichten van de besneeuwde pieken van de Rocky’s. Het hoogste punt van de pas is op ca. 3700 m. We kwamen dus boven de boomgrens, waar er naast veel mos (toendra) en sneeuw (echt nog metershoog op sommige plekken) ook heel veel wind was. We hebben verschillende korte hikes gedaan naar een aantal uitzichtpunten om te genieten van het uitzicht. Daarna natuurlijk ‘aan de andere kant’ weer naar beneden via de nodige haarspeldbochten.

Vlak voor de uitgang van het park hebben we (op grote afstand) nog een moose (eland) en een kudde elk’s (de hert-achtigen die we gisteravond ook gezien hebben) gespot. Na een snelle lunch in het nabij gelegen Grand Lake zijn we ‘s middags nog een keer het park ingegaan. In de hoop een moose of elk van dichtbij te zien hebben we nog een korte hike (5,5 km met 200 m hoogteverschil) gedaan naar de ‘Big Meadows’. Moose en elk hangen namelijk graag rond in dit soort zompige weilanden. De hike was goed te doen, maar de hoeveelheid omgevallen bomen en het soms onheilspellende gekraak deed ons af en toe enigszins onrustig omhoog kijken. Gelukkig waren we gewaarschuwd: “Let op voor omvallende bomen, zij kunnen zonder waarschuwig omvallen” (tekst op de website van de Rocky’s). We hebben tijdens de hike geen moose of elk meer gespot, maar de kudde die we eerder op de dag hadden gezien was er nog wel toen we voor de laatste keer het park uit gingen.

Daarna op weg naar onze volgende slaapplaats in Dillon.

Aan het eind van de dag kwam er wat bewolking opzetten en daarom leek ons plan om sterren te gaan kijken/fotograferen in het water te vallen (daarom stond daar in de vorige blogpost niets over). Echter tegen de tijd dat het donker was, was het weer helder en hebben we besloten om nog even het park in te gaan om te kijken of we er nog wat van konden zien.

‘s Ochtends hadden we al bij binnenkomst in het park aan de ranger gevraagd wat een goede plek zou zijn om sterren te kijken. Hij wees ons een mooi plekje aan redelijk dicht in de buurt, maar tussen de bergen zodat het licht van de stad niet voor vervuiling zorgde. Onderweg was het wel uitkijken op het slechte achteraf weggetje omdat er nogal wat wild bleek rond te lopen (een groep van een stuk of 20 hert achtigen langs de kant van de weg).

Op plaats van bestemming aangekomen bleken we helaas de melkweg (nog) niet te kunnen zien, maar wel veel meer sterren dan in Nederland. Op het fototoestel wat gespeeld met verschillende sluitertijden, en een aantal foto’s gemaakt. Daarna weer voorzichtig terug naar de grote weg, en naar ons hotel.

Vanochtend om 7 uur in de auto op weg naar de Rocky Mountains, zodat we daar de hele dag in het park konden besteden. Onderweg konden we natuurlijk al een aantal mooie plaatjes schieten van de hoogste toppen. Bij aankomst eerst langs het Visitors Center voor de laatste informatie over de conditie van de wandelroutes, met name de Flattop Mountain trail die we in de planning hebben.. Volgens de ranger zijn de condities goed al ligt er nog wel vrij veel sneeuw, maar deze is compact zodat je er goed over kunt lopen.

Bij de daadwerkelijke ingang van het park eerst de ‘America Beautiful’-pas gekocht waarmee we de rest van de vakantie alle nationale parken in kunnen, daarna door naar Bear Lake waar de Flattop Mountail Trail begint. Het weer is goed: erg zonnig  (insmeren dus) en nog niet echt warm; maar voor de zekerheid nemen we wel 3 liter water p.p. mee.

Ook bij Bear Lake (waar meerdere trails beginnen) is nog een Ranger-station en de mogelijkheid voor een laatste sanitaire stop. Daarna op pad. Het eerste stukje is nog redelijk sneeuwvrij, maar dat wordt snel anders, de rest van de route is alleen nog te herkennen aan voetstappen van eerdere hikers. Op sommige plekken ligt er meer dan een meter sneeuw (zie foto, de rand keien geeft het daadwerkelijke pad aan en dit is nog redelijk aan het begin). In eerste instantie hebben we vrij snel het idee om terug te gaan, maar kort daarna komen we iemand tegen die aangeeft dat er na 800 meter een mooi uitzichtpunt is. We  besluiten om in ieder geval tot daar door te gaan en dat lukte ook vrij goed. Er waren wel plekken waar we tot over onze kniëen in de sneeuw zakten die toch niet overal even compact blijkt te zijn. Bij de Dream Lake Lookout die, zoals de naam zegt, uitzicht biedt op Dream Lake, hebben een we een korte pitstop gehouden en hadden we eigenlijk besloten om terug te gaan. Toen kwam er echter iemand voorbij die zei dat het nog maar een kleine kilometer tot de boomgrens was (op ongeveer 3400 m. hoogte) met een erg mooi uitzicht. Hij liep zelf in een korte broek en had geen wandelstokken bij zich en zei dat dat goed te doen was.

Dus wij toch maar besloten om door te gaan naar boven. Het ‘pad’ werd wel lastiger omdat we steeds vaker wegzakten in de sneeuw. Onze schoenen, sokken en de onderkant van de broekspijpen waren bij terugkomst zeiknat. Het laatste deel werd weer iets vlakker en was daardoor makkelijker te doen. We zijn uiteindelijk wel rond de boomgrens geweest maar niet helemaal naar de top van Flattop Mountain, dat leek ons zonder wandelstokken en sneeuwschoenen toch niet zo’n goed idee. Maar ook op het punt waar we omgekeerd zijn hadden we een prachtig uitzicht en daar hebben we even rustig van zitten genieten (met onze rug naar de wind, want die was vrij fris daarboven).

Wie naar boven gaat, moet ook naar beneden, dus dat was onze volgende uitdaging. Bij nader inzien viel dit ons alleszins mee. De sneeuw zorgt voor goede demping waardoor je het dalen niet echt voelt in je kniëen. Op de terugweg leken we echter wel vaker (en soms dieper) weg te zakken in de sneeuw (het record is van Jeroen: bijna tot zijn kruis). Uiteindelijk waren we naar ons idee vrij vlot weer  beneden, maar toen waren we ook wel redelijk stuk.

Terug bij de auto eerst onze natte schoenen en sokken uit en daarna op weg naar onze slaapplaats voor vannacht is Estes Park. Waar we ons een stuk beter voelden na een goeie douche. ‘s avonds nog even wat gegeten en daarna de rest van de avond gerelaxt.

Vandaag hebben we de hele dag de tijd om Denver te verkennen voordat we morgen de Rocky Mountains in gaan. En we waren vroeg wakker door de jetlag, dus om 8:00 stonden we al in de supermarkt om een voorraad aan flesjes water te halen en wat andere proviand. Het belooft vandaag een lekkere dag met maxima van 21 graden te worden. En aangezien de stad ongeveer op 1 mijl hoogte ligt, wordt aangeraden om je altijd in te smeren. Factor 15 leek ons voor vandaag voldoende.

Daarna zijn we op pad gegaan, rustig aan begonnen en lekker een stukje in 1 van de vele (+/-200!) parken in de stad gaan wandelen. Het betreffende park werd op internet aanbevolen wegens het prachtige uitzicht over de skyline van Denver. Dat viel echter nogal tegen er stonden nogal wat bomen voor (dus misschien in de winter een stuk beter).

Vervolgens doorgereden naar het centrum waar we de auto geparkeerd hebben. Vanaf hier hadden we een goede uitvalsbasis om de 16th street Mall af te lopen. Dit is een 2km lange weg, grotendeels voetgangers gebied, door het hart van downtown. Hier vind je veel winkels, restaurantjes en hotels. We kwamen er al snel achter dat er iets in de stad was omdat we veel rare snuiters verkleed als de meest uiteenlopende superhelden/schurken tegenkwamen. Het bleek dit weekend Comic-Con Denver te zijn. Eén van de mensen die we zagen lopen was vekleed als Waldo/Wally (je weet wel, van Where is Wally). Dus jullie kunnen dit spelletje van vroeger met 1 van de onderstaande foto’s uitproberen.

Na het lunchen op het terras van een van de vele restaurantjes hebben we deelnemers van het Chalk Art festival bekeken. Het Chalk Art festival is stoepkrijten voor gevorderden zoals je aan één van de foto’s goed kan zien. Het was ondertussen een stralende dag geworden, en de zon brandde er goed op (met een heerlijk briesje erbij een gevaarlijke combinatie), de 21 graden werd met gemak overstegen.

Hierna nog naar het civic center gelopen, een gedeelte van downtown waar vooral overheidsgebouwen staan. Eén van de treden van de trap van de Colorado State Capitol Building ligt precies op 1 mijl boven zeeniveau. Jammer genoeg was het vandaag een zaterdag, en waren er geen rondleidingen in de overheidsgebouwen. Vanaf hier naar de Cheesecake Factory gelopen waar we hebben gegeten, met als toetje natuurlijk Cheesecake.

Na een voorspoedige wandeling naar de bushalte, busreis naar Arnhem CS, treinreis naar Schiphol, vlucht naar en overstap in Minneapolis zijn we goed aangekomen in Denver.

Onze eerste stop was het autoverhuurbedrijf waar we een megagrote (voor NL-begrippen) auto (zie foto) hebben meegekregen. Niet helemaal wat we gehuurd hadden, maar blijkbaar moet deze terug naar Seattle. Het is even wennen zo’n gevaarte (met name parkeren), gelukkig rijden we de komende weken weinig in de stad en zijn ze in Amerika meer ingesteld op dit formaat auto.

Nu gaan we eerst ons bed in. Het is hier nu ongeveer 10 uur ‘s avonds, dus 6 uur ‘s ochtends in NL, hoogste tijd dus.

Het is weer zover, over anderhalve week gaan we weer op vakantie en mogen onze collega’s het 4 weken zonder ons proberen te redden. Nadat we vorig jaar op onze rondreis door de Verenigde Staten en Canada voornamelijk steden hebben aangedaan, leek het ons dit jaar beter om wat meer natuurgebieden te gaan bekijken.

We hebben ons dit keer voorbereid om een aardig eindje te kunnen hiken nu is het hopen dat het weer een beetje mee zit. We zitten onderweg wel lekker in hotels trouwens, en hebben ook gewoon weer een auto gehuurd. Onze route is als volgt:

[mapsmarker layer=”1″]

Zoals je ziet wordt het een hele reis en we proberen in ieder geval de volgende nationale parken te bezoeken:

– Rocky Mountains National Park
– Colorado National Monument
– Arches National Park
– Canyonlands National Park
– Grand Teton National Park
– Yellowstone National Park
– Mount Rainier National Park
– Olympic National Park

Zondag 17 juni

Ook vandaag een museumdag (er zijn er hier nogal wat): het Air & Space Museum, met de geschiedenis van lucht- en ruimtevaart. Uiteraard met de nadruk op hoe de ontwikkelingen in Amerika zijn verlopen, vanaf de gebroeders Wright (het originele vliegtuig staat opgesteld) tot de moderne Airbus. Daarnaast aandacht voor gebeurtenissen waarin vliegtuigen een rol hebben gespeeld en die de technologische ontwikkeling van de vliegtuigen hebben versneld: de beide wereldoorlogen. Van WO II was er van elke ‘partij’(GB, VS, DLD, JP en IT) een origineel gevechtsvliegtuig. Ook de wapenwedloop tussen de VS en de USSR werd beschreven, met replica’s en test-modellen op ware grote van nucliare lange afstands raketten. Daarna op naar de ruimte met meerdere exemplaren van gebruikte ruimtecapsules en daarnaast de geschiedenis van ruimte-onderzoek.

Aan het einde middag waren we alle tentoonstellingen langs geweest, zoveel informatie, tijd voor wat buitenlucht en zon. We zijn naar het grote Union Station gelopen, een prachtig gebouw, maar op het moment voornamelijk in de stijgers. Na een ijsje naar het naastgelegen National Post Museum gelopen en daar de geschiedenis van het Amerikaanse Postbedrijf bekeken. Dit museum is een stuk kleiner dan het Air & Space Museum, dus hier waren we in een uur wel rond. Leuke weetjes, ZIP in zipcode (Amerikaanse benaming voor de postcode) staat voor Zone Improvement Program. Verder bestond de beroemde pony express slechts een kleine 2 jaar.

Na een hapje Mexicaans eten, zijn we teruggegaan naar het hotel.

Maandag 18 Juni

Vandaag bleek het wat minder warm te zijn dan de afgelopen dagen, met ook hier en daar een bui. Dus vandaag eerst naar het natuur historisch museum gegaan om droog te blijven. Prima museum verder, maar omdat we ook al eens in New York en London naar de natuur historisch musea zijn geweest was er niet heel veel nieuws te zien, dus we zijn er vrij vlug doorheen gelopen. Natuurlijk nog wel even naar de belangrijkste bezienswaardigheid gelopen, de Hope diamant (één van de duurste diamanten ter wereld).

Rond het middaguur nog wat gelunched in het museum, en daarna een wandeling gaan maken langs een aantal memorials, om precies te zijn de Jefferson Memorial, Franklin D. Roosevelt Memorial, en Martin Luther King Jr. Memorial. Hier waren we het grootste gedeelte van de middag wel zoet mee. Aan het eind van de middag hebben een tour gedaan door het Department of Engraving and Printing. Hier drukken ze de helft van alle US dollars (de andere helft in Fort Worth, TX). Je ziet de pakjes van 4000x 20 dollar biljetten van de lopende band rollen.

Na de tour lekker Indiaas gaan eten in Chinatown, daarna terug naar het hotel lekker relaxen.

Dinsdag 19 juni

Vandaag begonnen met een uitstapje naar Pentagon city, naast een groot winkelcentrum en een groot aantal overheidsgebouwen en bedrijven is het Pentagon hier natuurlijk ook te vinden. Helaas kunnen we geen tour door het Pentagon krijgen (alleen aan te vragen door Amerikanen via een senator of door Nederlands leger personeel via de ambasade), maar we zijn wel even bij het 911 memorial geweest waardoor we nog wel wat foto’s van de buitenkant van het Pentagon konden maken.

Ook hebben we het DEA (Drug Enforcement Agency) museum kunnen bezoeken, maar heel uitgebreid was dit niet. Daarna nog wat rondgelopen door het winkelcentrum. Daarna naar het hotel terug gegaan om nog even van het zwembad gebruik te kunnen maken. Daarna lekker Amerikaans gegeten bij TGI Fridays.

Morgen vliegen we terug, maar voor die tijd hebben we nog tijd om bij het Udvar-Hazy gebouw van het smithsonian in de buurt van het vliegveld te gaan. Hier staan de wat grotere museum stukken van het Air en Space museum (zoals een space shuttle).

Donderdag 14 juni

Vandaag onze laatste etappe, naar Washington. We waren rond half één bij het vliegveld waar we de huurauto moesten inleveren. Daarna eerst met een shuttlebus naar het vliegveld zelf en vervolgens vanaf het vliegveld naar het hotel (ook met een shuttlebus). Al met al waren we rond half 4 ingechecked bij het hotel; het lijkt hier wel altijd spits te zijn.

Het hotel ligt niet bepaald in het centrum, dus voor het avondeten moesten we in ieder geval op pad. Daarom maar zo snel mogelijk de subway genomen (met een erg ingewikkeld systeem voor de kaartjes; er zijn 4 verschillende tarieven op een dag mogelijk en je moet eerst zelf kijken hoeveel je moet betalen om op een bestemming te komen; dit bedrag zet je op je kaartje; daarna ga je op pad; als je dan toch ergens anders uitstapt (later) dan moet je eerst bij betalen voordat je het station uit kunt (via poortjes). Nadat we het subway-betaal-systeem hadden uitgedokterd zijn we richting het interessante gedeelte van de stad gegaan.

Eerst hebben we een rondje Federal Building Triangle gedaan. Dit is een driehoekig gebied met overheidsgebouwen. De meest interessante waren het oude postkantoor en de National Archives. Bij het oude postkantoor kon je de toren in, dit is een van de hoogste punten van Washington (sinds 1910 mogen gebouwen niet hoger zijn dan 6.1 meter meer dan de breedte van de straat waar ze aan staan, en het postkantoor is van voor die tijd), vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de stad. In de National Archives (nationale archieven) zijn de belangrijkste stukken de orginele versies van de Declaration of Independence, de First Consistution en de eerste Bill of Rights. Al moet je het wel meer van het idee hebben, want de documenten zijn inmiddels praktisch onleesbaar, zo vaag is de tekst, en aangezien licht de documenten aantast was het redelijk donker in de zaal waar ze lagen.

Na al dat gewandel waren onze voeten wel toe aan wat rust, en zijn we lekker pizza gaan eten. Daarna konden we er weer tegenaan, en zijn we het Washington Monument gaan bekijken, en de verschillende memorials die daar omheen liggen (Lincoln Memorial, Vietnam War Memorial etc.). Na 2 uur wandelen was het wel tijd om weer naar ons hotel te gaan, helaas gingen de metro’s niet zo heel vaak meer rond deze tijd, dus om 22:30 waren we weer in ons hotel.

Vrijdag 15 juni

Vannochtend proberen wat uit te slapen, maar doordat het hotel slechts enkel glas heeft, en het hotel  vlak naast 2 drukke wegen ligt, bleek dat wat lastiger dan gedacht. Ook was er, behalve in het hotel zelf, niet echt een goede gelegenheid om te ontbijten. Dus de hotel shuttle naar het Capitol genomen om te kijken of daar in de buurt iets is. Niet dus… het Capitol in dan maar, en hopen dat ze daar iets hebben.

Dit was het geval, maar wel iets aan de dure kant, en thee die wat naar koffie  smaakte. Daarna het open gedeelte van het capitool bekeken, waar veel dingen worden uitgelegd over de Senaat en het huis van afgevaardigden. Ook was er veel informatie over de bouw van het capitool. Daarna zijn we na het Jefferson building van The Library of Congress gegaan.

Ook hier hebben we een tour gedaan, ietwat aan de saaie kant, maar hier en daar toch wel interesant. De hoofd leeszaal is prachtig, en heb je misschien wel gezien in de film National Treasure 2. Verder liggen er ook een Gütenberg bijbel, en de eerste kaart waar Amerika bij die naam op genoemd wordt.

Vervolgens hebben we Pennsylvania Avenue afgelopen tot we bij nummer 1600 waren, ook wel bekend als het witte huis. Hier hebben we wat foto’s van de voorkant genomen (de groentetuin van Michelle Obama konden we net zien liggen). Daarna door naar Smithsonian Castle om uit te zoeken welke van de vele musea we gaan bezoeken. Daarna lekker eten, en terug naar het hotel waar we gevraagd hebben om een andere kamer aan de andere kant van het hotel (zodat we nog maar naast 1 drukke weg zitten met onze kamer). Direct gevraagd of het een kamer met kingsize bed kon zijn ipv de 2 queensize bedden die we nu hadden. En we werden zomaar gratis geupgrade naar een luxe suite (helaas bleek de geluids overlast bijna even erg te zijn).

Zaterdag 16 juni

Nadat we gisteren op eigen gelegenheid hadden rondgekeken in het US Capitol en alles hadden geleerd over de gebruikers ervan, hadden we vandaag nog een rondleiding met een gids. Met de gids kwamen we een in aantal ruimtes die je niet alleen kunt bezoeken. De belangrijkste daarvan was de Rotunda. Dit is het middelste deel onder de koepel, waar onder andere overleden presidenten worden opgebaard. Alle kunst (plafondschildering, muurschilderingen) staat uiteraard in het teken van het weergeven van belangrijke gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis. Verder staan er overal beelden: elke staat schenkt twee beelden aan het Capitool van voor die staat belangrijke personen. De beelden stonden in eerste instantie bij elkaar in één ruimte, maar dat bleek de vloer net te kunnen hebben, dus toen hebben ze ze maar verspreid over het gebouw.

Vervolgens eerst naar het Museum Of American History gelopen om daar onze tas en elektronische apparatuur op te bergen in een kluisje, deze mogen namelijk niet mee naar binnen bij de toer in het Witte Huis  (ja, onze aanvraag was goedgekeurd, per abuis 2x zelfs).

Daarna eerst  naar het informatie- en bezoekerscentrum voor wat achtergrondinformatie over het gebouw en de bewoners door de tijd heen. Na twee paspoortcontroles en een soort bodyscan (het was in ieder geval geen gewone metaaldetector) mochten we het Witte Huis in, waar we langs een beperkt aantal ruimtes werden geleid om te bekijken. De kamers zijn op zichzelf niet zo bijzonder (we hebben kastelen gezien met meer historie), maar je ziet wel ruimtes die momenteel nog steeds gebruikt worden bij diverse gelegenheden, zoals staatsbanketten, ontvangst van gasten e.d. Daarnaast waren er uiteraard vele kiekjes van de diverse presidenten in hun tijdelijke habitat en de officiële portretten die van elke president worden gemaakt. We stonden na 20 minuten weer buiten (binnenkomen kostte evenveel tijd), maar we zijn er wel geweest J. Maar we mochten natuurlijk geen foto’s maken.

De rest van de middag hebben we doorgebracht in het Museum Of American History, één van de (vele) musea die onderdeel uitmaken van het Smithsonian. Bij het gedeelte over de ontwikkeling van vervoersmiddelen, waren de grote stoomtreinen en de eerste auto’s het leukst. Opvallend hierbij is dat bij de eerste de eerste auto’s men de voorkeur gaf aan  elektrische auto’s omdat deze het eenvoudigst te bedienen waren (ja, tot begin 20^e eeuw kon je kiezen tussen benzine, stoom of electrische auto’s). Daarnaast hebben we de onder andere de gedeeltes over de ontwikkeling van elektrische verlichting (beginnend met Edison) en Amerika in de verschillende oorlogen bekeken. Pronkstukken in de collectie in dit museum is de hoed die Abraham Lincoln droeg op de avond dat hij vermoord werd (15 april, 1865), de originele Kermit pop, en de rode schoentjes van Judy Garland die ze in The Wizard of Oz aan had.

Maandag 11 juni

Vannochtend vertrokken richting Harrisburg. De route was voornamelijk Highway (een soort snelweg, maar je mag er niet harder dan 65 mph (ongeveer 100 km/uur), maar  hij ging wel door mooi heuvelachtig gebied. En onderweg hebben we de eerste Amish paard-en-wagens (met bestuurder uiteraard) gezien. Harrisburg is de hoofdstad van de staat Pennsylvania. ’s Middags hebben we het Capitol bezocht, dit is zoiets als het provinciehuis. In dit prachtige gebouw uit begin 1900 hebben we een rondleiding gehad door de zalen waar de senatoren en de vertegenwoordigers (=  soort eerste en tweede kamer) hun zittingen hebben en de zaal van de het hooggerechtshof van de staat. Tenslotte mochten we nog een kijkje nemen in de ontvangstruimte van de gouverneur. Naast de mooie muurschilderingen en veel glas-in-lood was de verlichting indrukwekkend: de grootste kroonluchters van brons met bladgoud wogen ruim 4000 kg.

In de tweede helft van de middag hebben we het National Civil War Museum bezocht, waarin de aanleiding en het verloop van de Burgeroorlog tussen Noord (the Union) en Zuid (the Confederates) van 1861 tot 1865 wordt verteld. We hadden wat weinig tijd omdat het museum om 17:00 dicht ging, dus we hebben redelijk selectief informatie tot ons moeten nemen. Om een lang verhaal kort te maken, het was een redelijk bloedig gebeuren en de Union heeft gewonnen.

Dinsdag 12 juni

Vanochtend bleek het tot onze verbazing behoorlijk te regenen, dus dat was een tegenvaller. We hebben namelijk 3 tussenstops op het programma staan voordat we in Philadelphia aankomen. Na ontbijt in het hotel zijn we toch maar vol goede moed onderweg gegaan naar Hershey. Een stadje gebouwd om de chocolade fabriek van Hershey. Naast een chocolade fabriek heeft meneer Hershey hier ook maar direct een thema park bij gegooid, en een soort van mega chocolade winkel (Hershey’s Chocolate World) waar ook een enkele atractie te vinden was.

Gelukkig was dit binnen dus we hebben hier wat rond gekeken, nog wat chocolade samples geproefd. Ook werden we gevraagd om een nieuw product te beoordelen (waar we ieder nog een reep chocolade voor de moeite voor kregen). Vervolgens konden we door naar tussenstop nummer 2, Lancaster, het hart van Amish country.

Toen we daar aankwamen regende het nog steeds, en tevens waren we niet helemaal op de goede plek om de Amish in hun natuurlijke habitat te kunnen zien (Lancaster is best een grote stad). We zijn daarom zonder te stoppen doorgereden naar het volgende punt op de agenda, Valley Forge National Historic Park.

Waar ze in het westen van de Verenigde Staten vooral natuurparken hebben, hebben ze in het oosten veel plekken van historisch belang. Valley Forge was de plek van het 3^e overwinterings kamp van de troepen van Gen. George Washington in de onafhankelijkheidsoorlog tegen de Engelsen (niet te verwarren met de burgeroorlog van gisteren). Hier kon je veel buiten doen, en wat dingen binnen. Omdat het nog steeds regende hebben we de korte film over deze barre winter gekeken, en wat tijdlijn info over de onafhankelijkheidsoorlog opgedaan. Daarna was het op naar Philadelphia, de eindbestemming voor vandaag.

Omdat het ook in Philly nog steeds regent hebben we alleen even een restaurantje gezocht, wat gegeten en nu rustig op de hotelkamer. De kans op regen is morgen weer groot, maar hopelijk krijgen we toch nog wat zon, want vandaag was het eigenlijk te droevig om foto’s te maken.

Woensdag 13 juni

Gelukkig: droog vandaag! Vandaag verder met onze geschiedenisles voor de onafhankelijkheid van de V.S.  Vannochtend begonnen met een rondleiding in Independence Hall. Hier is eerst op 2 augustus 1776 de ‘Declaration of Independence’ (Verklaring van Onafhankelijkheid) getekend (ze vieren het op 4 jul, omdat op die dag de tekst van de verklaring af en akkoord bevonden was). Op 17 september 1787 is in hetzelfde gebouw ook de eerste grondwet van de V.S ondertekend.  Independence Hall maakt onderdeel uit van het Independence National Historic Park dat eigenlijk alle plekken in de stad omvat die gerelateerd zijn aan de onafhankelijkheidsstrijd. Zo zijn er de huizen van Benjamin Franklin en enkele ruïnes van de ambstwoning van de eerste twee presidenten (George Washington en John Adams).

Na onze rondleiding zijn we eerst de ‘Liberty Bell’ gaan bekijken. Deze klok van ca. 2 ton, is (waarschijnlijk) één van de klokken geweest die is geluid om de mensen bij elkaar te roepen voor de openbare voorlezing van de onafhankelijksheidverklaring. De inscriptie op de klok is “Proclaim LIBERTY throughout all the land unto all the inhabitants thereof.” (“vrijheid uitroepen in het land, voor al zijn inwoners”, stukkie uit de bijbel).  Hierdoor is de klok het symbool van ook andere vrijheidsstrijden geworden, zoals de beëindiging van de slavernij, maar ook gelijke rechten voor vrouwen.

Genoeg geschiedenis voor nu. Pennsylvania was uiteindelijk maar tijdelijk de hoofdstad van de nieuwe Verenigde Staten, van 1790 tot 1800. Daarna werd het politieke centrum verplaatst naar Washington, dat daarvoor speciaal gebouwd was. Daarover later meer…-J.

Na de middag zijn we langs de oever van de Delaware rivier gelopen. Niet echt veel bijzonders behalve het schip de Olympia, een schip dat nog in de Spaans-Amerikaanse oorlog (rond 1898) is gebruikt, en een oude onderzeeër. Daarna teruggelopen via South street, met grappige en soms wat vreemde winkeltjes. ’s Avonds zijn we in de de Universiteitsbuurt gaan eten en hebben daar nog een film gekeken (Madagaskar 3).