Vanochtend om 7 uur in de auto op weg naar de Rocky Mountains, zodat we daar de hele dag in het park konden besteden. Onderweg konden we natuurlijk al een aantal mooie plaatjes schieten van de hoogste toppen. Bij aankomst eerst langs het Visitors Center voor de laatste informatie over de conditie van de wandelroutes, met name de Flattop Mountain trail die we in de planning hebben.. Volgens de ranger zijn de condities goed al ligt er nog wel vrij veel sneeuw, maar deze is compact zodat je er goed over kunt lopen.

Bij de daadwerkelijke ingang van het park eerst de ‘America Beautiful’-pas gekocht waarmee we de rest van de vakantie alle nationale parken in kunnen, daarna door naar Bear Lake waar de Flattop Mountail Trail begint. Het weer is goed: erg zonnig  (insmeren dus) en nog niet echt warm; maar voor de zekerheid nemen we wel 3 liter water p.p. mee.

Ook bij Bear Lake (waar meerdere trails beginnen) is nog een Ranger-station en de mogelijkheid voor een laatste sanitaire stop. Daarna op pad. Het eerste stukje is nog redelijk sneeuwvrij, maar dat wordt snel anders, de rest van de route is alleen nog te herkennen aan voetstappen van eerdere hikers. Op sommige plekken ligt er meer dan een meter sneeuw (zie foto, de rand keien geeft het daadwerkelijke pad aan en dit is nog redelijk aan het begin). In eerste instantie hebben we vrij snel het idee om terug te gaan, maar kort daarna komen we iemand tegen die aangeeft dat er na 800 meter een mooi uitzichtpunt is. We  besluiten om in ieder geval tot daar door te gaan en dat lukte ook vrij goed. Er waren wel plekken waar we tot over onze kniëen in de sneeuw zakten die toch niet overal even compact blijkt te zijn. Bij de Dream Lake Lookout die, zoals de naam zegt, uitzicht biedt op Dream Lake, hebben een we een korte pitstop gehouden en hadden we eigenlijk besloten om terug te gaan. Toen kwam er echter iemand voorbij die zei dat het nog maar een kleine kilometer tot de boomgrens was (op ongeveer 3400 m. hoogte) met een erg mooi uitzicht. Hij liep zelf in een korte broek en had geen wandelstokken bij zich en zei dat dat goed te doen was.

Dus wij toch maar besloten om door te gaan naar boven. Het ‘pad’ werd wel lastiger omdat we steeds vaker wegzakten in de sneeuw. Onze schoenen, sokken en de onderkant van de broekspijpen waren bij terugkomst zeiknat. Het laatste deel werd weer iets vlakker en was daardoor makkelijker te doen. We zijn uiteindelijk wel rond de boomgrens geweest maar niet helemaal naar de top van Flattop Mountain, dat leek ons zonder wandelstokken en sneeuwschoenen toch niet zo’n goed idee. Maar ook op het punt waar we omgekeerd zijn hadden we een prachtig uitzicht en daar hebben we even rustig van zitten genieten (met onze rug naar de wind, want die was vrij fris daarboven).

Wie naar boven gaat, moet ook naar beneden, dus dat was onze volgende uitdaging. Bij nader inzien viel dit ons alleszins mee. De sneeuw zorgt voor goede demping waardoor je het dalen niet echt voelt in je kniëen. Op de terugweg leken we echter wel vaker (en soms dieper) weg te zakken in de sneeuw (het record is van Jeroen: bijna tot zijn kruis). Uiteindelijk waren we naar ons idee vrij vlot weer  beneden, maar toen waren we ook wel redelijk stuk.

Terug bij de auto eerst onze natte schoenen en sokken uit en daarna op weg naar onze slaapplaats voor vannacht is Estes Park. Waar we ons een stuk beter voelden na een goeie douche. ‘s avonds nog even wat gegeten en daarna de rest van de avond gerelaxt.