Vanochtend  eerst weer lekker uitgeslapen. Daarna richting de haven gelopen. Aan het einde van de ochtend hebben we een rondvaart door de Elliot Baai gedaan met uitleg van een gids. Het eerste deel ging langs de oudere pieren, waaronder de pier waar in 1897 een schip aan is gekomen met twee ton goud aan boord, waardoor de Klondike Gold Rush (goudkoorts) ontstond. Dit zorgde voor een enorme groei van de stad Seattle.

Daarna gingen we ook door de moderne haven van Seattle. Het haventerrein is gebouwd op een in 1909 kunstmatig gemaakt eiland. Volgens de gids was dit, met 1,4 vierkante km., tot halverwege de jaren ’00 het grootste kunstmatige eiland. Wij dachten toch echt dat vanaf de jaren ’60  de Flevopolder de onbetwiste nummer 1 was. Dat hebben we uiteraard even nagezocht en we hadden gelijk: Omvang van de Flevopolder: 970 vierkante km; het eerste deel drooggelegd in 1955 het tweede in 1968 (bron: Wikipedia; zo zoek je nog eens wat op).

Eerste stop in dit gedeelte van de haven waren de droogdokken voor de ferry’s. Voor veel forenzen is de ferry het enige vervoermiddel voor hun dagelijkse rit vanaf één van de schiereilanden naar Seattle. Er zijn namelijk geen bruggen over de Elliot Baai omdat deze nabij de schiereilanden ruim 300 meter diep is.

Vervolgens nog een stuk door het gedeelte waar de containerschepen geladen worden, waarbij de gids wat leuke weetjes had over de ontdekker van het container-concept. Daarnaast wist hij te vertellen dat het voor Chineze handelaren goedkoper is om nieuwe containers te maken dan lege containers terug te vervoeren naar China. Blijkbaar vindt er weinig vervoer richting China plaats, want deze containers staan dus gewoon weg te rotten in de haven. Seattle is voor Amerika een belangrijke doorvoerhaven als het gaat om goederen uit Azië.

Na de middag zijn we naar het Seattle Aquarium gegaan. Naast natuurlijk veel kleurrijke vissen waren de zeeleeuwen en vooral de zeeotters grappig om te zien. Het museum was niet heel groot dus halverwege de middag zijn we eerst teruggegaan naar ons hotel. Na een korte pitstop zijn we naar de bios gegaan en hebben World War Z gekeken (in 3D, maar dat had weinig toegevoegde waarde). Avondeten bij de Cheesecake Factory waabij we ons toetje (Cheesecake uiteraard) mee terug hebben genomen naar ons hotel om op te peuzelen met een kopje thee erbij.

Het rijdende deel ging door de een aantal wijken van de stad: Eerst door de kunstenaarswijk Fremont (in Seattle met name bekend om de jaarlijkse parade waarin naakte fietsers meerijden), dit was voordat we het meer op gingen. Daarna eerst langs de kade en vervolgens richting het oude gedeelte van de stad (Pioneer Square). In 1889 is de, toen nog hoofdzakelijk uit hout bestaande, stad afgebrand (wonderbaarlijk genoeg zijn hierbij geen doden gevallen). De stad is daarna herbouwd bovenop de oorspronkelijke stad, met name om minder last te hebben van de geuren van het getij, die met name bij eb nogal onprettig kunnen zijn. Daarnaast moest alle ‘nieuwbouw’ van niet-brandbare materialen worden gemaakt, met name steen dus.

Tijdens de hele toer draaide de kapitein/bestuurder allerlei muziek en geluidsfragmenten die ‘aansloten’ op de tour. Al met al een leuke belevenis.

‘s Middags zijn we eerst naar het observatiedek van de ‘Space Needle’ gegaan. De ‘Space Needle’ is een toren van 184 meter hoog die is gebouwd voor de Wereld Expo van 1962; het observatiedek is op 158 m hoogte. Hoewel het vandaag bewolkt was, hadden we toch een mooi uitzicht over de stad. De bergen van Olympic National Park, het Cascade-gebergte en Canada waren niet echt goed te zien.

Onze laatste attractie van vandaag was het EMP, het museum van muziek, science fiction (sci-fi) en pop cultuur. Eerst zijn we door de sci-fi- en fantasy-tentoonstellingen gelopen met allerlei attrributen en weetjes uit series en films, zoals Star Trek, Doctor Who, Men In Black, Aliens (sci-fi) en Lord Of The Rings, Harry Potter, Chronicals of Narnia (Fantasy).

Daarnaast was er een aparte tentoonstelling over horror-films, ook weer met allerlei attributen uit films en met filmfragementen met commentaar van makers van de films.

Op muziekgebied waren er drie tentoonstellingen, waarvan we er bij twee zijn langsgelopen: Jimi Hendrix en zijn eerste toer in Groot Brittanië (dit was in 66-67) en vrouwen in de popmuziek met daarbij voornamelijk outfits die deze vrouwen hebben gedragen. Beide wel leuk om te zien, maar de sci-fi- en fantasy- tentoonstellingen waren toch het leukst.

Ondertussen liep de middag inmiddels op z’n einde en zijn we met de monorail, ook gebouwd voor de Wereld Expo, teruggegaan naar Downtown. Hier hebben we nog wat gewinkeld bij Macy’s  (of eigenlijk alleen Saskia natuurlijk) en daarna zijn we richting Pike’s Market gegaan, waar we een Indiaas restaurant hadden gevonden. Omdat het nog wat aan de vroege kant was hebben we eerst nog even de allereerste Starbucks (geopend in 1971) opgezocht en alleen van buiten bekeken (want het was er tering-druk). Na een lekker avondmaaltje zijn we teruggegaan naar ons hotel.

Vandaag laten we de natuurgebieden definitief (in ieder geval wat betreft deze vakantie) achter ons. Nog even de bergen van Olympic National Park bekijken op Hurricane Ridge, en wat reeën op (en langs) de weg ontwijken voordat we naar Seattle rijden.

Door de ligging van Seattle is het best een lange reis: of we rijden helemaal om een grote baai heen, of we gaan met de veerboot welke ongeveer elk uur gaat tussen Kingston en Edmonds. We kozen voor het laatste. Hierdoor kwamen we rond de middag in de buurt van Seattle. Nog even in een voorstad wat gelunched en de tank volgegooid (zodat we geen benzine bij de huurmaatschappij hoeven te tanken voor 6 dollar per gallon).

Daarna zijn we Seattle in gereden, gelukkig hadden we een afslag van de snelweg dicht bij ons hotel, want door de hoge gebouwen ging de GPS moeilijk lopen doen. Na een paar rondjes door 1 richtings verkeer bij ons hotel ingechecked en daarna de auto naar de huurmaatschappij teruggebracht (2 blokken verder).

Omdat Saskia de laatste dagen wat last van haar enkel had gekregen hebben we het rustig aan gedaan. We zijn even naar de waterkant gelopen. Hier zit een grote markt met allerlei kleine winkeltjes, van viskramen tot waarzegsters, en zelfs een luxe popcorn winkel met allerlei exotische popcornsmaken, en daarna gewoon relaxen op de hotelkamer tot het tijd voor het diner was. Lekker luxe (en duur) dit keer, bij The Capital Grille, erg lekker.

Ook vanochtend op tijd gestart omdat we eerst nog ruim een uur moesten rijden voordat we bij het eerste deel van het Olympic National Park waren dat we wilden bezoeken: het strand!.

Onderweg naar het park reden we door sterk  bebost gebied, dit was hoofdzakelijk productie-bos. We zijn meerdere vrachtwagens met boomstammen tegengekomen op weg naar de zagerij. Het was de hele weg bewolkt, maar het bleef nog redelijk droog.

Het Olympic National Park heeft drie ‘landschaptypes’: de oceaankust in combinatie met bos, gematigd regenwoud en gebergte (toppen van ca. 2000 m. hoogte met gletsjers). Vandaag hebben we de eerste twee types bewonderd, en de combinatie van de twee zorgt voor interessante plaatjes.

Op het strand zie je bijvoorbeeld ‘beachlogs’ dit zijn enorme stukken boom die door smeltwater van gletsjers zijn weggeslagen uit het bos en richting de oceaan zijn vervoerd. Het getij van de oceaan dropt ze vervolgens weer op het strand. We zijn op drie punten naar het strand gelopen, met overal deze beachlogs en daarnaast natuurlijk de oceaan om over uit te kijken. Hierbij was het bijna strandweer: de zon scheen en de lucht was blauw (maar wel 17 graden, dus nog niet echt bikini-weer).

Daarna door naar het gematigd regenwoud. Regenwoud heb je dus niet alleen in warme gebieden (daar heb je tropisch regenwoud). In Olympic kan het regenwoud ontstaan door de hoge luchtvochtigheid die o.a. ontstaat door de mist die van de oceaan komt en voor de toppen van het gebergte blijven hangen.

Bij het bezoekerscentrum hebben we eerst onze lunch opgegeten en daarna hebben we twee korte trails gelopen. In het regenwoud staan flinke bomen (sommige 80 -100 m hoog), voornamelijk diverse soorten sparren. Op de bodem zie je vooral varens en mos. Daarnaast zie je veel mossoorten op de bomen, sommige bomen zijn volledig ‘volgehangen’ met mos. Toch is de boom zelf geen voeding voor dit mos. Het mos haalt haar nutriënten volledig uit de lucht en de regen die valt. Op de bodem van het regenwoud is het voor de kleine bomen knokken voor voldoende ruimte en voedingsstoffen. Wat je daardoor veel ziet is dat zaden ontkiemen op omgevallen bomen (deze worden ‘nursing trees’, vrij vertaalt ‘voedingsbomen’ genoemd), hierdoor ontstaan een soort rijtjes van nieuwe bomen.

Vervolgens zijn we doorgereden richting onze eindbestemming van vandaag: Port Angeles. Onderweg zijn we nog gestopt bij Lake Cresent, een ‘glacial lake’ (meer gevuld met water van gletsjers die zijn gesmolten). Rondom het meer zie je de (nu) beboste bergwanden waaruit de gletsjer het meer heeft uitgesleten (op de foto kun je goed zien hoe laag de bewolking hier hangt).

Na een verassend goede nachtrust in onze boomhut, en een iets wat fris ontbijt in onze ‘huiskamer’, vroeg vertrokken naar onze volgende bestemming, Ocean Shores. Zoals de naam al zegt, ligt het aan de kust, van de Stille Oceaan om precies te zijn. Voor het eerst deze vakantie dus weer enigszins op zeeniveau.

De reis verliep voorspoedig, eerst slingerend door de laatste stukjes oerbos rond Mt. Rainier, en later door beduidend drukker bevolkt gebied richting de kust. We reden ook nog door de hoofdstad van de staat Washington, namelijk Olympia, maar we zijn hier niet gestopt.

Eenmaal aangekomen in dit keer een wat normaler hotel hebben we ons lekker gedouched (dit hadden we vanochtend toch niet helemaal aangedurft in de koude bij onze boomhut). Daarna zijn we gaan lunchen en de buurt gaan verkennen. Een strandwandeling, een blokje om met de auto en bezoek aan de lokale supermarkt later, en het is alweer tijd voor het avondeten. Pizza vandaag.

Morgen gaan we verder naar Olympic National Park, de laatste van de natuurgebieden die we zullen aandoen in deze vakantie. En de laatste kans voor een paar hikes (korte dit keer).

Vanochtend op tijd op gestaan om rond 10-en in het volgende nationale park van deze vakantie aan te komen: Mount Rainier National Park. De ‘kern’ van dit park is, zoals de naam al zegt, Mount Rainier. Dit is een 4300 m. hoge actieve vulkaan, die echter momenteel weinig activiteit vertoont. Rondom de vulkaan valt in de winter zeer veel sneeuw (gemiddeld 18m per jaar) en vanaf de top zijn een groot aantal gletsjers ontstaan. Een flink deel van het park, met name de hoger gelegen delen (gletsjers en top van mount Rainier zelf) zijn alleen klimmend te bereiken. Ook het merendeel van de wegen die wel voor gemotoriseerd verkeer zijn, zijn tot eind mei of zelfs begin juli afgesloten.

Wij kwamen vandaag binnen bij het Ohanapecosh bezoekerscentrum, dit is een van de lager gelegen punten en dit gebied was wel zo’n beetje sneeuwvrij. We hebben een hike van ongeveer 8 km. gedaan naar de Silver Falls, een flinke waterval, en de ‘Grove of the Patriachs’. Deze ‘Grove’ was een stukje bos met enkele ongelofelijk dikke 1000-jaar oude bomen (ceders en sparren).

Het  bos was sowieso weer anders dan in bijvoorbeeld Yellowstone. Het bos leek hier dichter en er stonden ook meer hele hoge sparren en ceders (deze kunnen 70 – 80 m. hoog worden). Daarnaast was de bosgrond, maar ook  bomen zelf vaak bedekt met mos.

We hebben het tijdens het hiken redelijk droog gehouden. Het regende wel een beetje, maar omdat we veel onder de bomen liepen hebben we daar weinig last van gehad. Nadat we onze meegebrachte lunch hadden verorberd zijn we verder het park ingegaan richting het volgende Visitor Centre bij Paradise. Onderweg zijn we bij ‘Box Canyon’ gestopt, dit is een smalle, door het smeltwater diep uitgesleten vallei, waar ook nu het smeltwater flink doorheen raasde.

Paradise ligt een stuk hoger en hier lag dan ook nog veel sneeuw. Alle trails waren nog volledig besneeuwd en ook een deel van een weg was nog afgesloten. We hebben hier alleen wat rondgekeken in het bezoekerscentrum en een kopje thee gedronken.

Vanaf Paradise weer omlaag richting Longmire. Onderweg zijn we bij verschillende uitzichtpunten gestopt. Het uitzicht was echter niet heel geweldig door de lage bewolking, we hebben bijvoorbeeld de top van Mount Rainier niet gezien. Beter ‘beeld’ hadden we bij de Narada waterval (echt hoog) en bij de Nisqualli-gletsjer, of eigenlijk daar waar de gletsjer vroeger was. Hij heeft zich nu ‘teruggetrokken’ tot om de hoek van de berg zodat we hem niet meer konden zien. Het vroegere gletsjer-gebied is nu herkenbaar aan de grote hoeveelheid vrij rond afgesleten stenen en een smal stroompje water dat het smeltwater van de huidige gletsjer is.

Aangekomen bij Longmire hebben we nog even kort een klein museum bezocht over Mount Rainier en daarna zijn we richting onze slaapplaats gegaan. Hoewel we ’s morgens best geluk hadden met het weer heeft het ’s middags veel geregend, dus we hebben niet meer gehiked.

Dan onze slaapplaats: we hebben wederom een aparte ‘huiskamer’ en slaapkamer. We slapen namelijk vannacht in een boomhut (de slaapkamer) en de rest van ons ‘onderkomen is beneden onder de bomen, met andere woorden: buiten dus. Toilet + douche zijn in een apart nabij gelegen schuurachtig iets. We hopen dat we vannacht niet naar de WC hoeven J. Verder was het vandaag best frisjes (niet boven de 15 graden), dus het kon vannacht wel een koud worden in onze slaapkamer. Het is weer eens wat anders, we zullen laten weten hoe dit is bevallen.

Vandaag een reisdagje, dus lekker lang genoten van ons luxe hotel in Spokane voordat we met de auto richting Yakima gingen. Vandaag was het landschap voor het grootste gedeelte licht glooiend met akkerbouw tot zover je kon kijken. Heel anders dan we tot nu toe gezien hadden tijdens onze reis.

Wat helaas ook anders was, was het weer. Bijna de gehele weg heeft het geregend, varierend van miezeren tot bijna plenzen. Helaas lijkt het er op dat we daar de komende dagen nog wel wat meer van kunnen verwachten.

Aangekomen in Yakima kunnen we onze bestemming van morgen al zien liggen Mt. Rainier. Hopen op een weer wondertje zodat we nog lekker even kunnen hiken.

Vandaag door naar Spokane. We vertrokken rond half 9 en volgens de Garmin (Amerikaanse TomTom), zouden we rond half 11 in Spokane zijn.  In eerste instantie verrassend als je weet dat we  197 mijl ( iets meer dan 300 km) moesten rijden Nee, we hadden niet ineens een supersnelle auto. Spokane is in de staat Washington en daar is het nog een uurtje vroeger en dit wist de Garmin.

De route van vandaag was weer meer door bergachtig gebied met beboste hellingen (dennen). Onderweg nog twee levende reeën en (helaas) één dode gezien langs de weg.

In Spokane eerst dus de klok een uurtje terug en vervolgens ingecheckt in ons hotel (gelukkig konden we vroeg terecht). We zitten in een vrij luxe hotel, zie de foto’s van de lobby en één van de balzalen. We zitten in de binnenstad (Downtown), dus we hebben hier wat rondgewandeld. Vlakbij was een groot park met onder andere een gondola over de Spokane Falls (watervallen). We hebben het ritje met de gondola gedaan, maar die viel eigenlijk een beetje tegen. Evengoed hebben we ons verder in het park prima vermaakt en geluncht met uitzicht over de rivier.

Halverwege de middag teruggegaan naar het hotel en daar gebruik gemaakt van de faciliteiten: Sas in het zwembad en het bubbelbad; Jeroen languit op het kingsize-bed dat we in onze kamer hebben met z’n tablet.

Daarna een hapje gegeten bij een goed Thais restaurant en daarna naar de film geweest (ja, alweer, we hebben vakantie, hé). Deze keer naar “Iron Man Three”, wat ons betreft leuker dan de Superman-film die we gisteren gezien hebben.

Eenmaal terug in het hotel om een kan heet water gevraagd zodat we nog een kopje thee konden drinken op onze kamer.

Vandaag een vrij korte rit (ca, 2 uur) naar Missoula. Vanochtend hebben we rustig aan gedaan en nadat de we tank weer hadden volgegooid, onze bolide rijdt ongeveer 1 op 9, waren we op weg. Iets na elven waren we in Missoula. Om te voorkomen dat we, net als in Helena, in een doods stadscentrum zouden lopen, hadden we een leuke hike uitgezocht, die begon bij de Universiteit van Montana die in Missoula is gevestigd.

Het was vandaag weer een warme dag, 29 graden, dus we hebben ons goed ingesmeerd voordat we op pad gingen. Het eerste stukje was naar een grote, betonnen letter “M”, dit was ongeveer 1 km met een hoogteverschil van 200 meter. Dit stuk wordt veel gelopen, door jong en oud en door sommigen zelf hardlopend als training. De letter is gemaakt op Mount Sentinel, en je kon nog verder omhoog naar de top van deze berg (totale afstand ca. 3 km, hoogteverschil 640 meter). De heenweg hebben we de korte steile route genomen. Vooral omdat we niet doorhadden dat er een wat geleidelijkere route was, maar het was wel een leuke ‘klim’.  Op de top hebben we onze meegebrachte lunch verorbert en genoten van het uitzicht. Boven ontdekten we ook de andere route, deze hebben we dus maar voor de terugweg genomen.

Eenmaal weer beneden ons hotel opgezocht en eerst even gedoucht. Daarna naar de bios geweest (man of Steel) en na een lekker maaltje bij Outback Steakhouse weer terug naar ons hotel.

Vanochtend lekker uitgeslapen, onze spullen ingepakt, en Yellowstone National Park verlaten. De eindbestemming voor vandaag is Helena, de hoofdstad van de staat Montana, en bij ons vanaf vandaag bekend als de saaiste stad van midwest USA.

De rit naar Helena was prachtig, door glooiende landschappen met aan weerszijden de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Grote weilanden met grote kuddes rundvee (voor de vlees productie), zelfs één die door echte cowboys te paard werden gedreven (helaas geen foto, omdat midden op de snelweg stoppen toch ook weer wat te gek zou worden). De temperatuur ging gelukkig tijdens de rit ook gestaag omhoog. Toen we weggingen uit Yellowstone was het daar 0 graden, en toen we aankwamen in Helena was het 23 graden.

In Helena aangekomen onszelf van lunch voorzien en ingechecked in ons hotel. Aangezien Helena niet zo’n hele grote stad is, hebben we de middag te voet doorgebracht in de stad. De eerste bezienswaardigheid die we bezocht hebben was het “state capitol” zeg maar het provinciehuis van de staat Montana. Hier met beschrijving uit een boekje doorheen gewandeld en een beetje van de historie van de staat Montana en de stad Helena meegekregen.

Hierna zijn we naar de binnenstad gelopen. Behalve de grote hoeveelheid kerken van de verschillende christelijke stromingen viel vooral op hoe dood het op straat was in de binnenstad. Geen kip te bekennen, en ook bijna geen winkels, alsof het zondag was. We zijn daarop maar weer terug gelopen naar het hotel om ons op te maken voor het avondeten. Daarna gaan uitzoeken of Missoula morgen niet net zo saai gaat worden.