Het weer was vandaag wat koeler, graadje of 10 met soms een flinke frisse wind. Gelukkig zou het wel min of meer droog blijven. En dat is ook gelukt, de zon kwam zelfs hier en daar even kijken!

Na het ontbijt en een paar boodschapen voor de lunch gingen we op weg naar de Fairy Pools voor een korte hike (7 km). Het concept van de Fairy Pools (elven poelen) hadden we waarschijnlijk niet helemaal goed begrepen. We dachten dat dit een aantal waterpoelen waren, maar bij nader inzien was het waarschijnlijk de rivier met heel helder water en al haar kleine en soms wat grotere watervallen. In ieder geval een mooie tocht waarbij we met name in de tweede helft echt kennis gemaakt hebben met de drassige weilanden van Schotland.

Nadat we onze broodjes hadden gegeten, verder over het eiland naar onze volgende stop: de Neist – vuurturen. Opvallend tijdens de autorit: veel wegen zijn slechts één rijbaan breed, met een heleboel passeerplekken waar je kunt wachten om je tegenligger voorbij te laten gaan, of andersom natuurlijk. Op een paar grote doorgaande wegen na bestaat het wegennet uit deze smalle, vaak slecht onderhouden weggetjes. Maar ze leiden je naar de mooiste en soms verrassende plekjes van het eiland, zoals een klein theehuis met een knalrood dak, dat gewoon voor de lunch helemaal vol zit!

Na de thee door naar de vuurtoren, ook nu weer via zo’n smal weggetje. De vuurtoren ligt op het meest westelijke punt op het eiland. Het is in private handen, maar ligt er op de vuurtoren zelf na, nogal vervallen bij. Dat is jammer, want de parkeerplaats puilt uit met mensen die een foto willen maken van de spectaculaire kust en de vuurtoren.

Na deze winderige tussenstop zijn we omgekeerd en de 17km over de enkelbaans weg teruggereden naar het dorpje Dunvegan. Vooral bekend van z’n kasteel dat we morgen gaan bezoeken. Hier ingechecked in ons onderkomen voor vannacht, tevens heerlijk gegeten.

Vanochtend direct de weersvoorspelling voor Ben Nevis bekeken, en dat zag er hoopgevend uit hoewel we een natte start van onze hike konden verwachten. Na het ontbijt direct naar het bezoekerscentrum aan de voet van de berg gereden (door de stromende regen). En ook daar werd ons verteld, nog 2 uurtjes regen en daarna opklaringen voor de gehele berg.

Omdat we verwachten 7 uur over de beklimming te doen, en we aan het eind van de dag nog 2 uur naar onze volgende bestemming moesten rijden besloten we al te starten terwijl het nog regende. We hadden immers poncho’s bij ons en goede waterafstotende jassen. De beklimming verliep dan ook voorspoedig, na 1.5 uur waren we al halverwege (700m hoogte), echter het regende nog steeds net zo hard als toen we weg gingen. Het zicht was slecht, tot soms nog geen 20 meter.

We wisten dat als het niet op zou klaren het een moeilijke opgave zou worden om te top te bereiken. Deze is namelijk nog voor het grootste gedeelte met sneeuw bedekt, en als je geen zicht hebt is het levensgevaarlijk om hier overheen te lopen. En helaas bleek dat een uur later ook uit te komen, op 1184m hoogte werden we geconfronteerd met een lange plak sneeuw waaronder zich ergens een bocht in het pad moest bevinden, maar door het slechte zicht was dit dus niet te navigeren. We moesten dus helaas terugkeren. Gelukkig regende het ondertussen niet meer, en konden we een relatief windstil plekje vinden om even te lunchen.

Na een extra laag aangetrokken te hebben (omdat we het nogal koud begonnen te krijgen in onze toch wel erg natte outfit) konden we aan de tocht omlaag beginnen. Dit verliep voorspoedig, en toen we weer beneden de wolken waren die ons het zicht had ontnomen nabij de top was het uitzicht ook prachtig. Voorbij het halfweg punt werd het een stuk lastiger: over de stenen was het naar boven gaan makkelijker dan nu naar beneden (daar werden onze knieën minder blij van). Toen we naar een totale 5,5 uur weer terug bij de auto waren hadden onze benen dan ook wel wat rust verdiend.

We hebben ons rustig klaar gemaakt voor de autoreis naar Broadford op het eiland Skye (via brug te bereiken vanaf het vaste land). In 2 uur rustig daar naartoe gereden met hier en daar een plekje om een foto te maken van het mooie uitzicht.

Met Ben Lomond nog voelbaar in de benen vandaag rustig aan gedaan. Na het ontbijt zijn we richting Inveraray Castle gegaan. Een prachtig kasteel, eigendom van een echte graaf en gravin (de 13e duke and duchess of Argyll), die het geheel ook beheren (inclusief ongeveer 202 km2 aan landerijen!). Bij aankomst hebben we eerst een kleine hike gedaan naar de uitkijktoren van het kasteel: een tochtje van 5 km (heen en teug) met de toren op ca. 275 meter hoogte. Vanaf de toren hadden we een mooi uitzicht op de vallei en natuurlijk het kasteel zelf.

Een deel van het kasteel (het huidige dateert van midden 18e eeuw) was open voor publiek en we konden rondkijken in een aantal kamers die waren ingericht in de stijl van de 18e eeuw: oa. de eetkamer, een ontvangstruimte met 18e eeuw meubilair en wandtapijten, de oude keuken en een aantal torenkamers. Wat toch wel tot de verbeelding sprak was dat er recente geschiedenis is van de graven die op het kasteel woonden en de huidige graaf en zijn gezin. Voor wie Downton Abbey kjkt: de kerstaflevering van het seizoen van 2012 is hier opgenomen.

Na een wandeling door de tuinen bij het kasteel en lunch in de tearoom (waar de graaf of gravin zelf ook nog wel eens thee schijnen te schenken) gingen we op weg naar onze volgende stop: een kasteel dat niet meer in gebruik was, oftewel een ruïne. Maar deze was wel een stuk ouder: de bouw van dit kasteel was begonnen in 1449.

Rond een uurtje 4 waren we in Fort William, vlak bij de uitvalbasis van ons avontuur van morgen: de beklimming van de hoogste top van het Verenigd Koninkrijk: Ben Nevis. Het dorp is dan ook redelijk ingesteld op de (berg-)wandelaar: in de hoofdstraat hebben we minstens 5 winkels gezien alle benodigdheden verkochten voor buitensporten zoals bergwandelen.
Na een korte stop bij de supermarkt (snoepvoorraad aanvullen en lunch voor morgen inslaan) zijn we doorgereden naar de B&B waar we zullen slapen. Dit bleek een beetje een zoektocht maar aan het einde van de tunnel (zie foto) was er licht.

’s Avonds nog teruggeweest naar Fort William voor het avondeten en daarna de voorbereidingen voor de wandeling van de volgende dag gedaan. Vooralsnog zou het weer er goed uitzien.

Vanochtend vroeg opgestaan, want er staat een hike van 12km met een hoogteverschil van 970m op het programma. Alles ingepakt, lunch en ontbijt in de stad gekocht, en met de auto richting het “Loch Lomond and the Trossachs National Park” gegaan. En na een half uur druk stadsverkeer en een aansluitend half uur met vakkundig rally rijden over de bochtige en glooiende weg langs Loch Lomond kwamen we op de parkeerplek waar onze hike startte.

Door direct al de de verkeerde kant op te lopen begonnen we de hike in tegengestelde richting. Dit was bij nader inzien wel zo fijn want hierdoor hadden we het klim- en klauterwerk op weg naar boven, en de langere maar technisch veel gemakkelijkere weg weer naar beneden. Dat klinkt misschien raar, maar het is prettiger om ‘makkelijk’ naar beneden te lopen en lastig omhoog dan andersom (in ieder geval wat ons betreft). We waren niet de enigen die van het goede weer (het was tot een uurtje of 4 in ieder geval droog) wilden profiteren. Naast een paar mannen die voor ons dezelfde route liepen, kwamen we, toen we bijna bij de top waren, de eerste ‘tegenliggers’ tegen die de route de andere kant op begonnen waren. Aan de ‘makkelijke’ kant (op weg naar beneden dus) kwamen we meer mensen tegen. De een wat beter voorbereid dan de ander: toen we halverwege naar beneden waren, kwamen we een aantal arme zielen tegen die hoopvol vroegen of ze al bijna bij de top waren (antwoord: Nee, wij zijn al een uur weer onderweg naar beneden).

Na een totaal van 4,5 uur hadden we het hele rondje gemaakt, en wilden onze benen graag wat rust. En dat kon mooi tijdens het ritje naar de B&B. Deze route ging grotendeels langs Loch Lomond, wij zouden zeggen ‘Lake Lomond’, maar dat is echt ‘not done’ in Schotland, ze hebben hier alleen ‘loch’s’. Na een goede douche (was wel nodig…), was het lekkere eten bij de buren een mooie afsluiting van deze actieve dag.

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. Geen wekker gezet, lunch opgehaald bij de Pret á Manger, en het grootste gedeelte van de ochtend weinig gedaan. Rond een uur of 11 zijn we richting de metro gelopen. Ja, Glasgow heeft een hypermodern metro systeem met wel 15 haltes en 2 lijnen. De Inner Circle lijn welke de haltes tegen de klok in afwerkt, en de Outer Circle die ze met de klok mee afwerkt. Simpel.

We wilden wat van de oude gebouwen van de Universiteit van Glasgow bekijken. Toen we daar aankwamen hebben we tevens een bezoek gebracht aan de botanische tuinen, en aan het meest willekeurig opgezette museum ooit. Anne Frank naast moderne kunst van ridders en in dezelfde zaal ook harnassen en zwaarden en een Chinees keizerlijk gewaad. Toppuntje: Bij de ingang een felgekleurde kitcherige Elvis pop. O ja, en aan het plafond een vliegtuig uit de 2^e wereld oorlog. Gelukkig kon je er lekker lunchen, dat dan weer wel.

’s Middags naar de film geweest, Godzilla, best aardig. Daarna lekker gegeten en daarna lekker languit op bed een beetje liggen zappen.

Na een wat onrustige nacht in een bed dat aan de krappe kant was (kleiner dan het bed op de boot), een goed ontbijt en het inpakken van de auto hebben we nog wat sightseeing in Jedburgh gedaan: de restanten van de adbij uit de 12^e eeuw die heel wat oorlogen heeft gezien, zo dicht bij de grens tussen Schotland en Engeland (de abdij is heel wat keren van ‘land’ gewisseld) en de gevangenis die was ondergebracht in het kasteel. De gevangenis was erg ‘modern’ voor haar tijd (begin 18^e eeuw).

Nadat we wat boodschappen hadden gedaan voor de lunch zijn we richting Glasgow gegaan. Hierbij hebben we gekozen voor de toeristische route (het alternatief was via Edinburgh en daar gaan we op het einde van de vakantie nog naar toe). De route die we nu namen was echt super: omhoog en omlaag, slingerend door het prachtige Schotse landschap.Groene heuvels met schapen en koeien.

Ons hotel in Glasgow is een hotel wat zich vooral richt op zogenaamde millenials (mensen geboren tussen 1975 en 2000). Oftewel, veel hightech snufjes en weinig ‘ouderwetse’ luxe. Dus wel een iPod dock, gratis wifi, een flatscreen, grooooot bed, regendouche en alles bedient vanaf en kleine tablet (ook de mood-lights, gordijnen en zonwering). Helaas geen waterkoker om thee mee te maken.

Heerlijk indiaas gegeten en daarna lekker gerelaxed in ons hotel. Morgen de stad verkennen onder het genot van een heerlijke schotse regenbui (of 2).

Onze vakantie begon dit jaar met het ‘volladen’ van onze auto en een ritje over de Nederandse wegen naar Ijmuiden. Na het parkeren van de auto op dek 4, eerst onze hut opgezocht: lekker knusJ. Daarna het dek op om van het zonnetje te genieten. Na het avondeten terug naar de hut en op onze eerste avond op tijd naar bed, omdat sommigen van ons al om half 5 op waren deze ochtend. De zee was rustig en op de zachte deining hebben we heerlijk geslapen.

De volgende ochtend na het ontbijt, een eerste blik op de Engelse kust en daarna klaarmaken voor het van boord gaan, waaronder de mentale voorbereiding op het links rijden. Gelukkig herinnert de TomTom er ook bij opnieuw opstarten aan. Na de paspoortcontrole op weg naar onze eerste trekpleister: Hadrian’s wall: de muur die de Romeinen hebben gebouwd in de 2^e eeuw na Christus als noordelijke grens van het Romeinse rijk en als bescherming tegen de Picten.

We hebben een korte hike gedaan door de weilanden (tussen de schapen) en langs een stukje van de restanten van de muur. Hierbij hebben we direct kennisgemaakt met wat in het Engels ‘bogs’ worden genoemd: officieel moeras of laagveen, maar ook gewoon drassige / natte stukken in het land: Jeroen ging tot z’n enkel in de modder. De wandelstokken die we gekocht hebben blijken ook heel handig om te checken wat de beste plekken zijn waar je zo’n modderpoel kunt oversteken, die hebben dus hun nut nu al bewezen.

Na de hike door naar onze eerste overnachting op het Britse vasteland in een prachtige Bed & Breakfast in Jedburgh. Daar vielen we met onze neus in de boter: het was de avond van het Jethart Callants Festival, compleet met doedelzak-band.

Over anderhalve week is het weer zover. De vakantie kan weer beginnen. Een rondreis door Schotland van 3 weken dit keer. Veel hiken en kastelen kijken in het verschiet. Hieronder de lijst van geplande tussenstops. Onderweg proberen we natuurlijk weer foto’s en sterke verhalen op de blog te zetten. Hoewel mogelijk niet elke bed and breakfast beschikt over wifi.

We gaan trouwens met de boot vanuit IJmuiden, en met de eigen auto.

Oops er is iets met de kaart gebeurd. Helaas kon ik hem niet meer terug vinden, dus jullie zullen het zonder moeten doen.

Vandaag ook weer heerlijk uitgeslapen zodat we rond een uur of 11 richting het oude centrum konden lopen, het zogenaamde Pioneer Square. Hier stonden vroeger de winkels en andere bedrijven van de stad (iedereen woonde verder de berg op). Alles was gebouwd op modder wat regelmatig onder liep tijdens vloed. Gelukkig fikte de boel af in 1889 zodat ze opnieuw konden beginnen.

Om de oude problemen niet opnieuw te krijgen bouwden ze eerst een aantal wallen om de zee tegen te houden. Daarna was de planning om alles achter deze wallen op te vullen met klei van de heuvels (met bijkomend voordeel dat deze dan niet zo stijl meer waren). De middenstand begon echter direct nadat de wallen gebouwd waren hierachter hun nieuwe winkels te bouwen (hierdoor zou het opvullen met klei dus wat lastig worden). De gemeente gaf hierop aan dat ze allemaal een mooie ingang op de 1ste verdieping moesten bouwen.

Hierna werden alle wegen verhoogd gebouwd om de winkels heen. Dit zorgde overal voor een 3 meter diepe gang tussen de weg en de gebouwen. Deze gangen werden tijdens de bouw gebruikt voor toegang tot de verschillende winkels die al gebouwd waren op het lagere niveau (dit keer wel met een goede fundering). Hiervoor stonden aan de weg-kant ladders die naar het lagere gedeelte gingen. Nadat alle wegen klaar waren (ca 2,5 jaar later) werden deze gangen niet opgevuld maar werd de stoep er overheen gebouwd, zodat ondergrondse gangen ontstonden. Op sommige plaatsen (daar waar ze waren begonnen met bouwen voordat ze de memo hadden gekregen dat de hele begane grond uiteindelijk onder straatniveau zou komen te liggen) hadden de gebouwdelen onder de grond zelfs ramen. Uiteraard hadden alle gebouwen ook een deur op dit niveau omdat deze de eerste paar jaar nog gebruikt zijn. We hebben een rondleiding gekregen door een aantal van deze gangen.

Na deze rondleiding lekker gelunched, en vervolgens naar het Klondike National Historic Park (eigenlijk maar 1 gebouw hiervan, de rest ligt in Alaska). Dit gebouw was een museum over de Klondike Gold Rush, of eigenlijk over de 100.000 mensen met goudkoorts die (hoofdzakelijk via Seatlle) naar de Klondike River in Yukon, Canada gingen om goud te zoeken en te laat kwamen. De mensen die al in de buurt waren tijdens de eerste goud-vondst hadden (uiteraard) bijna alle delen van de rivier al geclaimd.

De Klondike Gold Rush was echter wel een ‘goudmijn’ voor de stad Seattle. De tocht naar Dawson City in Yucon, Canada nabij de Klondike River was een barre tocht naar het noorden van meer dan 1500 mijl. De Canadese grens-autoriteiten stelden als eis dat iedereen die Canada binnen wilde komen, voor minimaal één jaar aan voedsel, kleding enz. bij zich moesten hebben. Dit kwam neer op ongeveer 1000 kg bepakking per persoon. En veel van de avonturiers kochten hun zaken in Seattle.

Van de 100.000 mensen die vertrokken zijn er 30.000 in Dawson City aangekomen en daarvan hebben er slechts 300 meer dan $ 15.000,- aan goud gevonden. Al met al toch weer een interessant stukje geschiedenis.

‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij PF Chang’s. Met name de mini toetjes (we hadden vier verschillende) waren om te smullen.

Vandaag lekker lang uitgeslapen, want zo hoort dat als je jarig bent (en die dag niet hoeft te werken). Vandaag gaan we weer richting Seattle Center, het terrein waar de Space Needle staat, en waar ook de andere gebouwen voor de wereldtentoonstelling zijn gebouwd. Eén daarvan is nu het wetenschapsmuseum. We hadden hier een kaartje voor omdat we bij de Space Needle 2 dagen geleden een pakket met meerdere attracties hadden gekocht, en deze zat hier ook bij in.

Het museum bleek heel erg gericht op de jeugd, maar hier en daar nog wel wat leuke dingen gezien. Het leukste was een 45 minuten durende 3d film/documantaire over stuntvliegen. Hier kwam de 3d actie al een stuk beter naar voren dan bij de film van gisteren (World War Z). Na een paar uur door het museum te hebben gelopen begon de blessure van Saskia weer op te spelen dus we zijn richting het hotel gegaan om nog een lekker kopje thee te drinken.

Bij het hotel aangekomen bleek de lucht ook al aardig betrokken te zijn, en het duurde dan ook niet lang voordat het ging regenen en onweren. We zijn daarom maar in het hotel blijven eten, en hebben de rest van de avond voor de TV gehangen, en de felicitaties van iedereen op facebook en via de mail kunnen lezen. Een lekker rustige verjaardag dus.