Vandaag hebben we Colorado achter ons gelaten en maken we onze eerste stop in Utah in Canyonlands National Park. Na het voorproefje van gisteren hebben we vandaag de hele dag kunnen genieten van de uitgestrekte canyons die zijn uitgesleten door de Colorado en Green rivieren. In combinatie met de weerselementen (wind en water dat bevriest en weer ontdooit) is een prachtig landschap ontstaan. En we zijn in Amerika, dus alles was groot en uitgestrekt.

We hebben twee korte hikes gedaan. De eerste was naar twee uitzichtpunten van Upheaval Dome, een flinke krater (niet duidelijk hoe die is ontstaan) met als het ware daaruit opreizend een berg van blauwachtig steen (zie foto).

De tweede hike over de Grand View Trail, was langs de rand van één van de vele canyons. Zonder hekjes dus het was aan ons zelf om op veilige afstand van de rand te blijven (een ‘afstapje’`van een paar honderd meter leek ons niet gezond).

Hierna waren we wel een beetje uit-gehiked voor vandaag, ook omdat het erg warm was (30+). We hebben verder van het uitzicht genoten bij verschillende uitzichtpunten over de canyons.

Aan het einde van de middag naar ons hotel in Moab waar we twee nachten bijven omdat we morgen ook nog naar het nabijgelegen Arches National Park gaan.

Vandaag wat proberen uit te slapen om zo lang mogelijk van de luxe van onze hotelkamer te kunnen genieten. Helaas zit, nu de jetlag wel zo’n beetje voorbij is, het reguliere doordeweekse 7 uur op ritme ons nog een beetje dwars. Veel later dan 7 uur zijn we dan ook niet opgestaan. Dit gaf ons wel de tijd om rustig in het hotel aan het ontbijt te gaan (verse blueberry pancakes). Hierna vertrokken met als eindbestemming Grand Junction.

Onderweg zagen we het landschap veranderen van bergen met witte toppen, bossen en watervallen, in een canyon landschap van verschillende kleuren zandsteen. We kwamen vlak voor de middag aan in ons hotel en konden gelukkig vroeg inchecken. Na de lunch gingen we richting het Colorado National Monument.

Het Colorado National Monument is eigenlijk een klein nationaal park, in dit geval 1 waarbij vooral de verschillende canyons in het oog springen. Door het monument loopt een 23 mijl lange weg genaamd Rim Rock Drive. Deze weg leidt ons langs alle mooie uitzichtpunten en hiking trails. Nog geen kilometer na de ingang zien we een hiking trail die we willen uitproberen, 3 km vanaf het dal tot de rand van een van de canyons, en daarna weer 3 km naar beneden natuurlijk.

We hadden ons dit keer wat anders gekleed, de temperatuur was al zo’n 26 graden toen we vlak voor de middag aankwamen, en het zou zo’n 30 graden worden. Factor 50 zonnebrand op, een paar liter water in de rugzak, en de lange broek vervangen voor een korte bleek prima te werken. Onderweg prachtige uitzichten, en een hele andere flora en fauna dan de afgelopen dagen het geval was zoals je op 1 van de foto’s kan zien.

Na de hike hebben we de route met de auto voort gezet, en hebben we de bij de meeste uitzichtpunten van het uitzicht staan genieten (en foto’s genomen). Helaas ging daar zo veel tijd in zitten, dat we een andere korte hike die we nog wilden doen, hebben moeten laten schieten.

De avond hebben we benut om de dag van morgen te plannen, welke wederom in het teken van canyons zal staan (en waarschijnlijk nog een tikkeltje warmer wordt dan vandaag).

Vanochtend weer mooi op tijd op pad. Opnieuw een autorit over een pas die net sneeuwvrij en open is. De route die we rijden gaat weer flink omhoog met haarspeldbochten en wederom prachtige uitzichten van de besneeuwde toppen van de Rocky’s. Op het hoogste punt (ca 3600 m.) lag er (uiteraard) nog aardig wat sneeuw en stond een stevige frisse bries. Opvallend was het aantal racefietsers dat we zagen. Het fietsen van de Independence Pass (en gisteren ook de Trail Ridge Road) lijkt hier wel een dingetje te zijn.

De route naar beneden was weer vol met krappe haarspeldbochten en op een paar plaatsen zo smal dat je stapvoets moest rijden om een tegenligger te passeren. Gelukkig pasten we overal langs met onze huurvrachtwagen.

Beneden aangekomen, kwamen we uit in Aspen, het ski-resort van de ‘rich and famous’ hier. Dat was ook wel te zien aan de winkels: Gucci, Prada, enzovoort. Wij hebben alleen even geluncht en zijn daarna door gegaan naar Maroon Bells, nog een setje hoge bergen van de Rocky’s.

Deze bergen bestaan uit ‘mudstone’, een soort sediment dat in de loop van miljoenen jaren is versteend. Het is echter een stuk minder hard, waardoor het sneller breekt. De Maroon Bells worden daarom ook wel de ‘dodelijke’ Bells genoemd omdat er verschillende dodelijke ongelukken met bergbeklimmers zijn gebeurd. De roodachtige kleur van de mudstone heeft de bergen ook haar naam (maroon) gegeven. Uiteraard konden we deze niet op, maar we konden wel een mooie hike doen naar Crater lake, een meer aan de voet van deze  bergtoppen. Tijdens de hike leek het even te gaan onweren, maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen. We hebben alleen een paar regen- en sneeuwdruppels gehad. Van andere hikers begrepen we dat het in het ‘beneden’ waar de auto geparkeerd stond nog even flink gehageld heeft, maar daar hebben wij dus niets van gemerkt.

Weer beneden hebben we de hike rond Maroon lake nog gedaan. In dit meer worden de Maroon Bells weerspiegeld. Het meer heeft een beetje een vreemde blauwachtige kleur (zie foto).

Daarna naar onze slaapplaats voor de nacht in het nabijgelegen Snowmass Village. In eerste instantie een vreemde situatie: het hotel waar we geboekt hadden bleek niet open te zijn. Een medewerker die toevallig voorbij kwam verwees ons  naar het nabij gelegen luxe Westin-hotel waar ons hotel bij bleek te horen. Omdat ons hotel nog  niet open was werden we ‘ondergebracht’ in het Westin waarbij we ook nog eens een upgrade van de kamer kregen. Bij binnenkomst vielen onze monden open: we hadden suite met een woonkamer met royale eettafel, zithoek (met grote flatscreen en blue ray speler) apart toilet, een enorme slaapkamer (ook met eenzelfde flatscreen) en een badkamer met regendouche, bad en tweede toilet.

Na avondeten in het hotel hebben we ons prima vermaakt in ons tijdelijke huis, euh hotelkamer dus.

Vandaag waren we opnieuw vroeg wakker, dus konden we mooi op tijd weer het park in. Omdat de Trail Ridge Road pas vanaf half 10 open was (hij is ‘s nachts nog dicht ivm opvriezend smeltwater) zijn we eerst nog naar de enige grote waterval van het park geweest. Deze waterval ca. 30 jaar geleden ontstaan tijdens een damdoorbraak. Bij deze doorbraak kwam zoveel water naar beneden storten dat enorme keien en bomen werden meegesleurd en een geheel nieuw landschap is ontstaan toen deze keien lager in de vallei werden afgezet, een zogenaamde puinwaaier (alluvian fan).

Het was inmiddels rond half 10, dus we konden beginnen aan onze trip over Trail Ridge Road. Via deze pas gingen we naar de andere kant van het park met onderweg prachtige vergezichten van de besneeuwde pieken van de Rocky’s. Het hoogste punt van de pas is op ca. 3700 m. We kwamen dus boven de boomgrens, waar er naast veel mos (toendra) en sneeuw (echt nog metershoog op sommige plekken) ook heel veel wind was. We hebben verschillende korte hikes gedaan naar een aantal uitzichtpunten om te genieten van het uitzicht. Daarna natuurlijk ‘aan de andere kant’ weer naar beneden via de nodige haarspeldbochten.

Vlak voor de uitgang van het park hebben we (op grote afstand) nog een moose (eland) en een kudde elk’s (de hert-achtigen die we gisteravond ook gezien hebben) gespot. Na een snelle lunch in het nabij gelegen Grand Lake zijn we ‘s middags nog een keer het park ingegaan. In de hoop een moose of elk van dichtbij te zien hebben we nog een korte hike (5,5 km met 200 m hoogteverschil) gedaan naar de ‘Big Meadows’. Moose en elk hangen namelijk graag rond in dit soort zompige weilanden. De hike was goed te doen, maar de hoeveelheid omgevallen bomen en het soms onheilspellende gekraak deed ons af en toe enigszins onrustig omhoog kijken. Gelukkig waren we gewaarschuwd: “Let op voor omvallende bomen, zij kunnen zonder waarschuwig omvallen” (tekst op de website van de Rocky’s). We hebben tijdens de hike geen moose of elk meer gespot, maar de kudde die we eerder op de dag hadden gezien was er nog wel toen we voor de laatste keer het park uit gingen.

Daarna op weg naar onze volgende slaapplaats in Dillon.

Aan het eind van de dag kwam er wat bewolking opzetten en daarom leek ons plan om sterren te gaan kijken/fotograferen in het water te vallen (daarom stond daar in de vorige blogpost niets over). Echter tegen de tijd dat het donker was, was het weer helder en hebben we besloten om nog even het park in te gaan om te kijken of we er nog wat van konden zien.

‘s Ochtends hadden we al bij binnenkomst in het park aan de ranger gevraagd wat een goede plek zou zijn om sterren te kijken. Hij wees ons een mooi plekje aan redelijk dicht in de buurt, maar tussen de bergen zodat het licht van de stad niet voor vervuiling zorgde. Onderweg was het wel uitkijken op het slechte achteraf weggetje omdat er nogal wat wild bleek rond te lopen (een groep van een stuk of 20 hert achtigen langs de kant van de weg).

Op plaats van bestemming aangekomen bleken we helaas de melkweg (nog) niet te kunnen zien, maar wel veel meer sterren dan in Nederland. Op het fototoestel wat gespeeld met verschillende sluitertijden, en een aantal foto’s gemaakt. Daarna weer voorzichtig terug naar de grote weg, en naar ons hotel.

Vanochtend om 7 uur in de auto op weg naar de Rocky Mountains, zodat we daar de hele dag in het park konden besteden. Onderweg konden we natuurlijk al een aantal mooie plaatjes schieten van de hoogste toppen. Bij aankomst eerst langs het Visitors Center voor de laatste informatie over de conditie van de wandelroutes, met name de Flattop Mountain trail die we in de planning hebben.. Volgens de ranger zijn de condities goed al ligt er nog wel vrij veel sneeuw, maar deze is compact zodat je er goed over kunt lopen.

Bij de daadwerkelijke ingang van het park eerst de ‘America Beautiful’-pas gekocht waarmee we de rest van de vakantie alle nationale parken in kunnen, daarna door naar Bear Lake waar de Flattop Mountail Trail begint. Het weer is goed: erg zonnig  (insmeren dus) en nog niet echt warm; maar voor de zekerheid nemen we wel 3 liter water p.p. mee.

Ook bij Bear Lake (waar meerdere trails beginnen) is nog een Ranger-station en de mogelijkheid voor een laatste sanitaire stop. Daarna op pad. Het eerste stukje is nog redelijk sneeuwvrij, maar dat wordt snel anders, de rest van de route is alleen nog te herkennen aan voetstappen van eerdere hikers. Op sommige plekken ligt er meer dan een meter sneeuw (zie foto, de rand keien geeft het daadwerkelijke pad aan en dit is nog redelijk aan het begin). In eerste instantie hebben we vrij snel het idee om terug te gaan, maar kort daarna komen we iemand tegen die aangeeft dat er na 800 meter een mooi uitzichtpunt is. We  besluiten om in ieder geval tot daar door te gaan en dat lukte ook vrij goed. Er waren wel plekken waar we tot over onze kniëen in de sneeuw zakten die toch niet overal even compact blijkt te zijn. Bij de Dream Lake Lookout die, zoals de naam zegt, uitzicht biedt op Dream Lake, hebben een we een korte pitstop gehouden en hadden we eigenlijk besloten om terug te gaan. Toen kwam er echter iemand voorbij die zei dat het nog maar een kleine kilometer tot de boomgrens was (op ongeveer 3400 m. hoogte) met een erg mooi uitzicht. Hij liep zelf in een korte broek en had geen wandelstokken bij zich en zei dat dat goed te doen was.

Dus wij toch maar besloten om door te gaan naar boven. Het ‘pad’ werd wel lastiger omdat we steeds vaker wegzakten in de sneeuw. Onze schoenen, sokken en de onderkant van de broekspijpen waren bij terugkomst zeiknat. Het laatste deel werd weer iets vlakker en was daardoor makkelijker te doen. We zijn uiteindelijk wel rond de boomgrens geweest maar niet helemaal naar de top van Flattop Mountain, dat leek ons zonder wandelstokken en sneeuwschoenen toch niet zo’n goed idee. Maar ook op het punt waar we omgekeerd zijn hadden we een prachtig uitzicht en daar hebben we even rustig van zitten genieten (met onze rug naar de wind, want die was vrij fris daarboven).

Wie naar boven gaat, moet ook naar beneden, dus dat was onze volgende uitdaging. Bij nader inzien viel dit ons alleszins mee. De sneeuw zorgt voor goede demping waardoor je het dalen niet echt voelt in je kniëen. Op de terugweg leken we echter wel vaker (en soms dieper) weg te zakken in de sneeuw (het record is van Jeroen: bijna tot zijn kruis). Uiteindelijk waren we naar ons idee vrij vlot weer  beneden, maar toen waren we ook wel redelijk stuk.

Terug bij de auto eerst onze natte schoenen en sokken uit en daarna op weg naar onze slaapplaats voor vannacht is Estes Park. Waar we ons een stuk beter voelden na een goeie douche. ‘s avonds nog even wat gegeten en daarna de rest van de avond gerelaxt.

Vandaag hebben we de hele dag de tijd om Denver te verkennen voordat we morgen de Rocky Mountains in gaan. En we waren vroeg wakker door de jetlag, dus om 8:00 stonden we al in de supermarkt om een voorraad aan flesjes water te halen en wat andere proviand. Het belooft vandaag een lekkere dag met maxima van 21 graden te worden. En aangezien de stad ongeveer op 1 mijl hoogte ligt, wordt aangeraden om je altijd in te smeren. Factor 15 leek ons voor vandaag voldoende.

Daarna zijn we op pad gegaan, rustig aan begonnen en lekker een stukje in 1 van de vele (+/-200!) parken in de stad gaan wandelen. Het betreffende park werd op internet aanbevolen wegens het prachtige uitzicht over de skyline van Denver. Dat viel echter nogal tegen er stonden nogal wat bomen voor (dus misschien in de winter een stuk beter).

Vervolgens doorgereden naar het centrum waar we de auto geparkeerd hebben. Vanaf hier hadden we een goede uitvalsbasis om de 16th street Mall af te lopen. Dit is een 2km lange weg, grotendeels voetgangers gebied, door het hart van downtown. Hier vind je veel winkels, restaurantjes en hotels. We kwamen er al snel achter dat er iets in de stad was omdat we veel rare snuiters verkleed als de meest uiteenlopende superhelden/schurken tegenkwamen. Het bleek dit weekend Comic-Con Denver te zijn. Eén van de mensen die we zagen lopen was vekleed als Waldo/Wally (je weet wel, van Where is Wally). Dus jullie kunnen dit spelletje van vroeger met 1 van de onderstaande foto’s uitproberen.

Na het lunchen op het terras van een van de vele restaurantjes hebben we deelnemers van het Chalk Art festival bekeken. Het Chalk Art festival is stoepkrijten voor gevorderden zoals je aan één van de foto’s goed kan zien. Het was ondertussen een stralende dag geworden, en de zon brandde er goed op (met een heerlijk briesje erbij een gevaarlijke combinatie), de 21 graden werd met gemak overstegen.

Hierna nog naar het civic center gelopen, een gedeelte van downtown waar vooral overheidsgebouwen staan. Eén van de treden van de trap van de Colorado State Capitol Building ligt precies op 1 mijl boven zeeniveau. Jammer genoeg was het vandaag een zaterdag, en waren er geen rondleidingen in de overheidsgebouwen. Vanaf hier naar de Cheesecake Factory gelopen waar we hebben gegeten, met als toetje natuurlijk Cheesecake.

Na een voorspoedige wandeling naar de bushalte, busreis naar Arnhem CS, treinreis naar Schiphol, vlucht naar en overstap in Minneapolis zijn we goed aangekomen in Denver.

Onze eerste stop was het autoverhuurbedrijf waar we een megagrote (voor NL-begrippen) auto (zie foto) hebben meegekregen. Niet helemaal wat we gehuurd hadden, maar blijkbaar moet deze terug naar Seattle. Het is even wennen zo’n gevaarte (met name parkeren), gelukkig rijden we de komende weken weinig in de stad en zijn ze in Amerika meer ingesteld op dit formaat auto.

Nu gaan we eerst ons bed in. Het is hier nu ongeveer 10 uur ‘s avonds, dus 6 uur ‘s ochtends in NL, hoogste tijd dus.