Vandaag een vrij korte rit (ca, 2 uur) naar Missoula. Vanochtend hebben we rustig aan gedaan en nadat de we tank weer hadden volgegooid, onze bolide rijdt ongeveer 1 op 9, waren we op weg. Iets na elven waren we in Missoula. Om te voorkomen dat we, net als in Helena, in een doods stadscentrum zouden lopen, hadden we een leuke hike uitgezocht, die begon bij de Universiteit van Montana die in Missoula is gevestigd.

Het was vandaag weer een warme dag, 29 graden, dus we hebben ons goed ingesmeerd voordat we op pad gingen. Het eerste stukje was naar een grote, betonnen letter “M”, dit was ongeveer 1 km met een hoogteverschil van 200 meter. Dit stuk wordt veel gelopen, door jong en oud en door sommigen zelf hardlopend als training. De letter is gemaakt op Mount Sentinel, en je kon nog verder omhoog naar de top van deze berg (totale afstand ca. 3 km, hoogteverschil 640 meter). De heenweg hebben we de korte steile route genomen. Vooral omdat we niet doorhadden dat er een wat geleidelijkere route was, maar het was wel een leuke ‘klim’.  Op de top hebben we onze meegebrachte lunch verorbert en genoten van het uitzicht. Boven ontdekten we ook de andere route, deze hebben we dus maar voor de terugweg genomen.

Eenmaal weer beneden ons hotel opgezocht en eerst even gedoucht. Daarna naar de bios geweest (man of Steel) en na een lekker maaltje bij Outback Steakhouse weer terug naar ons hotel.

Vanochtend lekker uitgeslapen, onze spullen ingepakt, en Yellowstone National Park verlaten. De eindbestemming voor vandaag is Helena, de hoofdstad van de staat Montana, en bij ons vanaf vandaag bekend als de saaiste stad van midwest USA.

De rit naar Helena was prachtig, door glooiende landschappen met aan weerszijden de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Grote weilanden met grote kuddes rundvee (voor de vlees productie), zelfs één die door echte cowboys te paard werden gedreven (helaas geen foto, omdat midden op de snelweg stoppen toch ook weer wat te gek zou worden). De temperatuur ging gelukkig tijdens de rit ook gestaag omhoog. Toen we weggingen uit Yellowstone was het daar 0 graden, en toen we aankwamen in Helena was het 23 graden.

In Helena aangekomen onszelf van lunch voorzien en ingechecked in ons hotel. Aangezien Helena niet zo’n hele grote stad is, hebben we de middag te voet doorgebracht in de stad. De eerste bezienswaardigheid die we bezocht hebben was het “state capitol” zeg maar het provinciehuis van de staat Montana. Hier met beschrijving uit een boekje doorheen gewandeld en een beetje van de historie van de staat Montana en de stad Helena meegekregen.

Hierna zijn we naar de binnenstad gelopen. Behalve de grote hoeveelheid kerken van de verschillende christelijke stromingen viel vooral op hoe dood het op straat was in de binnenstad. Geen kip te bekennen, en ook bijna geen winkels, alsof het zondag was. We zijn daarop maar weer terug gelopen naar het hotel om ons op te maken voor het avondeten. Daarna gaan uitzoeken of Missoula morgen niet net zo saai gaat worden.

Vanochtend weer op tijd op gestaan voor een nieuwe dag Yellowstone. We hebben ons warm aangekleed, het zou vandaag slechts 13 graden worden en er stond aardig wat wind. Na het ontbijt eerst een dik  uur in de auto om in een ander deel van het park te komen (het park is echt heel groot). We gingen hiken in de buurt van Canyon Village, zo genoemd vanwege het dal (canyon) dat de Yellowstone-rivier hier heeft gecreëerd.

Aangekomen bij het startpunt van onze hike was het nog lekker fris (3 graden) dus we hebben onze handschoenen aangedaan. De hike die we hebben gedaan ging door een gevariëerd landschap. We begonnen door weide, waarbij we in de verte nog een paar bizons konden zien liggen. Daarna kwamen we in gebied met geothermische activiteit, met andere woorden, warme bronnen en veel rotte eieren-geur (stank). Hier was het belangrijk om op de paden te blijven omdat de grond rondom de bronnen niet stabiel is. In dit gebied was een groot meer, erg helder maar wel stinkend natuurlijk. Het volgende deel van de hike ging door het bos waarbij we weer voldoende geluid moesten maken om beren te waarschuwen dat we eraan kwamen. Dat is weer goed gelukt: we zijn geen beren tegengekomen.

Toen we bij nog twee meren waren gekomen, was het even zoeken welke route we moesten nemen om weer in de richting van de auto te komen. De route zou een rondje zijn, en we dachten dat dit rond de meren was, maar dat bleek niet zo te zijn. We waren dus in eerste instantie verder rondom de meren gelopen en kwamen zo bij de zuidelijke rand van het dal van de Yellowstone-rivier waarbij we een prachtig uitzicht hadden op dit dal.

Het pad liep daarna nog een stuk door rond het meer, waar hield op een gegeven moment. Dus terug naar een eerder punt waar een aantal bordjes stonden en hoewel ons startpunt er niet op stond, konden we daaruit wel afleiden welke kant we op moesten. Ook de route terug was weer een combinatie van bos, geothermisch gebied en het laatste stuk weer door weide. Met ons uitstapje naar de Yellowstone-rivier, was de totale hike 13 km.

Tijd voor lunch in Canyon Village en daarna door richting een flinke waterval genaamd Tower (toren) falls. Hiervoor moesten we over de Dunraven -pass. Wederom een route die omhoog ging en met prachtige uitzichten. We zouden Na Tower nog een klein stukje doorrijden op deze route om naar de ‘Petrified tree’ (de versteende boom) te gaan kijken, en daarna weer teruggaan om de randen van de Yellowstone-rivier canyon verder te bekijken. Er werd echter gewerkt aan de weg en we hadden wat oponthoud door overstekende bizons. De we besloten om na een kijkje bij de versteende boom niet terug te gaan maar door te rijden. En dat heeft goed uitgepakt: we zagen weer een flinke opstopping ontstaan en hier waren daadwerkelijk beren te zien. Wel redelijk ver weg, maar het waren er wel drie.

Daarna verder naar nog een laatste prachtig geothermisch gebied: de Mammoth Hotsprings. Hoewel het onderweg wat heeft geregend was het droog toen we hier aankwamen. Bij de Mammoth Hotsprings zijn de mineralen in de vorm van terassen afgezet. Ook hier weer veel verschillende kleuren, maar het meest opvallend zijn de intens witte ‘traptreden’.

Daarna terug naar ons hotel (ook weer een rit van een dik uur). Ook nu werden we onderweg opgehouden door op straat lopende bizons. De eerste keer een stel van vier die echt heel dichtbij waren en later nog een keer drie die een eind voor ons al waren overgestoken.

We hebben het het grootste gedeelte van de dag drooggehouden, maar op de terugweg hadden we nog wat natte sneeuw, waarbij het buiten wel echt koud was (1 graad). Gelukkig zaten we lekker in de auto:-)

Vanochtend zijn we voor dag en dauw opgestaan om zoveel mogelijk van onze eerste volledige dag in Yellowstone te kunnen maken. De dag leek goed te beginnen, de zon scheen uitbundig, en er leek geen vuiltje aan de lucht. Na het ontbijt in het restaurant van ons hotel scheen de zon nog steeds, maar kwamen er vanuit het westen al donkergrijze donderwolken opzetten. Toch zijn we vol goede moed richting het park vertrokken.

We waren het park snel in omdat de ingang nog geen kilometer vanaf ons hotel zit. Maar omdat het park zo groot is en je niet zo hard mag rijden (wegens gevaar van overstekend wild) duurt het toch best lang voordat je bij de verschillende bezienswaardigheden bent. Ons eerste doel was om bij het dichtsbijzijnde informatie centrum na te gaan wanneer de geiser genaamd “Old Faithful” gaat uitbarsten. Maar toen we daar aankwamen bleek dat ze en nog niet open waren, en dat het ontzettend begon te onweren en regenen.

Het onweer maakte het gevaarlijk om de verschillende geisers en bronnen te gaan bekijken omdat deze zich meestal op de open vlakte bevinden. We zijn daarom maar richting het dichtsbijzijnde museum vertrokken zodat we wat te doen hadden tijdens de regen. We waren hiervoor zo een half uur onderweg, en het heeft deze hele tijd ook flink doorgeregend en geonweerd. Toen we bij het museum aankwamen zwakte de regen wat af, en dat kwam goed uit want zoveel stelde het museum ook niet voor, hier waren we binnen 10 minuten wel klaar.

Nu het weer wat opklaarde konden we beginnen aan de buitenactiviteiten. In dit geval gingen we een rondwandeling van 2.5 km maken door 1 van de 6 geiser basins in het park. Hier maakten we kennis met de lucht van rotte eieren die we vandaag nog veel vaker zullen ruiken. De geisers en hete bronnen worden namelijk gevoed vanuit een net onder de oppervlakte van de aardkorst liggende bel magma. De hoge temperaturen zorgen voor veel zwavel en op zwavel gebasseerde gassen (die naar rotte eieren stinken).

De hete bronnen zorgen samen met het zwavel, en bacterien en algen voor prachtig gekleurde vlekken in het landschap zoals jullie op de foto’s kunnen zien. De geisers die we in het eerste basin aantroffen waren allen rustig. Veel van de geisers in Yellowstone zijn onberekenbaar en barsten misschien maar eens in de paar jaar of paar maanden uit. Na het bezoek aan dit eerste basin zijn we richting de veel voorspelbaardere “Old Faithful” geiser gegaan, en hebben we onderweg zoveel mogelijk van de bezienswaardigheden proberen mee te pikken.

In de buurt van Old Faithful ligt het grootste bebouwde gebied in het park, veel winkels, lodges, een bezoekers centrum, tankstation etc. Hier hebben we een snelle lunch genuttigd en daarna richting de geiser gelopen. De voorspellingen van de rangers geven altijd een verwacht uitbarst-tijdstip met een marge van + of – 10 minuten. Dus na het uitzoeken van een in onze ogen prima plek om de uitbarsting te kunnen aanschouwen kon het wachten  beginnen. Een kwartier later begon de uitbarsting (die zo’n 2 tot 4 minuten kan duren), echter kwamen we er achter dat we in de wind stonden, en dat de grote stoompluim van de geiser hierdoor ons zicht op het spuitende water belemmerde (zie foto).

Na dit enigsinds telleurstellende schouwspel zijn we verder gegaan met onze reis langs de bezienswaardigheden in het park die vandaag vooral bestonden uit korte hikes langs de verschillende basins met geisers en bronnen. Bij het laatste basin met geisers dat we aandeden hadden we echter geluk, want ook hier was een geiser aan het uitbarsten (blijkbaar was hij daar al een uur mee bezig toen wij daar kwamen), voor deze geiser blijkbaar een zeldzame gebeurtenis want er was een ranger aan het filmen.

Na deze lange dag van sightseeing weer hotelwaards gekeerd waarna het net als gisteravond begon te regenen.

Vanochtend op tijd opgestaan om ’s ochtends een flinke hike te kunnen doen. Voor de middag wordt namelijk regen voorspeld. De voorspelling bleek niet helemaal te kloppen want toen we onze spullen naar de auto brachten regende het.

Gelukkig werd het vrij snel droog en nadat we hadden ontbeten en naar het startpunt van de hike waren gereden, konden we zonder poncho aan onze hike beginnen. De temperatuur lag rond de 17 graden, dus dat was prima hike-weer. De hike van ca. 13,5 km was een rondje om een van de vele meren in Grand Teton, namelijk Jenny Lake. Het meer bevat smeltwater uit de Teton’s en is daardoor erg helder. Over de gehele route gingen we ongeveer ca. 250 m. omhoog. Dit zat hem voornamelijk in het klimmetje naar Inspiration Point, vanwaar we een mooi uitzicht over het meer hadden.

Vooraf hadden we de vele waarschuwingen gezien m.b.t. de aanwezigheid van beren, we hebben uiteindelijk geen beer-spray gekocht, dit werd met name aangeraden als je echt ‘backcountry’ ging hiken (meerdere dagen dieper het park in, verder van de wegen). Wel hebben we de overige voorzorgsmaatregelen in acht genomen: veel geluid maken (praten, in de handen klappen). We zijn tijdens de hike gelukkig geen beer tegengekomen, maar we hebben er ook jammer genoeg geen van veilige afstand gezien.

Terug bij het startpunt bij Jenny Lake Visitor Centre hebben we eerst een broodje gegeten en zijn daarna op weg gegaan naar onze volgende stop: Yellowstone National Park (ons hotel ligt aan de westkant net buiten het park). De hele route is door eerst Grand Teton en daarna Yellowstone, dus we hebben het rustig aan gedaan in de hoop nog wat groot wild te spotten. Op een gegeven moment zagen we meerdere auto’s stoppen langs de kant van de weg. Hier moest wel iets bijzonders te zien zijn (officiëel mag je niet stoppen langs de kant van de weg, alleen op parkeerplaatsen, maar hier stonden zelfs de rangers erbij). In de velden op ca. 150 m afstand was een bruine zwarte beer (ja, zwarte beren kunnen ook bruin zijn) te zien. Hij was te ver weg voor een goede foto dus we zijn langzaam doorgereden. Uit alle comotie bleek ons inziens wel een beetje dat het spotten van een beer vanaf de weg echt wel een zeldzaamheid is.

Eenmaal in Yellowstone, waar we binnenkwamen via de zuidelijke ingang, hebben we nog meer wildlife kunnen spotten. Eerst zagen we opnieuw een aantal auto’s stilstaan langs de weg: deze keer omdat er een mannetjes-elk niet ver van de weg in het gras lag, deze hebben we wel op de foto.

Inmiddels was het beginnen te regenen, dus zijn we vast bij het Visitor Centre langs gegaan. Hier hebben we een korte film gekeken over een grote brand die in 1988 heeft gewoed in Yellowstone en waarbij 1/3 van het park is verbrand en de wijze waarop het park zichzelf herstelt na deze brand. De gevolgen van deze brand zijn nog steeds goed zichtbaar in het park: veel jonge bomen met daartussen de verbrande overblijfselen van de oude. Ook hebben we alvast wat informatie ingewonnen over de hiking-condities: alle trails naar hoger gelegen gebieden zijn nog besneeuwd, dus we gaan waarschijnlijk een hike rond de geisers (hierover later deze week meer) doen.

Bij de afslag richting de westelijke ingang van het park stond een bord ‘pas op voor bizons’ met knipperende waarschuwingslichten erbij. Dit leek serieus en dat was ook zo: we hebben op drie plekken meerdere bizons gezien. Is het dus toch nog wat geworden met het wildlife spotten vandaag.

Daarna door naar ons motel voor de komende drie nachten. ‘s Avonds heeft het nog weer flink geregend, we hopen dat het weer morgen beter zal zijn, maar de voorspellingen zijn  niet al te best.

Na een goede nachtrust aan de ontbijttafel aangeschoven met 2 andere gasten van de Bluebird Inn om van het vers gemaakte ontbijt van de schoondochter van de eigenaar te genieten. Het was quiche loraine met gebakken aardappels en vers fruit, niet helemaal zoals we gewend zijn, maar prima te eten. Tijdens het ontbijt gezellig gekletst met de andere gasten (een ouder echtpaar uit Texas). De eigenaar kwam zelf ook nog even polshoogte nemen en wist ons ook nog wat tips te geven voor de rest van onze (en die van de Texanen die de andere kant op gingen) reis.

Toen we om 10 uur eindelijk van de ontbijttafel af waren met een volle buik, hebben we ons klaar gemaakt voor de trip naar Grand Teton National Park. Het autorijden ging voorspoedig op een stuk file (door een eenzijdig ongeval) na, en we waren rond een uur of 2 bij ons hotel. Helaas hadden ze onze kamer nog niet klaar (check-in was ook pas om 16:00 eigenlijk), dus zijn we het park maar ingegaan.

Het park bestaat uit een bergketen (de zogenaamde Teton Range), en het dal aan de oostzijde hiervan. In het park schijnt veel wild voor te komen, hoewel we daar vandaag nog niet al te veel van gezien hebben. Alleen een klein groepje bizons (zie foto), en twee herten hebben we vandaag gespot. Het uitzicht op de bergen vanaf de verschillende uitzichtpunten is echter prachtig. Nog geen beren dus.

Vervolgens heerlijk gegeten in de stad Jackson vlak buiten het park, en daarna ons geluk opnieuw beproefd bij het hotel waar ze nu wel onze kamer klaar hadden. Helaas bleek de kamer niet helemaal zoals geadverteerd, vooral de TV laat te wensen over. Gelukkig konden we wel goede thee maken, dus dat maakte een klein beetje goed.

Hopelijk slaapt het (uitklap!!!) bed een beetje goed want morgen hebben we een hike rond een meer aan de voet van de Grand Teton (de hoogste berg in de range met ongeveer 4300 meter) op het programma staan van ongeveer 12km.

Vandaag hebben we lekker kunnen uitslapen zodat we pas na de spits uit Salt Lake vertrokken. Eerste tussenstop voor vandaag was het olympisch dorp van de winterspelen van 2002 (het was trouwens vandaag weer dik boven de 30).

Het grootste deel van het olympisch dorp ligt in Park City, een kleine stad aan de andere kant van de bergen waar Salt Lake tegen aan gebouwd is. Hier bevinden zich 3 ski resorts waar de meeste van de ski disciplines en het bobsleeën/rodelen/skeleton werden afgewerkt. Alle indoor activiteiten (zoals schaatsen) werden in Salt Lake zelf gedaan.

We hebben een rondleiding gehad door het schansspring complex, en de bobslee/rodel baan. Met tekst en uitleg van een enthousiaste jonge dame die zelf aan rodelen doet.

Na een korte stop voor wat boodschappen voor de lunch en het opeten van deze lunch, zijn we op weg gegaan naar de Bluebird Inn, een pitoreske bed & breakfast aan de rand van het prachtig blauwe Bear Lake. Onderweg zien we het landschap veranderen en zien we steeds meer groene heuvels en minder bergen en steen. Ook zien we meer in grazend vee in deze heuvels. Langs de weg staan veel borden die bestuurders waarschuwen voor overstekende herten. Wij zijn er tot nu toe gelukkig nog geen tegen gekomen op de weg, maar langs de weg lag het bewijs dat dit toch wel regelmatig voorkomt: we hebben 6 dode herten/reeën zien liggen.

Tegen het einde van de middag kwamen we aan bij de Bluebird Inn, waar we in eerste instantie het rijk alleen hadden. Op de deur hingen enveloppen met namen van gasten, met daarin de sleutel van de kamer en wat informatie. We hebben op ons gemak een kopje thee gedronken en wat rondgeneusd in het huis dat vol staat met grappige attributen, zoals een hele oude radio (1 meter hoog) en een klein orgel. Ook zagen we een aantal trofeeën die van de eigenaar waren, het blijkt dat hij jarenlang coach is geweest in de NBA (nationale basketbal competitie).

Vandaag lekker rustig aan gedaan, en dat moest ook wel, want het is zondag en in Salt Lake City blijkt nog minder open te zijn op de zondag dan in Staphorst. Bijna alle winkels in de binnenstad blijken gesloten te zijn, en zelfs een restaurant vinden om te lunchen blijkt lastig.

Dit komt omdat Salt Lake City het hoofdkwartier is van de “Church of Christ of latter-day saints” beter bekend als de mormonen. Temple Square, het plein met allerlei kerkgebouwen van deze religie is dan ook de grootste bezienswaardigheid van de stad. Vreemd genoeg werden er hier op zondag nog wel enige rondleidingen gegeven.

Omdat het al wat warm begon te worden ’s ochtends hebben we gekozen voor een rondleiding binnen, om precies te zijn in het conferentiecentrum van de kerk. Aangezien het nogal rustig was kregen we een ‘privé’ rondleiding waarbij we onder andere een mooi uitzicht over de stad kregen vanaf het dak, en het grootste auditorium ter wereld in zijn soort konden bezichtigen (21000 zitplaatsen!!).

Na deze rondleiding wezen lunchen, en ’s middags een film (Star Trek: Into Darkness) gekeken. De bios was namelijk wel open, en binnen in de airco was het beter uit te houden dan buiten (37 graden, en dan te bedenken dat ze hier de winterspelen hebben gehouden). Heerlijk gedineerd, en daarna lekker op de hotelkamer gerelaxed.

Vandaag onze langste etappe van deze vakantie, van Moab naar Salt Lake City. Onderweg hebben we niet heel veel gepland, alleen een rondleiding in de Timpanogos grotten vlak voor Salt Lake City. We hebben vooraf kaartjes gekocht voor de rondleiding en we zitten in de tour van 5 uur. Dit betekent dat we er rond half 4 moeten zijn omdat we eerst naar het startpunt van de rondleiding moeten lopen, ca. 2,3 km waarbij we ca 350 m. omhoog gaan.

Met de rondleiding aan het einde van de middag konden we het ’s ochtends rustig aan doen. We zijn rond tien uur vertrokken en hebben onderweg nog even ergens geluncht en wat broodjes gekocht voor ’s avonds.

We waren mooi op tijd bij het bezoekerscentrum van de grotten en begonnen netjes om half vier met onze wandeling naar boven. Het was weer warm (34 graden) dus we gingen goed ingesmeerd en met voldoende water op pad. Hoewel het gestaag omhoog ging was het pad verder volledig geasfalteerd, dus we waren in de helft van de tijd boven, inclusief genieten van het mooie uitzicht. Gelukkig was er nog ruimte in de rondleiding van half 5, dus konden we daarbij aansluiten en hoefden we geen 3 kwartier te wachten.

De rondleiding ging door drie natuurlijk ontstane grotten die waren verbonden door tunnels. In de grotten zijn verschillende vormen van afzetting zichtbaar die ontstaan door water dat zijn mineralen achterlaat als het door de grotten sijpelt: stalagtieten (hangend) met vaak recht daaronder een stalagmiet en halagnieten (een soort spagetti). Door verschillende mineralen ontstaan verschillende kleuren, die een nog gevarieerder beeld geven.

Na de rondleiding uiteraard eerst weer naar beneden en daarna hebben we eerst onze broodjes gegeten (met salami (Jeroen) en Philadelphia (Saskia)).  Met volle maag het laatste stukje van de route naar Salt Lake City waar we ook twee nachten zullen zijn.

Vandaag opnieuw een warme dag en een nationaal park, namelijk Arches. De naam zegt het al, een park waar we veel bogen zullen gaan zien. We zijn dit keer express vroeg opgestaan. We hebben een lange hike gepland, en aangezien het 34 graden gaat worden willen we die het liefst rond de middag klaar hebben zodat we niet op het heetst van de dag in de woestijn staan.

De hike die we gepland hebben is zo’n 12km lang, en er staat tussen de 3 en 5 uur voor. Hij voert langs 8 verschillende bezienswaardigheden (waarvan er 7 zogenaamde arches zijn). Als we aankomen bij de parkeerplaatsen aan het begin van de hike is duidelijk dat we niet de enigen zijn die voor 9:00 wilden beginnen.

De hike voert ons over gevariëerd terrein: van ploegen door los zand tot klauteren over enorme rotsen. Onderweg hebben we de verschillende arches gezien (zie foto’s), de één van wat dichterbij dan de ander. Onderweg gelukkig hier en daar in de schaduw van de rotsformaties wat kunnen uitrusten, want de zon was ook ‘s ochtends al duidelijk aanwezig.

Na 3,5 uur waren we weer terug bij de auto en hadden we wel wat lunch verdiend. Hierna nog verschillende uitzichtpunten bezocht. En daarna Arches NP achter ons gelaten, en terug gegaan naar ons hotel waar we heerlijk hebben gedouched en de dag van morgen hebben voorbereid.