Vandaag weer een rustdag, omdat we morgen naar Milaan gaan. Dus lekker uit geslapen (relatief gezien dan, het was een uur of 9 voordat we aan het ontbijt zaten). Hierna hadden we het plan opgevat om even te gaan kijken bij een middeleeuws uitziende toren aan de rand van de stad. Deze toren bleek voor het grootste gedeelte iets minder middeleeuws dan gedacht, maar meer begin 19^e eeuw.

Hij bleek voornamelijk gebruikt te zijn als vesting/uitkijk toren tijdens de vele oorlogen die in deze regio woedden gedurende de 19^e eeuw. Hiervan waren er drie oorlogen om onafhankelijkheid van het Oostenrijkse rijk, 1 tegen de Russen, en nog 1 tegen de Fransen (tenminste dit dachten we te kunnen opmaken uit de veelal Italiaanse teksten). Er zat nog een museum bij met wat oud oorlogstuig, propaganda materiaal etc. van voornamelijk de onafhankelijkheidsoorlogen. Best interessant, en boven in de toren vooral een schitterend uitzicht. Het was namelijk vooral ‘s ochtends een stuk helderder dan de afgelopen dagen (je leek nu de bergen aan de overkant van het meer zelfs te kunnen zien).

Na dit cultureel hoogtepuntje van de dag zijn we maar eens op zoek gegaan naar een degelijke supermarkt voor wat proviand en een, voor de verandering, zelf in elkaar geknutselde lunch. Daarna terug naar het hotel om de hiervoor genoemde lunch op te eten, gevolgd door een uurtje of zo lekker luieren aan de kant van het zwembad of er in. De laatste orde van de dag was het vinden van het postkantoor, om de kaartjes naar het thuisfront te kunnen versturen (als de  mevrouw achter het loket ons goed begrepen heeft komen ze jullie kant op).

Geheel verassend zijn we vanavond wederom bij Rossi & Rossi gaan eten. Het was weer goed, Saskia vind de toetjes wel wat aan de kleine kant (maar wil dit door de vingers zien omdat ze wel heel lekker zijn).

Vannochtend op tijd opgestaan voor het dagje Venetië. Na het ontbijt eerst met de auto naar Fusina. Gelukkig was de route goed aangegeven want deze ging over een industrieterrein met zware industrie. Je verwacht niet dat je bijna bij een camping bent (deze was bij het parkeerterrein voor Venetië-gangers) als je langs een alluminiumbedrijf komt. Vanaf Fusina met de watertaxi naar Venetië zelf. Onderweg hebben we ons alvast ingesmeerd, het was namelijk al erg warm en de zon brandde er flink op.

Vanaf het aanlegpunt Zattere zijn we eerst via een omweg naar het San Marco-plein gelopen. Er stond een flinke rij voor het bekijken van de basiliek, dus deze hebben we in eerste instantie overgeslagen. Via vele bruggetjes en steegjes zijn we naar de Ponte de Rialto gelopen. Dit is de belangrijkste brug over het ‘Grande Canal’. Elke toerist gaat dus naar deze brug, zodat het weinig meer is dan een brug vol toeristen die allemaal een foto willen maken.

Na een lichte lunch zijn we, wederom via een wirwar van steegjes en bruggetjes maar wel door een ander deel van de stad, terug gegaan naar het San Marco-plein. Hier zagen we dat de rij substantieel korter was bij de basiliek, en tevens leek er een stuk meer gang in te zitten. We zijn dus maar in de rij gaan staan, en binnen 20 minuten stonden we vooraan en kregen we te horen dat we er niet in mochten met een rugzak. Toen hebben we besloten om maar om de beurt te gaan, de een binnen kijken terwijl de ander buiten bleef met de rugzak. Hiervoor hoeften we gelukkig niet opnieuw in de rij te staan.

Binnen mocht je geen foto’s maken (niet dat iedereen zich daar aan hield). Maar de met bladgoud belegde binnenkant van de koepels van de basiliek mochten wel eens gepoetst worden. Verder stond het aan de buitenkant trouwens deels in de stijgers net als elke grote kerk, cathedraal of basiliek die we deze vakantie gezien hebben. Nadat we beide een rondje in de basiliek gemaakt hadden zijn we in de rij van de Campanile (die grote toren op het San Marco plein) gaan staan Ook hier was het een stuk rustiger dan ‘s ochtends. Hier konden we bovenin komen wat een spectaculair uitzicht opleverde.

Hierna waren we beide al aardig moe van al het lopen dus we besloten terug te gaan naar de water taxi die ons naar Fusina kon brengen. Vanaf hier was het een rustige rit terug naar Desenzano. Onderweg nog wel even tanken bij een self-service tank station waar prompt iemand naar buiten kwam om de tank van de Polo vol te gooien. Bij nader inzien was dit een uitkomst want de self service betaal automaat leek toch wel redelijk ingewikkeld met enkel italiaanse uitleg. Thuis weer heerlijk gegeten bij Rossi & Rossi. Dit keer geen pizza, maar een heerlijk 3 gangen menu. Dit lijkt onze favoriete stek te worden, erg lekker eten, en veel keuze.

We hebben besloten het vandaag wat rustiger aan te doen, niet direct stedentrips of allerlij actieve dingen. Dat betekende dus lekker uitslapen, rustig ontbijten bij het ontbijt buffet van het hotel. Omdat het rond een uur of 10 al weer 26 graden was hebben we maar een frisse duik in het zwembad gedaan. Daarna lekker in de nog niet al te velle zon opgedroogd, en voor de lunch even het centrum van de stad (Desenzano Del Garda) ingereden. Daarna nogmaals gezwommen en voor het avond eten naar Rossi & Rossi gegaan voor een heerlijke pizza.

Na terugkomst onder het genot van een kopje thee in de lounge bar wat research gedaan voor de dagtrip van morgen naar Venetië. Tevens de weblog geupdate, want dat was wel nodig.

Vandaag als eerste terugreis naar Passau. Op tijd opgestaan en om 7.10 ur stonden we klaar voor de terugreis. Gelukkig was de bus er ook al en we dachten nog voor de middag terug in Pasau te zijn. Vergissing: eerst hebben we nog twee uur rondgetourd door Wenen om bij andere hotels mensen op te pikken. OK, nu dan op weg naar Passau, het zou nog steeds haalbaar zijn om rond de lunch aan te komen. Weer mis: het werd een halve sight seeing tour, inclusief toelichting van de buschauffeur en een pauze van 3 (!) kwartier. Uiteindelijk waren we tegen half twee terug in Passau, maar toen moesten we nog zo’n 650 km te gaan naar onze bestemming in Italië.

Nadat we de auto hadden opgehaald en ingepakt, een paar boodschappen hadden gedaan en een croissantje op de vuist als lunch, waren we rond 2 uur startklaar voor deel twee van de reis van vandaag. En dat deel ging heel vlotjes. Onderweg 1 keer gestopt rond een uur of 5 om nog wat te eten, waarna we rond kwart over acht in ons chique hotel konden inchecken.

Helaas niet de beloofde thee en koffie faciliteiten in de kamer zoals in de gids stond (hadden we toch zelf een waterkoker mee moeten nemen). Gelukkig was er de lounge bar, waar we begroet werden met live muziek, en welke prima thee serveerd. Helaas is dit met 2.50 per (vrij forse) kop thee wel wat prijziger.

Bij aankomst hadden we al gezien dat ons hotel naast een van de vier hoofdkwartieren van de Verenigde Naties ligt. Ook op deze locatie, die vooral gericht is op industriële ontwikkeling, ruimtevaart en het stoppen van nucleaire tests, worden rondleidingen gegeven. Wij zaten bij de ‘individuele’ rondleiding, wat betekent dat we niet met een groep waren meegekomen. Deze rondleiding wordt twee keer per dag gegeven en we zagen bij aankomst ook direct waarom: de groepen schoolkinderen (van klein tot groot) werden aan de lopende band ‘verwerkt’.  De rondleiding was vrij kort, maar we hebben toch weer wat interessante zaken gehoord over ‘deodorizing’ t-shirts voor Japanse astronauten, landen waar de meeste nucleaire tests zijn gedaan, onderzoek naar voedsel voor in de ruimte en het salaris van tolken (ongeveer gelijk aan dat van een ‘director’).

’s Middags hebben we beiden een ander museum bezocht. Jeroen is naar het natuurhistorisch museum geweest. Saskia is naar het Sissi-museum geweest in de Hofburg inclusief de keizer-appartementen. De kamers van de keizer en keizerin gaven een beeld van hoe ze leefden. Ook hier weer een werkkamer voor Frans Josef en in één van de kamers van Sissi hing een paar ringen, zij hield er een strak trainingsregime op na om haar slanke taille (51 cm) te behouden. Het Sissi-museum gaf een beschrijving van het leven en de legende van Sissi. Wat weetjes: haar haar werd gewassen met een mengsel van eigeel en cognac; Het wassen kostte een hele dag omdat het zo lang was; ze kon diverse talen die ze leerde terwijl haar haar werd gedaan (dat duurde dagelijks 2-3 uur); ze was een erg goede ruiter; ze heeft zeer veel gereisd (vooral om te ontvluchten aan het Weense hof).

In het natuur historisch museum stonden vooral de grote mineralen en natuursteen collectie (4500 verschillende soorten waarvan 1000 tentoongesteld), en een uitgebreide edelstenen collectie (meest waardevolle vaste edelstenen collectie van een museum) centraal. Ook de collectie meteorieten is de grootste in zijn soort. Dit komt vooral omdat Keizer Franz Jozef I al was begonnen met verzamelen en catalogiseren. Dit was vooral goed te zien aan de oude labels, en bronzen gegraveerde naamplaatjes, en hele oude vitrine kasten waarin alles lag opgesteld.

In de tweede helft van de middag hebben we nog wat gewinkeld en daarna het Hundertwasser Haus bezocht. Voor het avondeten zijn we bij TGI Friday’s geweest en daarna terug naar het hotel. Vanavond op tijd naar bed want morgen moeten we om 7.10 uur klaar staan voor de terugreis naar Passau.

Na een goede nachtrust (prima bedden) en een uitgebreid ontbijt zijn we naar het slot Schönbrunn geweest. Dit was een zomerpaleis van de Habsburgers. We hebben de rondleiding met gids gedaan. Naast de verhalen bij de verschillende ruimtes loodste de gids ons ook vlotjes door de massa’s mensen (het was er best druk). De bekenste Habsburger was voor ons toch wel keizer Frans Josef. We hebben o.a. zijn werkkamer gezien waar hij meestal ’s morgens om half 4 (!) begon aan zijn werkdag en zo’n 16 uur per dag werkte, en dat 68 jaar lang. Na de rondleiding hebben we nog een rondje door de tuinen gemaakt en zijn we naar de Gloriette gelopen. Vanaf daar was er een mooi uitzicht op de tuinen en de achterkant van het slot.

Na alle indrukken van de ochtend hebben we even geluncht en een rustpauze in het hotel gehouden (nou ja, het boek van Saskia was spannend…dus zij had niet direct zin om weer op pad te gaan). ’s Middags hebben we rondgewandeld bij de Hofburg, het andere slot waar de Habsburgers zich ophielden. Dit is een uitgebreid complex waarin ook de  Spaanse rijschool, de nationale bibliotheek en diverse musea zijn gevestigd.

Daarna terug richting de Stephansplatz. Na een week Weense keuken waren we voor het avondeten toe aan iets anders. We hebben een Indiaas restaurant dat we op internet hadden gezien vast opgezocht (het was nog te vroeg om te gaan eten) en een tweede bios gevonden die  Engelstalige films in de originele versie vertoonde. Hier hebben we kaartjes gehaald voor de vierde Pirates-film (On Stranger Tides). We hadden daarna nog tijd genoeg om eerst terug te gaan naar het hotel om ons even ‘op te frissen’. Daarna terug naar de stad voor eerst een heerlijke Indiase maaltijd en daarna de Pirates-film. Deel 4 is niet meer origineel maar hij was wel vermakelijk.

Vandaag vroeg opgestaan voor de laatste etappe. We wilden graag voor de middag in Wenen zijn (of in ieder geval in de trein van Greiffenstein (waar we de fietsen inleveren) naar Wenen. Dit omdat er ’s middags regen voorspeld was, en we liever droog over kwamen.

Dus, 8:15 op de fiets en in 1 ruk 30km doorgefietst en daar ergens wat gedronken. Vervolgens de overige 30km. Het fietsen ging lekker, het was rustig, we hadden iets wind mee, en het grootste gedeelte was gewoon recht langs de Donau en geen dorpjes onderweg die het nog wel eens leuk vinden om de fiets en voetgangers zones pitoresk aan te kleden met kinderkopjes.

In Greiffenstein hadden we het station al snel gevonden, echter het “goed aangegeven” (volgens het boekje) café waar we de fietsen moesten inleveren was wat lastiger gevonden. Maar toen dat eenmaal gelukt was, en we een kleine lunch hadden gehad konden we dan met de trein naar Wenen.

Vanaf het treinstation met de metro naar ons hotel en daar ingechecked. Nadat we er achter kwamen dat de TV in onze hotelkamer het niet deed, en een half uur gepuzzel van de ‘technician’ die ze naar onze kamer stuurden, bleek dat een blok van 4 kamers geen tv-signaal had, dus kregen we een andere kamer toegewezen (kleiner jammer genoeg, maar de TV werkte wel). Helaas blijkt het internet op de hele verdieping er ook uit te liggen en het is nog even afwachten wanneer ze dit opgelost hebben. Als het te lang duurt ga ik klagen (Saskia vindt het wel best zo).

In ieder geval wel even lekker kunnen douchen, en vervolgens de stad in gegaan. Een stuk drukker dan de andere dorpen en steden die we tot nu toe in Oostenrijk gezien hadden. Ook een veel gemengder publiek dan elders (waar blijkbaar alleen de 55+ mensen van de fietstochten komen). Lekker gegeten in een restaurant in een grote stadskelder. Daarna een bioscoop opgezocht waar we films konden kijken die niet Duits nagesynchroniseerd waren, en gelukkig vonden we die, helaas wel net NA dat het was begonnen met regenen. We hebben de nieuwste X-men film gekeken.

Vandaag wat later opgestaan en vertrokken omdat onze eerste bestemming, Slot Artstetten dicht bij was en om 9:00 open ging. Doordat we gisteren het hele stuk al omhoog waren gelopen was het iets gemakkelijker om bij dit slot te komen dan wanneer je dit vanaf beneden had moeten doen. In het slot leerden we over de voormalige keizer van het Hongaars-Oostenrijkse Rijk, Franz Ferdinand (vermoord in Sarajevo in 1914).

Vanaf hier 3km berg af, heerlijk, maar wel wat koud voor Sas omdat het wat aan het miezeren was. Gelukkig waren dit de snelste 3 km van de hele reis tot nu toe.Eenmaal benede n bij de Donau aangekomen, onze weg vervolgd naar Melk om het wereldberoemde Stift te bezoeken. Onderweg hierheen begon het aardig te regenen, dus maar even ergens gestopt voor een kop thee.

Na ons bezoek aan het Stift was het gelukkig weer droog, en vervolgden we onze weg naar Spitz voor de lunch. Daarna door naar de eindbestemming voor vandaag, Krems. Daar aangekomen was het ondertussen al weer flink opgeklaard, en de zon brande er flink op los. Na het inchecken zijn we nog even de stad ingelopen om een terassje te pakken voordat we zijn gaan douchen en omkleden voor het avondeten. Daarna vroeg op bed zodat we optimaal uitgerust zijn voor de laatste etappe van morgen naar Wenen.

Het belooft weer een warme dag te worden, dus hebben we besloten om vandaag maar wel een korte broek aan te doen. Vandaag op weg naar Maria Taferl. Er waren allerlei wilde verhalen over omleidingen en een flink deel van de route die afgesloten zou zijn. Dat bleek uiteindelijk wel mee  te vallen. Ook hier hebben ze wel eens last van hoog water en ze waren druk bezig met het aanleggen van dijken (in 2002 was het water volgens de bordjes namelijk wel heel hoog geweest). Vanaf Dornach hadden we Donau weer in het vizier.

Onze eerste stop was in Grein, een klein stadje met, uiteraard, een kerk en een slot. Het slot was iets hoger gelegen en gaf een redelijk uitzicht op de Donau. Binnen was een brandweermuseum, daar zijn ze hier ook dol op (bij St. Florian was er ook een), die hebben we maar overgeslagen.

Vervolgens met een pont naar de rechter oever verder richting Ybbs. Ook nu reden we weer echt langs de oever van de Donau, waarbij we mooi zicht hadden op de pittoreske dorpjes hun kerkjes aan de overkant. We waren van plan om direct door te fietsen naar Persenbeug, aan de linker oever bij Ybbs, om daar te gaan lunchen. Dit hebben we net niet gered: we hadden nog een mini-stop nodig om wat brandstof aan te vullen (sultana/appel).

Na de lunch in Persenbeug door naar Marbach. Hier zouden we met onze fietsen worden opgehaald en naar ons hotel boven op de berg worden gebracht. We waren wat aan de vroege kant en besloten om de fietsen achter te laten en te gaan lopen. Bij het café waar het verzamelpunt was, zouden ze er voor zorgen dat onze fietsen mee naar boven werden genomen. Het tripje naar boven was niet heel ver, maar wel steil. Een goede workout bij ca. 30 graden om de dag mee af te sluiten.  De reacties van de mensen bij het hotel waren nogal verschrikt toen ze hoorden dat we waren komen lopen en niet met fietsen met de auto waren meegegaan. Omdat onze koffers nog niet waren aangekomen hebben we eerst in onze zweet-outfit wat sightseeing gedaan. Het uitzicht is hier fantastisch (de panorama-foto’s zijn het bewijs). ’s Avonds weer lekker gegeten natuurlijk, en lekker rustig aan gedaan omonze benen wat rust te geven.

Vandaag moesten we Linz uit zien te komen via de linker oever, en vervolgens een aantal kilometers verder op (zo nu en dan door de chloor en amonia stank van het industrie gebied van Linz) via een sluis naar de rechter oever zodat we wat landinwaards het St. Florian’s Stift konden bezoeken. De kaartjes hiervoor waren bij onze reis inbegrepen, en rechtstreeks naar de eindbestemming in Perg was een redelijk korte rit geweest. Helaas was de eerste bezichtiging van het hele gebeuren pas om 11:00 (ipv de geadverteerde 10:00), en we waren er als om 9:45. Toen zijn we maar ergens op de binnenplaats op een bankje gaan zitten om een Sudoku te doen. Later bleek dat we beter direct door hadden kunnen gaan omdat het, op de bibliotheek van de Stift na, een behoorlijk saaie rondleiding was.

Na de rondleiding was het alweer lunchtijd, en daar waren ze in het dorp rond de Stift gelukkig goed op voorbereid. Na het eten, en na een paar keer verkeerd te zijn gereden, vonden we eindelijk onze weg richting Enns. Vanaf hier met de pont naar Mauthausen (die van het concentratie kamp), en hier nog ergens  op een terasje gezeten. We hebben het concentratie kamp niet bezocht, omdat dit een omweg van 3 uur zou betekenen. Tevens hadden we er beide die dag ook niet zo veel zin meer in. De zon brandde er namelijk al een aantal uur flink op, en we waren wat meer gekleed op de 18 graden van ’s ochtends dan de 28 graden van ’s middags.

Van Mauthausen naar Perg was nog een kilometer of 10, en hier hebben we heerlijk gerelaxed en gegeten. Maar niet voordat Jeroen nog even een teek van zijn been moest verwijderen. Deze had zich aan Jeroen vastgeklapt in het bosrijke gebied tussen Mauthausen en Perg.