3:00 uur: de wekker! Wij natuurlijk meteen klaarwakker, laatste spulletjes gepakt en om 3:15 uur in de auto. Ook deze route, die natuurlijk de berg (Haleakala) op gaat, weer vol haarspeldbochten, maar deze keer met als nieuwe uitdaging in het donker. Iets voor half 5 waren we boven, waar we zeker niet de eersten waren. Van de B&B hadden we stoelen, dekens en thee mee, waarmee we ons geïnstalleerd hebben en vervolgens kon het sterrenkijken, foto’s maken en wachten beginnen (zonsopgang staat geklokt voor 5:38 uur). Fascinerend hoe de lucht in die tijd veranderd en wat je allemaal kunt zien (of denkt te kunnen zien) in de wolken, we waren vrij comfortabel (wel een beetje fris, temperatuur rond de 5 graden) en hebben ons niet verveeld. En als ‘bekroning’ de zonsopgang, die ondanks wat bewolking erg mooi was.

Nadat we onze thee op hadden en we onze spullen hadden ingepakt kon de rest van de dag beginnen. Om 7:15 uur begonnen aan onze hike van vandaag: Een route vanaf de kraterrand (op ca. 2900 m.) naar de bodem van de krater (op 2300 m.) en daarna weer terug omhoog van 12 km. Op de weg naar beneden was het in het begin nog vrij mistig en heeft het een beetje geregend. Later klaarde het helemaal op in de krater en konden we genieten van het uitzicht. Het landschap van de krater lijkt op het landschap op de maan, de eerste astronauten hebben hun maanlanding zelfs geoefend in deze krater. Het heldere weer hield stand toen we weer op weg naar boven waren, waardoor we ook vanaf hoger gelegen punten konden genieten van het (nog weidsere) uitzicht. Eerst naar beneden (makkelijk) en daarna weer naar boven (over het algemeen zwaarder) hadden we nog niet eerder gedaan, maar viel ons bij deze hike alleszins mee, wat waarschijnlijk kwam door dat de stijging vrij geleidelijk was. Om 10:45 uur waren we terug bij de auto en nadat we het rode stof zoveel mogelijk van onze broeken hadden geklopt zijn we teruggegaan naar de B&B om eerst maar eens te douchen. Terug vanaf de berg leverde weinig mooie plaatjes meer op, omdat we bijna de hele weg in nevel gehuld waren.

’s Middags zijn we nog naar Lahaina gereden om nog een stukje van de stranden en het ‘resort’-deel van het eiland te bewonderen. De weg liep grotendeels vlak langs de oceaan, dus we konden weer mooi van het uitzicht genieten, Na een lekker ijsje, zijn we teruggegaan naar de B&B en hebben we nog wat gerelaxt (en dit stukje geschreven) voordat we zijn gaan eten. Vanavond maar een beetje op tijd naar bed en morgenochtend de boel weer inpakken voor onze laatste ‘tussen-eiland’-vlucht naar ‘The Big Island’ (het Grote Eiland) dat eigenlijk Hawai’i heet (voor de verwarring).

De ochtend begonnen met het eiland-hop-ritueel: alles weer goed in de koffers gepakt, auto voltanken, auto inleveren, inchecken, wachten, vliegen, bagage ophalen, auto ophalen en op weg naar onze slaapplaats op Maui. We zitten de komende twee dagen in een B&B en worden hartelijk verwelkomd door Michael en zijn hond. Hij (Michael, niet de hond..) heeft meteen een paar goede tips voor het meemaken van de zonsopgang op de top van de Haleakala-krater: 1. Vroeg op: 3:00 uur!!!, anders kun je niet meer parkeren bij de top, 2.Kleed je warm aan (het kan er rond het vriespunt zijn op ruim ca. 3000 meter hoogte,… daarna volgende er nog van alles, maar we waren een beetje blijven hangen bij die 3:00 uur…, zorgen voor morgen (vroeg). Tevens heeft onze kamer een prachtig uitzicht (zie eerste foto).

Vandaag daarom maar geen grote hikes gedaan: we hebben met de auto het westelijk deel van het eiland rondgereden. En dat was toch best een pittig ritje. Het eerste stuk was nog netjes verhard, maar wel veel bochten en ‘op-en-neer’ en hier en daar wat smal, daarna een heel stuk onverhard, dat reed toch wat minder relaxt. Na 1,5 uur waren we bij de ‘Zeven poelen’, waar we met een kleine wandeling bij deze poelen kwamen die ontstaan door de watervallen en vlakbij de oceaan liggen.

Omdat we de stukken onverhard (en enkelbaans verhard vlak naast een afgrond met roestige of missende vangrail) toch liever niet terugreden zij we doorgereden naar Hana, en vanaf daar ‘The Road to Hana’ in omgekeerde richting gereden om terug te komen bij onze B&B. Deze prima verharde weg verbindt Hana met de grootste stad op het eiland (Kahului), dit doet hij echter wel met 600 haarspeldbochten en 54 enkelbaans bruggetjes.

Normaal gesproken staat er tussen de 4 en 8 uur om deze 86km lange weg als toerist af te leggen (afhankelijk van hoe veel je stopt om de verschillende bezienswaardigheden langs de route te bekijken). Omdat we niet al te laat ’s avonds thuis wilden zijn, en omdat we de weg ook niet in het donker wilden uitproberen, hebben we ons iets minder als toeristen gedragen en (vooral Saskia) als ‘local’ gereden. Wat in dit geval betekent dat de meeste verkeersborden meer een suggestie zijn, en je je lekker mag ergeren aan die zondags rijders/toeristen. Binnen 2 uur was het circuit geslecht, en konden we heerlijk aan tafel in Kula’s Bistro (eigenaar geboren in Venetië, de Italiaanse variant). En daarna natuurlijk vroeg op bed met de wekker op 3:00 uur.

Vanochtend in eerste instantie vroeg wakker gekraaid door meerdere van de reeds eerder genoemde hanen. Daarna toch nog 2 uurtjes extra slaap kunnen pakken voordat we op weg gingen naar de bestemming van vandaag: Waimea Canyon, door Mark Twain ooit “The Grand Canyon of the pacific” genoemd.

Vanaf het eerste uitzichtpunt wat we aandoen snappen we precies wat hij bedoelt, met een diepte van bijna een kilometer, en een breedte van 1.5km doet een eerste aanblik aan een groene variant van de Grand Canyon denken. Als je vervolgens echter opzij kijkt, dan zie je dat de canyon ‘slechts’ 16 kilometer lang is en heb je ook zicht op de Stille Oceaan (als je de goede kant op kijkt natuurlijk…).

We rijden over de bijna 30 kilometer lange (doodlopende) weg langs de rand van de canyon en doen verschillende uitzichtpunten aan. Op het eind is een korte hike vanwaar je ook uitzicht op de Oceaan hebt. Deze 3.5 km voert over een pad van opgedroogde rode klei welke spekglad wordt wanneer het nat wordt, gelukkig begint het pas te regenen wanneer we weer terug bij de auto zijn. Onverwacht is het op deze hoogte (ca. 1200m) een stuk koeler, nog versterkt door de stevige wind zo nu en dan, en toch aardig wat bewolking. Deze bewolking zorgde er ook voor dat we langs de trail niet altijd hele heldere plaatjes konden schieten trouwens (zie foto).

Hierna weer naar ons hotel teruggekeerd om ons op te frissen voor het eten. We hadden er voor gekozen om een goed aangeschreven restaurant een half uur verderop te bezoeken, en dat was de moeite waard. Heerlijk gegeten. Nu klaar maken voor de vlucht van 45 minuten morgen, naar het volgende eiland, Maui.

Vanochtend om 6 uur op om op tijd op het vliegveld te zijn. Eerst onze auto ingeleverd, waar bleek dat iemand onze auto flink ‘geknuffeld’ had. We hadden dit zelf nog niet eens gezien, dus het moet gebeurd zijn toen de auto in de parkeergarage bij het hotel stond. Gelukkig zijn we goed verzekerd en konden we zonder problemen onze vlucht halen.

De vlucht naar Kaua’i duurt maar een half uurtje en rond half 12 staan we al bij ons hotel in Lïuh’e, waar gelukkig al een kamer voor ons beschikbaar was, zodat we gelijk konden inchecken.

Daarna gelijk op weg om het eiland te verkennen. Onderweg een korte stop op wat lunch te kopen en vervolgens door naar Haena State Park. Hier hebben we een korte hike gedaan, waarbij we op meerdere plekken een prachtig uitzicht hadden over de kustlijn en (ook hier) een erg blauwe Stille Oceaan. Ook hier is het flink warm (rond de 30 graden) en de route was veel in de zon, dus het was weer zweten geblazen.

Op de terugweg zijn we ook onderweg nog een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten. Zowel van de kust als van het binnenland (zie foto).

Terug bij het hotel eerst even gedoucht en vervolgens een hapje gegeten in een sportbar waar wel 20 flatscreen TV’s hingen waarop onder andere 3 verschillende honkbalwedstrijden te zien waren (zo veel hadden we nog niet eerder gezien). Maar er was ook live muziek hadden die prima klonk (alleen een beetje hard).

Opvallend op dit eiland: overal lopen kippen, hanen en hun kuikens los rond (bij het wegrijden bij de autoverhuurder zagen we de eerste al). De meest voorkomende dierlijke verkeersslachtoffers zijn dan ook kuikens.

Vanochtend begonnen met de ‘hike’ naar de rand van Koko Crater (welke we eerst dinsdag hadden willen doen). Het is niet echt een trail maar een spoorlijn waarover je omhoog loopt, met ongeveer 1000 ‘traptreden’, waarvan sommige met een hoogteverschil van een meter. Het ‘pad’ is niet heel lang, ongeveer een kilometer, maar erg stijl, daarbij was het weer lekker warm (30 graden, volle zon). Al met al wel even doorbijten, maar het prachtige uitzicht was het zeker waard.

De rest van de dag lekker rustig aan gedaan. Eerst terug naar het hotel, waar Jeroen eerst ging douchen (dat was wel nodig), terwijl Saskia het ergste zweet in de Stille Oceaan ging afspoelen.

Later op de middag nog wezen winkelen in het Ala Moana Shopping Centre en afgesloten met een lekkere pizza en natuurlijk een stukje cheesecake bij de Cheesecake Factory.

’s Avonds alvast onze koffers ingepakt, want morgen vliegen we om 9 uur al naar Kaua’i.

Vandaag hadden we even geen zin om met de auto door de drukke stad te rijden dus hebben we ons laten rijden door de Waikiki Trollies die door een groot deel van Honolulu rijden. Met weinig lopen in het vooruitzicht wilde Saskia natuurlijk wel eerst een workout en is dus in alle vroegte gaan zwemmen in de stille oceaan (vanuit Waikiki beach natuurlijk).

Daarna onze trolley kaartjes gehaald en op de groene lijn richting de Diamond Head krater gesprongen. Deze trolley voerde ons door een (pas recent) dure wijk van Honolulu welke een paar jaar geleden door een ex-topman van Sony is aangelegd (hij heeft er voor 56 miljoen dollar in geïnvesteerd). Er staan veel dure huizen te koop onder andere die van hemzelf.

Voordat we bij Diamond Head aankwamen reden we ook nog langs de Hawaii Five-0 studio’s (voor diegenen die de nieuwere versie van serie volgen). Je zag er verder weinig aan, behalve de parkeerplaats met hierop de auto’s die ze tijdens de opnames gebruiken (een aantal exact dezelfde van elke auto). Vooral de (twee) grote blauwe pick-up truck van McGarret. Eenmaal aangekomen zijn we naar de kraterrand van Diamond Head gelopen (ongeveer 1.2km) om van het prachtige uitzicht te genieten (Zie foto).

Daarna weer op de trolley gestapt richting een overstappunt van de rode lijn die ons naar het centrum van Honolulu brengt (dat is dus niet Waikiki). Hier hebben we onder andere een beeld van Pater Damiaan bekeken (waarvan een kopie in het Capitool staat, en is het enige beeld in het Capitool van een persoon geboren buiten 1 van de 50 staten van Amerika, namelijk in België). Zijn beeld staat hier omdat hij een leprakolonie op een van de eilanden (Molokai) heeft gesticht en tot zijn dood (ook aan lepra) voor de zieken in deze kolonie heeft gezorgd. Vlakbij, voor het rechtbankgebouw staat het beeld van Koning Kamehameha, een van de laatste monarchen van Hawai’i, die een belangrijke rol heeft gespeeld in het samenbrengen van de verschillende eilanden van Hawai’i maar wel met behoud van de traditities. In de rechtbank zelf was ook een kleine tentoonstelling over de overgang naar het ‘Amerikaans’ rechtssysteem (tot die tijd werd rechtgesproken door stamoudsten en sjamanen). De missionarissen die het christelijk geloof introduceerden op het eiland speelden hierbij ook een belangrijke rol (de traditionele waarden, als ‘niet stelen’, ‘niet vreemdgaan’ enz. stonden in de eerste ‘wet’). Eind 19^e eeuw werd de laatste monarch afgezet, en hebben de Amerikanen de boel overgenomen. Hawai’i is sinds 1953 officieel een staat van de Verenigde Staten. Ook nog weer wat geleerd dus.

Vanaf hier doorgelopen naar een ander opstappunt van de trolley waar hij niet langs bleek te komen, dus moesten wel alsnog een kilometer of 5 wandelen. Toen we weer bij ons hotel waren hebben we ons opgefrist en zijn we heerlijk Japans wezen eten (Teppanyaki Okonomiyaki voor de kenners).

Vanochtend op tijd op omdat we van plan zijn om naar de kraterrand van Koko Crater te lopen, zo’n 1000 ‘traptreden’ (spoorbielzen). Het park dat als startpunt voor dit tripje wordt gebruikt blijkt echter dicht, dus dit gaan we later deze week doen. Daarom direct begonnen met het ‘rondje eiland’: zo veel mogelijk langs de kust van het eiland, om de mooie kustlijn met helder blauw water en witte stranden te bewonderen, waar mensen vaak al vroeg het water in gaan. En aan onze linkerhand, het binnenland (we reden ‘tegen de klok in’), altijd de door vulkaanactiviteit gevormde bergen.

Na de lunch hebben we Pearl Harbor bezocht. De ‘Pearl Harbor Historic Sites’ bestaat uit een bezoekerscentrum en 3 musea, de laatste liggen op of bij (2 zijn schepen) ‘Fort Island’, wat nog steeds een actieve marinebasis is. Wij hebben alleen de USS Missouri bezocht, een gevechtsschip dat niet aanwezig was bij de aanval op Pearl Harbor, maar wel het schip waarop de overgave door Japan is getekend. Het schip was indrukwekkend, de techniek van de jaren 30/40 toen het schip gebouwd is, is voor een deel onveranderd in gebruik geweest tijdens de Desert Storm, de laatste keer dat het schip in een conflict heeft meegevaren. Zoals bij eerdere marineschepen die we gezien hebben, hebben we ons ook deze keer weer verwonderd over de kleine/krappe slaapkwartieren van het ‘gewone’ personeel (respect). Voor het USS Arizona Memorial waren geen kaarten meer beschikbaar vandaag. Dit monument bevindt zich op het water boven de plek waar de USS Arizona is gezonken tijdens de aanval op Pearl Harbor. Daarnaast was er nog het Aviation (luchtvaart) Museum, deze hebben we ook overgeslagen (3 jaar geleden in Washington de luchtmacht-kant van WO II gezien).

Met een paar boodschappen op de achterbank terug naar het hotel. Met de avondspitsfiles (ja ook hier hebben ze files) zijn we rond een uurtje of 6 weer ‘thuis’. Even opgefrist en daarna een kijkje genomen bij een korte show bij het strand met traditionele Hawai’iaanse muziek en hula-dansers.

Hawai’i, we zijn er! Blijkt dat we toch internet hebben in het hotel, dus we kunnen direct door met deze blog. Vanochtend op tijd op voor de vlucht van 5,5 uur naar Honolulu op Oahu. Door het tijdverschil van 3 uur, was het nog maar 1 uur ’s middags bij onze aankomst. Eerst de auto opgehaald en vervolgens naar het hotel, waar we de komende vier nachten verblijven, vlak bij Waikiki Beach. Daarna de buurt een beetje verkend en natuurlijk al even met de voeten in het aangenaam warme water van de Stille Oceaan bij Waikiki Beach.

Vandaag een uurtje eerder opgestaan dan de afgelopen dagen om het programma van vandaag passend te krijgen. Na het ontbijt op weg naar Mount St Helens National Volcanic Monument, zo’n 1,5 uur rijden. Hier vinden we, zoals de naam al zegt, een vulkaan, die we eerst vanaf het Johnston Ridge Observatory eens goed hebben bekeken. De vulkaan kende in 1980 een grote uitbarsting waarbij de bovenste 300 meter en een zijkant ontploft zijn. De kraterrand is nog steeds vrij hoog, daar lag nu ook nog sneeuw.

Daarna weer een klein stukje terug langs de route voor de hike van vandaag: een ‘rondje’ om het meer Cold Water Lake van ca 19 km. Het eerste stukje van de route is langs de weg omdat de twee trails waar het rondje uit bestaat net niet op elkaar aansluiten. Het eerste deel van de route liep gestaag omhoog waarbij we op verschillende punten een mooi uitzicht hadden op de vulkaan. De route lag in de ‘blast zone’ van de uitbarsting van 1980 en we zagen op een paar plekken de machines die toen gebruikt werden bij de houtkap en die flink gemangeld waren in de explosies van die uitbarsting. De route ging grotendeels door het (nog jonge) bos, en dat was wel prettig want in het open veld brandde de zon er aardig op, het was vandaag rond de 30 graden.

Na een snelle afdaling kwamen we over een brug en aan de andere kant van het meer uit. Aan deze kant gingen we een stuk dichter langs het meer en liepen we ook weer vrij veel door het bos. Nu geen uitzicht op de vulkaan, maar wel mooie vergezichten met het meer op de voorgrond.

Rond kwart over drie waren we, moe maar voldaan, terug bij de auto. Na een korte pitstop, met wat nootjes, jus d’orange en een appel, in de auto voor de trip van ca. 2 uur naar het voorlopig laatste hotel op het vaste land van de V.S., in Portland. Dit betekent dat we vanaf nu mogelijk verminderd internet hebben. Dus de updates zullen niet meer dagelijks komen.

Vandaag onze laatste rustdag voordat we weer serieus gaan hiken bij Mount St. Helens. We hebben ons voorgenomen om naar het Lewis en Clark National Historic Park te gaan. Om daar te komen moesten we echter wel eerst tanken. Dit ging toch even anders dan verwacht, want, wat blijkt, in de staat Oregon is het verboden om bij een tankstation zelf je auto vol te gooien (enige staat in de Verenigde Staten waar dit het geval is). Elk tankstation in Oregon is dus een ‘full serivce’ station met mensen die zich haasten van de ene naar de andere pomp om alle klanten ‘aan- en af te koppelen’. Toen de bediende ons geholpen had konden we weer verder.

Deze ochtend voor het laatst langs de westkust en ook vandaag was het weer zeer afwisselend: het ene moment zonnig en helder blauwe lucht en het andere moment de mist die over de weg komt. Ook dit laatste stuk was afwisselend om te rijden en te zien en je begint al te merken dat we wat meer noordelijk zitten omdat de omgeving een stuk groener is.

Aan het einde van de ochtend waren bij de riviermond van de Columbia aangekomen. Met 2 forten was dit een goed ‘bewaakte’ ingang naar het binnenland van de V.S. In eerste instantie om te voorkomen dat de Britten de boel over zouden komen nemen, toen die nog om de hoek zaten in Canada en later ter verdediging van de kust in de WO II. Wij hebben een bezoekje gebracht aan Fort Stevens, dat aan de zuidkant van de rivier ligt. Dit fort is tijdens WO II één keer beschoten door een duikboot van Japan en daarmee het enige deel van het vaste land van de V.S. dat aangevallen is in WO II.

Voor de lunch zijn we naar Long Beach gereden. Was niet helemaal de planning, maar na verkeerd voorsorteren moesten we die enorme brug over die we al hadden gezien.

Daarna dus door naar het Lewis en Clark National Historic Park. Dit park is vernoemd naar de twee legerkapiteins die in 1805 met hun expeditie de eerste Amerikanen waren die vanuit het oosten, na een reis grotendeels over de rivier Missouri bij de Stille Oceaan kwamen. Ze waren op pad gestuurd door president Thomas Jefferson vanuit St. Louis met als opdracht een goede handelsroute naar de westkust te vinden. We hebben en korte hike gedaan rondom hun winterkamp bij fort Clatsop.

Daarna door naar onze slaapplaats van vandaag in Longview.