Vandaag rijden we door naar Takaka, nog meer naar het noorden van het zuidereiland. De afstand is weer kort, slechts 55 km, maar de snelste route kost toch minimaal een uur. We nemen er de tijd voor en stoppen onderweg bij verschillende uitzichtpunten en een aantal korte trails. We beginnen me Hawkes trail, slechts een paar honderd meter naar een punt dat uitzicht geeft over Tasmanbaai. Door het heldere weer kunnen we de plaatsen Nelson en Mokatua aan de andere kant van de baai ook zien. Daarna door naar Takaka Hill. Hier doen we een korte hike naar de top van deze heuvel (die vol staat met zendmasten). Voor dit klimmetje hebben we wel even onze hikingschoenen aangetrokken en dat bleek best een goed idee. Daarnaast was de jas onmisbaar. Ondanks het zonnetje (het is vandaag prachtig weer), staat er veel wind, die zeker op de top snijdend koud is.

Het is inmiddels het begin van de middag en we rijden door naar Takaka. Hier stoppen we eerst bij het informatiecentrum om alvast wat ideeën op te doen voor morgen. Maar we hebben ook vandaag nog genoeg tijd, daarom rijden we door naar de Te Waikoropupu Springs. Hier eten we eerst onze lunch en daarna lopen we naar de bron. Hier borrelt superhelder water op uit de grond. Dit water is in hoger gelegen gebieden in de grond geïnfiltreerd en komt hier na 10 jaar (de diepe route) of na ca 1,5 jaar (de ondiepe route) weer naar boven. Het verschil tussen de diepe en de ondiepe route is een blokkade onder de grond waar het water onder of bovenlangs moet.

Als laatste hebben we vandaag nog de Hydro Pump Track gedaan. Deze route liep deels langs een ‘water race’ van ca. 1 km, waarbij de vlonders waar we overheen liepen op sommige plekken niet meer dan 40 cm breed waren. Een ‘water race’ is een soort kanaal dat in eerste instantie was aangelegd om water bij de goudmijnen te krijgen. Later (en nu nog steeds) wordt deze zelfde ‘water race’ gebruikt voor energieopwekking. Wel op kleine schaal, het pompstation is voor zover bekend de kleinste elektriciteitsopwekker die is aangesloten op het nationale netwerk.

Vandaag hebben we de hele dag in het Abel Tasman Nationaal Park. In/door het park lopen geen wegen en de beste wandelroutes aan de oostzijde van het park zijn tussen de verschillende tropisch uitziende strandjes. We gaan vandaag dan ook eerst met een watertaxi op pad (in ons geval van Abel Tasman Sea Shuttles). Deze brengt ons naar Medlands Beach waarna we ongeveer 12 km terug lopen naar Anchorage (zo genoemd omdat hier de meeste boten voor anker gaan). Vervolgens kunnen we vanaf daar met de boot weer terug naar Kaiteriteri.

Tijdens de bootreis naar Medlands Beach komen we langs Split Apple Rock, oftewel een doormidden gespleten rots die er een beetje als een appel uitziet en Adele Island (die er niet zoals Adele uitziet). Op dit eiland liggen Nieuw Zeelandse Pelsrobben graag op de rotsen te zonnebaden. Het is nu voorjaar en nog wat frisjes, dus het was er niet erg druk. We zagen alleen een aantal mannetjes, die met smart lagen te wachten op de vrouwtjes, zodat ze die zo snel mogelijk nadat de jongen geboren zijn weer kunnen bezwangeren (al binnen twee weken).

We komen er ook achter dat er nog stukjes land van het nationale park in privé eigendom zijn, en dat er dus ook huizen gebouwd zijn langs de verschillende strandjes. Dit zijn allen vakantiewoningen en ze zijn zelfvoorzienend (geen riolering, geen stroom of schoon water, en je kan er dus niet met de auto komen). De grootte verschilt nog al: van sta-caravan tot luxe villa.

Eenmaal weer aan wal lopen we het pad op om direct het eerste wild van de dag te zien (en tevens het soort wat we vandaag het meeste tegen gaan komen), de Weka. Een loopvogel die in de jaren 80 en 90 uit het park verdwenen was en in 2006 opnieuw is geïntroduceerd. Hij is nu weer vollop aanwezig zo lijkt het.

Na ongeveer de helft van de totale afstand hebben we de optie om voor een eb- of vloed-route te kiezen. Aangezien het net eb is geweest en het water al aan het stijgen is, hebben we voor de vloed-route gekozen. Met uitzicht op de baai beneden zagen we daar nog wel mensen de eb-route nemen wat er voor zorgde dat ze op sommige plekken tot boven de knieën door het water moesten waden. Vervolgens kwamen we na een korte omweg via Cleopatra’s zwembad in Anchorage aan, waar we weer op de boot konden stappen richting ‘huis’.

Na een goed ontbijt met wentelteefjes (mmm), rijden we vandaag een flink stuk langs de kust, van Picton naar Kaiteriteri. Aan het begin doen we nog een kleine hike naar een uitzichtpunt. Bij goed weer kun je hier uitkijken over de vele baaien die dit deel van de kust rijk is. Wij staan (en lopen) echter in de regen deze ochtend, dus het uitzicht valt wat tegen.

Rond de middag zitten we weer in de auto voor de rest van onze trip van vandaag. Het weer blijft wat wisselvallig, met af en toe flinke regenbuien en dan weer volop zonneschijn. De afstand valt best mee, ca. 165 km, maar uiteindelijk doen we er toch dik drie uur over. Ook vandaag hebben we flink wat ‘gekronkeld’, waarbij de gemiddelde snelheid over flinke stukken van de route rond de 40-50 km/u ligt. Daarbij werd er ook hier en daar aan de weg gewerkt. Gelukkig hebben we geen haast… want we zijn op vakantie!

Bij de B&B onze spullen uitgepakt en daarna voor een prima maaltijd naar restaurant ‘Hooked On’ in het verderop gelegen Marahau (lijkt vlakbij, maar door de kronkels ben je toch 15 min. onderweg). Op de weg terug is de zon er weer echt doorgekomen en kunnen we mooi wegkijken over de Tasmanbaai.

Prima weer vandaag, dus een mooie gelegenheid om weer eens een berg op te hiken. Gelukkig hebben we er eentje in de buurt van de B&B waar we vannacht geslapen hebben, Mount Fyffe. We kunnen hem vanuit ons raam zien. Voordat we op pad gaan, eerst zorgen dat onze camelbak’s gevuld zijn en we goed zijn ingesmeerd met factor 50, het belooft namelijk een warme en zonnige dag te worden. Naar de voet van de berg is niet ver maar wel grotendeels onverharde gravelweg, met op sommige plekken flinke hobbels en bobbels. Met het SUV-model auto dat we nu hebben, is dat best goed te doen.

We waren op tijd bij de parkeerplaats waar de hike start, rond kwart voor 9, maar we waren er zeker niet de eersten. Vanuit deze locatie kunnen ook een aantal meerdaagse hikes gedaan worden en dat lijkt een populaire activiteit. Gelukkig konden we nog een plekje vinden voor onze auto.

De route loopt voor het grootste gedeelte over een gravel-track dat ook met een 4WD-auto gevolgd kan worden. Naar ons idee moet dat dan wel met een ervaren bestuurder zijn, want het is best een steile en bochtige route met de nodige haarspeldbochten. We gaan gestaag omhoog en kunnen al snel van de uitzichten genieten. Aan de ene kant de vallei en daarachter de Zuidelijke Stille Oceaan. Aan de andere kant de bergen van de Seaward Kaikoura bergketen. Op ongeveer 2/3 van de heenweg zijn we bij de Mount Fyffe berghut. Ook vanaf hier is het uitzicht weer super, het heldere weer zorgt ervoor dat we ver kunnen kijken. Goed moment ook voor een toiletstop en een nieuwe laag zonnebrandcremé.

Daarna gaan we door naar de top. Het pad is nu op sommige plekken wat smaller en op sommige plekken lopen we wat meer tussen de bomen en bosjes. Zonder beschutting voelen we soms de frisse wind (aanmerkelijk koeler dan beneden). Eenmaal boven kunnen we 360 graden rondkijken, wat we dan ook doen onder het genot van onze lunch.

En dan wordt het tijd voor de weg terug. Deze hike is een heen-en-weer-route, wat betekent dat we via dezelfde weg naar beneden gaan als we omhoog zijn gekomen. Niet zo leuk als een rondje, maar het uitzicht is er nog steeds, dus dat maakt een hoop goed. Ook op de terugweg maken we een korte stop bij de hut om ons opnieuw in te smeren. Ondanks de soms frisse wind, brandt het zonnetje er flink op, maar verder natuurlijk niets te klagen over dit weer, nadat we ook al de nodige regen hebben gehad.

Het laatste stuk van zo’n heen-en-weer-hike is toch altijd een beetje doorbijten. Je kent de route en zeker lange tijd omlaag lopen, ga je op een gegeven moment toch echt in je knieën voelen. Na vijf uur waren we weer terug bij de auto met 17,5 km en ca. 1400 hoogtemeters in de benen. Mooi geweest voor vandaag.

Op naar onze volgende bestemming, Picton, zo’n twee uur rijden. Onderweg nog één korte stop gemaakt bij een punt waar normaal gesproken veel zeeleeuwen op de rotsen voor de kust te zien zijn. Het was zondag vandaag, dus mogelijk ook hun vrije dag, want we hebben er maar een paar gezien.

Vandaag nog een reisdag. Allereerst beginnen we natuurlijk met ontbijt bij onze B&B. Gevolgd door het inleveren van de huurauto. Dit liep op rolletjes en we waren dan ook snel bij het vliegveld om voor onze vlucht in te checken. Alles met de zelfservice en ook dat liep gesmeerd. Zelfs de security checks waren vliegensvlug doorlopen. Wij nog netjes vragen of we onze lege plastic flessen mee mochten nemen, waarop de man van security vrolijk zei: “vol mag ook hoor!” Dat kennen we toch niet meer in Europa.

Na wat Candy Crush (Jeroen), lezen (Saskia) en sudokus (beiden) konden we boarden. De beenruimte in het vliegtuig van Air New Zealand was net niet helemaal op Nederlandse lengte ingesteld, dus het was wat aan de krappe kant (meer voor Jeroen natuurlijk). Gelukkig is het maar een uurtje vliegen… of oh nee wacht… technische problemen met de videoschermen die ons de veiligheidsinstructies moeten tonen, zorgen voor vertraging. Wel grappig om te zien dat de stewards en stewardessen vervolgens wat ‘roestig’ zijn in het uitvoeren van de ‘handmatige’ versie. Vlak voor het landen nog wel even flink wat turbulentie, een soort gratis kermisattractie, je weet wel, die waarbij je dat ‘vrije val’-gevoel krijgt in je maag.

Zo voorspoedig als het inleveren van de eerste huurauto ging, zo stroef liep het ophalen van de nieuwe. Na eerst de auto niet gestart te krijgen (we bleken niet de sleutel te hebben van de auto waar we in zaten), waren er daarna problemen met de Navigatie. Deze zou ingebouwd moeten zijn, maar één oog op het dashboard deed ons al vermoeden dat dit niet zo was. Het koste 4 mensen van het verhuurbedrijf om tot dezelfde conclusie te komen dat (na het indrukken van alle knopjes op het dashboard) de auto echt niet standaard uitgerust was met Navigatie. Toch een externe unit meegekregen, waardoor we wel nog wat langer kunnen luisteren naar het vertrouwde stemgeluid van Lee (zie dag 9).

Maar goed, eindelijk onderweg langs de oostkust van het zuidereiland. Regelmatig zegt Lee dat we moeten oppassen bij het oversteken van het spoor. Ook langs de kant van de weg wordt aangegeven dat het spoor in gebruik is en dat je dus op moet letten voor treinen. Daar hebben we er de hele vakantie echter nog niet één van gezien. Wij vragen ons af hoe het hier zit met de dienstregeling… Het is iets minder groen (hoewel nog steeds behoorlijk), en naarmate we noordelijker komen worden de bergen hoger en de wegen kronkeliger. Na aankomst bij onze B&B (zelf check-in en uitzicht op de bergen) naar het dorpje Kaikoura gereden voor een lekkere pizza (niets Italiaans aan, maar zoo lekker) bij The Black Rabbit. En dan nu klaarmaken voor de hike van morgen….één 1 van die bergen op is het plan!

Vandaag een lange rit voor de boeg, we rijden namelijk terug richting Auckland, zo’n 300 km. Dat lijkt niet heel veel, maar hier ben je daar toch een uurtje of vijf zoet mee. Geen probleem natuurlijk als dat komt door het glooiende landschap waar de weg doorheen kronkelt. Dan is 100 km/u nu eenmaal vaak niet haalbaar (ook al is dat de maximum toegestane snelheid, zelfs op dit soort wegen).

Onze route voert ons langs de kust, waar het water door de stevige wind flinke schuimkoppen heeft. Rechts van ons kunnen we blijven genieten van de groene heuvels met afhankelijk van hoe steil en grillig ze zijn vooral schapen of meer koeien op de hellingen.

Ongeveer halverwege maken we nog een stop bij de Waitomo grotten. Dit zijn grotten die door water zijn uitgesleten in de aanwezige kalksteenafzettingen. In drie ervan worden rondleidingen gegeven, waarvan wij er twee hebben gedaan. We zijn eerst in de Aranui grot geweest. Na de vorming van de grot, groeien hier nu stalactieten (aan het plafond) en stalagmieten (vanaf de bodem), waarin je met een beetje verbeelding vanalles kunt herkennen: van dieren, tot een stel oude vrouwtjes en groenten zoals wortel (ok, die is niet heel verrassend) en bloemkool.

Daarna gaan we naar de gloeiworm-grot. Hier komen we ook eerst langs een aantal stalactieten en stalagmieten, maar de echte attractie hier zijn de gloeiwormen. We stappen in een kleine boot en worden in het donker en in stilte door de grot gevaren waar het plafond oplicht door de vele gloeiwormen. De wormen gebruiken het oplichten voor het lokken van hun prooi: insecten die vanaf het water ophoog kijken en denken dat het lichtpuntje een weg naar buiten is. Het deel in de boot was maar kort, maar de combinatie van de gloeiwormen met de duisternis en de stilte maakten het een bijzondere ervaring (fotografie niet toegstaan).

Terug in de auto voor de tweede helft van onze rit. We overnachten vanavond in Ararimu, waar we wederom in een B&B zitten met een prachtig uitzicht.

Afgelopen nacht heeft het flink geregend en ook de voorspellingen voor vandaag zijn niet heel erg gunstig. Eerst maar eens aan het ontbijt. Aan tafel met het andere stel dat hier ook verblijft. Zij komen uit Duitsland, zeker niet de eerste Duitsers die we zijn tegengekomen (of hebben gehoord). Blijkbaar is Nieuw Zeeland ook voor onze oosterburen een geliefde bestemming. Bij het ontbijt horen we ook nog wat meer over onze B&B van onze gastvrouw, Rosemary. Ze zijn deze B&B 14 jaar geleden begonnen, waarbij ze het hele huis (ja, echt waar) hebben verplaatst vanuit het zuiden van Taranaki naar de huidige locatie, zo’n 60 km. Veel van de B&B’s en/of hun eigenaren hebben zo hun eigen, vaak bijzondere, verhaal. Ze gaan de B&B nu echter verkopen, niet omdat ze er mee willen stoppen, maar omdat ze nu toch wel op leeftijd zijn. We schatten de gastvrouw op 80+ (uiteraard hebben we daar niet naar gevraagd).

Zoals op bovenstaande foto is te zien, wordt door de eigenaren ook veel aandacht besteed aan de tuin. En wat je hier ziet is slechts een klein gedeelte van de tuin die ver doorloopt achter het huis. Ze hebben ook meegedaan met een soort open tuinendagen waarbij honderden mensen van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om door deze prachtige tuin te wandelen.

Na het ontbijt ziet het weer er best aardig uit, dus we wagen de gok en gaan terug naar het bezoekerscentrum van Mount Taranaki. In tegenstelling tot wat ons daar gisteren verteld werd, is de meeste regen ‘s nachts gevallen en lijkt het voorlopig droog te blijven. We doen een korte hike van 3,5 km vanaf het bezoekerscentrum naar een uitzichtpunt. Deze loopt voornamelijk door de bossen waardoor we weinig last hebben van de gure wind die er waait. Het is wel erg nat, na de vele regen, maar daarvoor hebben we onze hikingschoenen aan, dus we houden onze voeten droog. Met name de heenweg is voornamelijk ‘trap op’, dus we pakken een paar hoogtemeters mee (273 m). Het is echter wel bewolkt, dus geen nieuwe foto’s van de berg zelf vandaag.

We waren rond de middag terug bij de auto en omdat het weer zich goed hield zijn we doorgereden naar het Mangamahoe meer, waar we omheen konden lopen. Doen we ook een keer een vlakke route, dachten we…De route liep wel om het meer, maar de meeste tijd niet echt langs het meer. Alleen het eerste gedeelte, over een grindweg, was echt langs het meer. Daarna gingen we weer het bos in. Nog niet eerder gemeld, maar in de bossen zie je hier heel veel varens in alle soorten en maten. Met name de zilveren varen is ook soort van de nationale plant van Nieuw Zeeland, hij staat bijvoorbeeld als embleem op de tenues van het rugbyteam. Daarnaast zijn er diverse voorstellen gedaan om de zilveren varen onderdeel te maken van de nationale vlag. Terug naar de hike. Voor uitzicht op het meer werden we een paar keer ‘omhoog geleid’ en zo maken we hier toch ook weer wat hoogtemeters (168m). Ook werd het meer bewoond door zwarte zwanen.

We waren rond theetijd terug bij de B&B, tijd voor een douche en natuurlijk die kop thee. Daarna zijn we naar New Plymouth gereden. Hier hebben we eerst nog wat gewandeld in het Pukekura park en daarna gegeten bij een Thais restaurant. Op de weg terug begint het te regenen, maar dat maakt niet meer uit, we hebben een mooie dag gehad.

Vandaag is een reisdag. We verlaten na een heerlijk ontbijt het Chateau Tongariro, wat de afgelopen 2 nachten onze slaapplaats was, en vertrekken richting New Plymouth. Onderweg veel glooiende groene heuvels met voornamelijk schapen.

We besluiten niet naar Lee (de naam van de stem die we in onze navigatie ingesteld hebben) te luisteren en een toeristische route te nemen. We kronkelden wat af terwijl Lee ons maant om toch alstublieft om te keren. Als we hem er eindelijk van hebben overtuigd dat we deze weg willen blijven volgen komen we er helaas snel achter waarom hij er niet zo’n zin in had… een grindweg. We zijn te ver gekomen om nu nog Lee’s originele route te volgen en rijden zo’n 15 km over het onverharde grindpad. Eenmaal weer op de verharde weg zijn we dan ook bijna bij onze tussenstop, Egmont National Park.

Egmont National Park is bijna een perfecte cirkel met een straal van 9,6 km gemeten vanaf de top van Mount Egmont (door de Maori Taranaki genoemd). We gaan hier vandaag vooral even heen om in het bezoekercentrum informatie in te winnen over de verschillende hiking mogelijkheden. Die zijn er genoeg, maar de weersvoorspellingen voor morgen zijn slecht. Ons wordt aangeraden om morgen aan het einde van de ochtend eerst te bellen met het bezoekerscentrum om te horen hoe de omstandigheden zijn, zodat we niet aan een door modder overstroomde hike beginnen. Vandaag nog wel goed weer, waardoor we Mount Taranaki in zijn volle glorie kunnen zien.

Na ons bezoek door naar de B&B voor de komende twee dagen. Na inchecken en even opfrissen snel door naar New Plymouth waar we nog een wandeling langs de oceaan maken om onze eetlust op te wekken voordat we naar India Today gaan voor een heerlijke curry.

Vandaag wordt weer een echte hiking-dag. We zitten om 7 uur aan het (uitgebreide) ontbijt in ons hotel, zodat we op tijd klaar zijn voor het busritje naar het beginpunt van de hike, de Tongariro Alpine Crossing. Deze hike is ruim 19 km één kant op, wat betekent dat we bij het eindpunt ook weer opgepikt zullen worden door de bus om terug te komen bij het hotel.

Zoals gisteren al aangegeven is het landschap hier heel anders dan de afgelopen dagen. Deze hike is daarmee ook heel anders. In plaats van door de bossen, gaan we nu grotendeels langs en door vulkanisch gebergte en zitten we ook een stuk hoger (we beginnen op 1100 m hoogte). Beide zorgen ervoor dat het landschap bijna kaal is wat betreft begroeiing en daarnaast zien we zeker in het eerste gedeelte veel grillige rotsen die gevormd zijn door afkoelende lava. De hike voert ons tussen Mount Tongariro en Mount Ngaururu door, maar dat betekent zeker niet dat we in een dal blijven. We klimmen gestaag naar de rand van Red Crater (Rode krater), die zijn naam (uiteraard) heeft te danken aan zijn rode kleur. Dit is gelijk het hoogste punt van deze hike op 1886 m. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht. Het mooie weer helpt hier zeker bij. Overigens genieten we over de gehele route van de mooie uitzichten om ons heen met afwisselend besneeuwde bergen, vulkanische rotsen en wat verder weg ook nog steeds de groene heuvels.

Daarna dalen we eerst weer iets en komen we langs de Emerald lakes, drie kleine meertjes waarvan één met heel blauw water. We gaan nog één keer weer omhoog, naar de rand van Central Crater, waar we opnieuw een mooi uitzicht hebben, dit keer meer richting het dal waar we naar zullen afdalen. Hierna begint de vrij geleidelijke afdaling, waarbij we lager zullen uitkomen dan de hoogte waarop we gestart zijn, namelijk op 700 m. Het laatste stukje komen we hierdoor toch nog weer tussen de bomen. In dit laatste gedeelte werden we gewaarschuwd voor een gedeelte met Lahar-gevaar. Lahar is een modderstroom bestaande uit water, modder en vulkanisch materiaal. Er was inderdaad wat snelstromend water, dat er nogal troebel uitzag, maar daar zijn we zonder natte voeten over- en langs heen gekomen.

Al met al waren we na dik vijf uur bij het eindpunt, waar we nog wel even moesten wachten op de bus, die ons vervolgens weer voor de deur van ons hotel af heeft gezet.

Met nog ruim de tijd voor het avondeten heeft Saskia nog een rondje sauna gedaan in het hotel, een prima afsluiter.

Na alle regen van gisteren beginnen we vandaag met een zonnetje aan het ontbijt. We krijgen daarna nog wel een buitje, maar verder was het prima weer. Vandaag gaan we op weg naar onze volgende stop in Tongariro National Park. Vanuit Rotorua vertrekken we eerst richting Taupo. Het landschap is afwisselend, met productiebossen, glooiende heuvels en op de achtergrond hogere bergen. De productiebossen zien we in alle stadia: hoge bomen, pas gerooide percelen en percelen waar net nieuw is aangeplant. Vooral bij deze laatste wordt de nieuwe aanwas omringd door bosjes met fel gele bloemetjes eraan, een mooi contrast.

Dichter bij Taupo rijden we langs het grootste meer van Nieuw Zeeland, toepasselijk Lake Taupo genaamd. Het meer is de volgelopen krater van de Taupo supervulcaan en het diepste punt is 186 meter. Vlakbij Taupo hebben we nog een korte stop gemaakt en zijn we naar de Huka waterval gelopen.

Vervolgens door naar Tongariro National Park en we zien het landschap om ons heen weer veranderen. We zitten nu hoger boven zeeniveau en zien ook hogere bergen waarvan de hellingen boven de boomgrens liggen en dus een stuk kaler zijn.Ook hier weer een stukje “Lord of the Rings”: Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu figureren als Mount Doom, de plek waar de ring moet worden vernietigd.

Halverwege de middag zijn we bij ons hotel, of beter gezegd Chateau, waar we de komende twee nachten verblijven.