Wederom een prachtige dag vandaag dus prima weer nog een tweede hike in Nelson Lakes Nationaal Park, maar niet zonder ontbijt natuurlijk. We zijn goed verzorgd door onze gastvrouw en -heer bij deze B&B. Na de borrelhapjes gisteren hadden we vanochtend verse zwartebessen muffins bij het ontbijt en we hebben er zelfs een paar mee gekregen voor onderweg.

Deze hike start aan de oostkant van Lake Rotoiti, tenminste, aan de andere kant dan de West Bay waar we gisteren waren begonnen, dus ik neem even aan we nu aan de oostkant zitten. Hier gaan we direct het bos in en in eerste instantie gaan we vrij geleidelijk omhoog. Het pad is hier en daar wat technisch met grote stenen en boomwortels, maar verder prima te doen. Soms is het even zoeken naar de juiste weg, maar daarbij worden we geholpen door plastic oranje pijlen (10-15 cm groot) die ons de weg wijzen. Dit soort ‘bewegwijzering’ hebben we overigs bij de meeste hikes. Op grotere hoogtes zie we vaker palen of metalen staven die wat hoger zijn, zodat ze ook nog zichtbaar zijn als er pak sneeuw ligt. Dat was nu uiteraard niet het geval. We zigzagden door het bos, tot we bij de boomgrens kwamen op zo’n 1400 meter. Vanaf daar was het eerst een klein stukje rotsachtig en daarna steil omhoog naar de top van de St. Arnoud bergkam. Hier stonden we precies op de grens van twee districten: Marlborough en Tasman. Uiteraard hadden we ook nu weer een goed uitzicht over Lake Rotoiti. Aan de andere kant was het uitzicht iets minder, hier lag op sommige plekken ook nog een beetje sneeuw. Dat laatste was tot 10 dagen geleden wel anders hadden we van de B&B-eigenaren begrepen. Nu was het echter heerlijk weer, ook boven op de bergkam, dus een mooi moment voor een mok thee met daarbij natuurlijk de muffin die we meegekregen hadden.

In dit geval was het een ‘heen-en-weer’-hike, dus na de kleine pauze op weg naar beneden via (ongeveer) dezelfde route. We waren rond 2 uur terug bij de auto met 12 km en ca. 1000 hoogtemeters in de benen. Tijd om de benen wat rust te geven en op pad te gaan naar onze volgende bestemming, Westport, een oud goud- en kolenmijn stadje (6000 inwoners nu). De eigenares van de B&B vertelde ons wat de beste plekken zijn om te eten en waar we het beste de lokale delicatesse (Whitebait) kunnen eten. Whitebait is een verzamelnaam voor kleine jonge visjes (max 4 cm lang) die hier in een soort omelet gebakken worden. De visjes worden dus in z’n geheel gegeten, inclusief kop en ingewanden. Wanneer beschikbaar is het doorgaans de duurste vis op de markt, soms meer dan €100 per kilo. Wij laten deze delicatesse dus even links liggen en gaan voor een doorsnee maaltijd bij een lokale “Mom and Pop Diner”, oftewel een restaurant uitgebaat door een familie.

Na een wederom een goed ontbijt stappen we in de auto richting St. Arnaud, aan de rand van Nelson Lakes Nationaal Park. Dit park heeft zijn naam te danken aan de twee grote meren die er onderdeel van uit maken: Lake Rotoiti (klein meer) Lake Rotoroa (groot meer). Wij zitten bij onze B&B bijna met onze voeten in het water van Kerr Bay dat onderdeel uitmaakt van Lake Rotoiti.

Maar voordat we daar ‘aan land gingen’ uiteraard nog een kleine hike gedaan om wat meer van de omgeving te zien. Altijd handig om daarvoor een bergje op te gaan, vandaag was dat Mount Robert, een rondje van bijna 9 km waarbij we 561 meter omhoog gingen. Na een kort stukje door het bos gingen we met een klassieke zigzag-route verder omhoog langs een grotendeels vrij kale berg. We waren al snel hoog genoeg voor de eerste uitzichten over Lake Rotoiti. Wat hoger op kwamen we toch weer tussen de bomen: eng uitziende, half zwarte berken, een beetje alsof je door een eng sprookjesbos loopt. Gelukkig kwamen we vervolgens boven de boomgrens en was het dus afgelopen met de bomen. Het was weer prachtig weer vandaag en zeker op de kale hoger gelegen delen hadden we het geluk dat er nauwelijks wind stond. Hierdoor waren ook deze stukken prima te doen met blote armen. Vanaf het hoogste punt weer verder, eerst nog langs een trekkershut en daarna door naar beneden. Ook hier weer lekker zigzaggen en daarna de laatste paar kilometers weer vooral door het bos.

Bij onze B&B werden we hartelijk ontvangen en nadat we ons hadden opgefrist hebben we geborreld met onze gastheer- en vrouw, compleet met worst, brie, druiven en mini-kaas-bacon-ui-hapjes. Van ons avondeten moeten toch vooral de toetjes nog even genoemd worden: Jeroen had echte appelbeignets (zelfs met Nederlandse vertaling op het menu: Appelflappen) en Saskia Oostenrijkse Kaiserschmarrn (luchtige pannekoek met rozijnen). Op de vraag hoe deze gerechten (en hun beschrijving in de orginele taal) op het menu waren gekomen, gaf de serveerster aan dat de kok uit Duitland kwam. Beiden smaakten heerlijk!

Na een goed ontbijt van Belgische makelij (de gastvrouw en -heer zijn Belgen), inclusief een stuk Belgische chocolade voor de liefhebber (ja, dat zijn we), stappen we in de auto voor een strand-uitje. Het is vanochtend nog wat frisjes, maar de zon schijnt en het belooft een mooie dag te worden.

Voor onze hike van vandaag moeten we eerst nog een klein uurtje rijden, waarvan het laatste kwart van de route weer onverhard is. Dat zien we hier toch een stuk meer dan op het Noordereiland is onze indruk (zie dag 13, de route naar Mount Fyffe). We beginnen de hike met een klein stukje door de weilanden. Daarna komen we al snel op het strand uit, waar we een heel stuk langs het strand kunnen lopen als het eb is (en dat is het bijna, want dat hadden we van te voren uitgezocht). Jammer genoeg waren er nog geen kleine pelsrobben te zien, die hier soms gespot kunnen worden.

Vanaf het strand gingen we vervolgens weer iets meer landinwaarts. Eerst een klein deel door het bos (dat vooral uit varens bestond) en daarna een flink stuk door de glooiende weilanden die bevolkt worden door schapen. Daarna volgt nog een derde deel van de route waarbij we weer meer door het bos gaan en omhoog. Hier is het pad op sommige plekken erg smal. Eenmaal door het bos komen we in het lange gras en hebben we aan onze rechterhand weer uitzicht op het water. Het uitzichtpunt waar we naar toe lopen heet “Boundery viewpoint” oftewel “Grens-uitzichtpunt” en dat is ook letterlijk wat het is. We komen bij een relatief hooggelegen punt waar private grond begint waar we niet mogen komen, wel een beetje een anticlimax. De weg terug voert ons weer voornamelijk door de graslanden met schapen. We hadden bij deze hike wel een beetje een Wales-gevoel (vakantie van vorig jaar) omdat de route niet altijd even goed stond aangegeven en we over de verschillende weide-afschijdingen konden komen via een soort mini-trapjes die we in Wales ook veel hebben gezien.

Terug bij de auto moesten we opletten dat de pauw die op de parkeerplaats rond paradeerde niet in onze auto kroop, terwijl we onze schoenen aan het wisselen waren (dat is gelukt).

Na deze hike van 12 km zijn we nog naar een paar uitzichtpunten geweest, maar hebben het verder rustig aangedaan. Terug bij de B&B heeft Saskia nog een rondje sauna gedaan voordat we zijn gaan avondeten.

Vandaag rijden we door naar Takaka, nog meer naar het noorden van het zuidereiland. De afstand is weer kort, slechts 55 km, maar de snelste route kost toch minimaal een uur. We nemen er de tijd voor en stoppen onderweg bij verschillende uitzichtpunten en een aantal korte trails. We beginnen me Hawkes trail, slechts een paar honderd meter naar een punt dat uitzicht geeft over Tasmanbaai. Door het heldere weer kunnen we de plaatsen Nelson en Mokatua aan de andere kant van de baai ook zien. Daarna door naar Takaka Hill. Hier doen we een korte hike naar de top van deze heuvel (die vol staat met zendmasten). Voor dit klimmetje hebben we wel even onze hikingschoenen aangetrokken en dat bleek best een goed idee. Daarnaast was de jas onmisbaar. Ondanks het zonnetje (het is vandaag prachtig weer), staat er veel wind, die zeker op de top snijdend koud is.

Het is inmiddels het begin van de middag en we rijden door naar Takaka. Hier stoppen we eerst bij het informatiecentrum om alvast wat ideeën op te doen voor morgen. Maar we hebben ook vandaag nog genoeg tijd, daarom rijden we door naar de Te Waikoropupu Springs. Hier eten we eerst onze lunch en daarna lopen we naar de bron. Hier borrelt superhelder water op uit de grond. Dit water is in hoger gelegen gebieden in de grond geïnfiltreerd en komt hier na 10 jaar (de diepe route) of na ca 1,5 jaar (de ondiepe route) weer naar boven. Het verschil tussen de diepe en de ondiepe route is een blokkade onder de grond waar het water onder of bovenlangs moet.

Als laatste hebben we vandaag nog de Hydro Pump Track gedaan. Deze route liep deels langs een ‘water race’ van ca. 1 km, waarbij de vlonders waar we overheen liepen op sommige plekken niet meer dan 40 cm breed waren. Een ‘water race’ is een soort kanaal dat in eerste instantie was aangelegd om water bij de goudmijnen te krijgen. Later (en nu nog steeds) wordt deze zelfde ‘water race’ gebruikt voor energieopwekking. Wel op kleine schaal, het pompstation is voor zover bekend de kleinste elektriciteitsopwekker die is aangesloten op het nationale netwerk.

Vandaag hebben we de hele dag in het Abel Tasman Nationaal Park. In/door het park lopen geen wegen en de beste wandelroutes aan de oostzijde van het park zijn tussen de verschillende tropisch uitziende strandjes. We gaan vandaag dan ook eerst met een watertaxi op pad (in ons geval van Abel Tasman Sea Shuttles). Deze brengt ons naar Medlands Beach waarna we ongeveer 12 km terug lopen naar Anchorage (zo genoemd omdat hier de meeste boten voor anker gaan). Vervolgens kunnen we vanaf daar met de boot weer terug naar Kaiteriteri.

Tijdens de bootreis naar Medlands Beach komen we langs Split Apple Rock, oftewel een doormidden gespleten rots die er een beetje als een appel uitziet en Adele Island (die er niet zoals Adele uitziet). Op dit eiland liggen Nieuw Zeelandse Pelsrobben graag op de rotsen te zonnebaden. Het is nu voorjaar en nog wat frisjes, dus het was er niet erg druk. We zagen alleen een aantal mannetjes, die met smart lagen te wachten op de vrouwtjes, zodat ze die zo snel mogelijk nadat de jongen geboren zijn weer kunnen bezwangeren (al binnen twee weken).

We komen er ook achter dat er nog stukjes land van het nationale park in privé eigendom zijn, en dat er dus ook huizen gebouwd zijn langs de verschillende strandjes. Dit zijn allen vakantiewoningen en ze zijn zelfvoorzienend (geen riolering, geen stroom of schoon water, en je kan er dus niet met de auto komen). De grootte verschilt nog al: van sta-caravan tot luxe villa.

Eenmaal weer aan wal lopen we het pad op om direct het eerste wild van de dag te zien (en tevens het soort wat we vandaag het meeste tegen gaan komen), de Weka. Een loopvogel die in de jaren 80 en 90 uit het park verdwenen was en in 2006 opnieuw is geïntroduceerd. Hij is nu weer vollop aanwezig zo lijkt het.

Na ongeveer de helft van de totale afstand hebben we de optie om voor een eb- of vloed-route te kiezen. Aangezien het net eb is geweest en het water al aan het stijgen is, hebben we voor de vloed-route gekozen. Met uitzicht op de baai beneden zagen we daar nog wel mensen de eb-route nemen wat er voor zorgde dat ze op sommige plekken tot boven de knieën door het water moesten waden. Vervolgens kwamen we na een korte omweg via Cleopatra’s zwembad in Anchorage aan, waar we weer op de boot konden stappen richting ‘huis’.

Na een goed ontbijt met wentelteefjes (mmm), rijden we vandaag een flink stuk langs de kust, van Picton naar Kaiteriteri. Aan het begin doen we nog een kleine hike naar een uitzichtpunt. Bij goed weer kun je hier uitkijken over de vele baaien die dit deel van de kust rijk is. Wij staan (en lopen) echter in de regen deze ochtend, dus het uitzicht valt wat tegen.

Rond de middag zitten we weer in de auto voor de rest van onze trip van vandaag. Het weer blijft wat wisselvallig, met af en toe flinke regenbuien en dan weer volop zonneschijn. De afstand valt best mee, ca. 165 km, maar uiteindelijk doen we er toch dik drie uur over. Ook vandaag hebben we flink wat ‘gekronkeld’, waarbij de gemiddelde snelheid over flinke stukken van de route rond de 40-50 km/u ligt. Daarbij werd er ook hier en daar aan de weg gewerkt. Gelukkig hebben we geen haast… want we zijn op vakantie!

Bij de B&B onze spullen uitgepakt en daarna voor een prima maaltijd naar restaurant ‘Hooked On’ in het verderop gelegen Marahau (lijkt vlakbij, maar door de kronkels ben je toch 15 min. onderweg). Op de weg terug is de zon er weer echt doorgekomen en kunnen we mooi wegkijken over de Tasmanbaai.

Prima weer vandaag, dus een mooie gelegenheid om weer eens een berg op te hiken. Gelukkig hebben we er eentje in de buurt van de B&B waar we vannacht geslapen hebben, Mount Fyffe. We kunnen hem vanuit ons raam zien. Voordat we op pad gaan, eerst zorgen dat onze camelbak’s gevuld zijn en we goed zijn ingesmeerd met factor 50, het belooft namelijk een warme en zonnige dag te worden. Naar de voet van de berg is niet ver maar wel grotendeels onverharde gravelweg, met op sommige plekken flinke hobbels en bobbels. Met het SUV-model auto dat we nu hebben, is dat best goed te doen.

We waren op tijd bij de parkeerplaats waar de hike start, rond kwart voor 9, maar we waren er zeker niet de eersten. Vanuit deze locatie kunnen ook een aantal meerdaagse hikes gedaan worden en dat lijkt een populaire activiteit. Gelukkig konden we nog een plekje vinden voor onze auto.

De route loopt voor het grootste gedeelte over een gravel-track dat ook met een 4WD-auto gevolgd kan worden. Naar ons idee moet dat dan wel met een ervaren bestuurder zijn, want het is best een steile en bochtige route met de nodige haarspeldbochten. We gaan gestaag omhoog en kunnen al snel van de uitzichten genieten. Aan de ene kant de vallei en daarachter de Zuidelijke Stille Oceaan. Aan de andere kant de bergen van de Seaward Kaikoura bergketen. Op ongeveer 2/3 van de heenweg zijn we bij de Mount Fyffe berghut. Ook vanaf hier is het uitzicht weer super, het heldere weer zorgt ervoor dat we ver kunnen kijken. Goed moment ook voor een toiletstop en een nieuwe laag zonnebrandcremé.

Daarna gaan we door naar de top. Het pad is nu op sommige plekken wat smaller en op sommige plekken lopen we wat meer tussen de bomen en bosjes. Zonder beschutting voelen we soms de frisse wind (aanmerkelijk koeler dan beneden). Eenmaal boven kunnen we 360 graden rondkijken, wat we dan ook doen onder het genot van onze lunch.

En dan wordt het tijd voor de weg terug. Deze hike is een heen-en-weer-route, wat betekent dat we via dezelfde weg naar beneden gaan als we omhoog zijn gekomen. Niet zo leuk als een rondje, maar het uitzicht is er nog steeds, dus dat maakt een hoop goed. Ook op de terugweg maken we een korte stop bij de hut om ons opnieuw in te smeren. Ondanks de soms frisse wind, brandt het zonnetje er flink op, maar verder natuurlijk niets te klagen over dit weer, nadat we ook al de nodige regen hebben gehad.

Het laatste stuk van zo’n heen-en-weer-hike is toch altijd een beetje doorbijten. Je kent de route en zeker lange tijd omlaag lopen, ga je op een gegeven moment toch echt in je knieën voelen. Na vijf uur waren we weer terug bij de auto met 17,5 km en ca. 1400 hoogtemeters in de benen. Mooi geweest voor vandaag.

Op naar onze volgende bestemming, Picton, zo’n twee uur rijden. Onderweg nog één korte stop gemaakt bij een punt waar normaal gesproken veel zeeleeuwen op de rotsen voor de kust te zien zijn. Het was zondag vandaag, dus mogelijk ook hun vrije dag, want we hebben er maar een paar gezien.

Vandaag nog een reisdag. Allereerst beginnen we natuurlijk met ontbijt bij onze B&B. Gevolgd door het inleveren van de huurauto. Dit liep op rolletjes en we waren dan ook snel bij het vliegveld om voor onze vlucht in te checken. Alles met de zelfservice en ook dat liep gesmeerd. Zelfs de security checks waren vliegensvlug doorlopen. Wij nog netjes vragen of we onze lege plastic flessen mee mochten nemen, waarop de man van security vrolijk zei: “vol mag ook hoor!” Dat kennen we toch niet meer in Europa.

Na wat Candy Crush (Jeroen), lezen (Saskia) en sudokus (beiden) konden we boarden. De beenruimte in het vliegtuig van Air New Zealand was net niet helemaal op Nederlandse lengte ingesteld, dus het was wat aan de krappe kant (meer voor Jeroen natuurlijk). Gelukkig is het maar een uurtje vliegen… of oh nee wacht… technische problemen met de videoschermen die ons de veiligheidsinstructies moeten tonen, zorgen voor vertraging. Wel grappig om te zien dat de stewards en stewardessen vervolgens wat ‘roestig’ zijn in het uitvoeren van de ‘handmatige’ versie. Vlak voor het landen nog wel even flink wat turbulentie, een soort gratis kermisattractie, je weet wel, die waarbij je dat ‘vrije val’-gevoel krijgt in je maag.

Zo voorspoedig als het inleveren van de eerste huurauto ging, zo stroef liep het ophalen van de nieuwe. Na eerst de auto niet gestart te krijgen (we bleken niet de sleutel te hebben van de auto waar we in zaten), waren er daarna problemen met de Navigatie. Deze zou ingebouwd moeten zijn, maar één oog op het dashboard deed ons al vermoeden dat dit niet zo was. Het koste 4 mensen van het verhuurbedrijf om tot dezelfde conclusie te komen dat (na het indrukken van alle knopjes op het dashboard) de auto echt niet standaard uitgerust was met Navigatie. Toch een externe unit meegekregen, waardoor we wel nog wat langer kunnen luisteren naar het vertrouwde stemgeluid van Lee (zie dag 9).

Maar goed, eindelijk onderweg langs de oostkust van het zuidereiland. Regelmatig zegt Lee dat we moeten oppassen bij het oversteken van het spoor. Ook langs de kant van de weg wordt aangegeven dat het spoor in gebruik is en dat je dus op moet letten voor treinen. Daar hebben we er de hele vakantie echter nog niet één van gezien. Wij vragen ons af hoe het hier zit met de dienstregeling… Het is iets minder groen (hoewel nog steeds behoorlijk), en naarmate we noordelijker komen worden de bergen hoger en de wegen kronkeliger. Na aankomst bij onze B&B (zelf check-in en uitzicht op de bergen) naar het dorpje Kaikoura gereden voor een lekkere pizza (niets Italiaans aan, maar zoo lekker) bij The Black Rabbit. En dan nu klaarmaken voor de hike van morgen….één 1 van die bergen op is het plan!

Vandaag een lange rit voor de boeg, we rijden namelijk terug richting Auckland, zo’n 300 km. Dat lijkt niet heel veel, maar hier ben je daar toch een uurtje of vijf zoet mee. Geen probleem natuurlijk als dat komt door het glooiende landschap waar de weg doorheen kronkelt. Dan is 100 km/u nu eenmaal vaak niet haalbaar (ook al is dat de maximum toegestane snelheid, zelfs op dit soort wegen).

Onze route voert ons langs de kust, waar het water door de stevige wind flinke schuimkoppen heeft. Rechts van ons kunnen we blijven genieten van de groene heuvels met afhankelijk van hoe steil en grillig ze zijn vooral schapen of meer koeien op de hellingen.

Ongeveer halverwege maken we nog een stop bij de Waitomo grotten. Dit zijn grotten die door water zijn uitgesleten in de aanwezige kalksteenafzettingen. In drie ervan worden rondleidingen gegeven, waarvan wij er twee hebben gedaan. We zijn eerst in de Aranui grot geweest. Na de vorming van de grot, groeien hier nu stalactieten (aan het plafond) en stalagmieten (vanaf de bodem), waarin je met een beetje verbeelding vanalles kunt herkennen: van dieren, tot een stel oude vrouwtjes en groenten zoals wortel (ok, die is niet heel verrassend) en bloemkool.

Daarna gaan we naar de gloeiworm-grot. Hier komen we ook eerst langs een aantal stalactieten en stalagmieten, maar de echte attractie hier zijn de gloeiwormen. We stappen in een kleine boot en worden in het donker en in stilte door de grot gevaren waar het plafond oplicht door de vele gloeiwormen. De wormen gebruiken het oplichten voor het lokken van hun prooi: insecten die vanaf het water ophoog kijken en denken dat het lichtpuntje een weg naar buiten is. Het deel in de boot was maar kort, maar de combinatie van de gloeiwormen met de duisternis en de stilte maakten het een bijzondere ervaring (fotografie niet toegstaan).

Terug in de auto voor de tweede helft van onze rit. We overnachten vanavond in Ararimu, waar we wederom in een B&B zitten met een prachtig uitzicht.

Afgelopen nacht heeft het flink geregend en ook de voorspellingen voor vandaag zijn niet heel erg gunstig. Eerst maar eens aan het ontbijt. Aan tafel met het andere stel dat hier ook verblijft. Zij komen uit Duitsland, zeker niet de eerste Duitsers die we zijn tegengekomen (of hebben gehoord). Blijkbaar is Nieuw Zeeland ook voor onze oosterburen een geliefde bestemming. Bij het ontbijt horen we ook nog wat meer over onze B&B van onze gastvrouw, Rosemary. Ze zijn deze B&B 14 jaar geleden begonnen, waarbij ze het hele huis (ja, echt waar) hebben verplaatst vanuit het zuiden van Taranaki naar de huidige locatie, zo’n 60 km. Veel van de B&B’s en/of hun eigenaren hebben zo hun eigen, vaak bijzondere, verhaal. Ze gaan de B&B nu echter verkopen, niet omdat ze er mee willen stoppen, maar omdat ze nu toch wel op leeftijd zijn. We schatten de gastvrouw op 80+ (uiteraard hebben we daar niet naar gevraagd).

Zoals op bovenstaande foto is te zien, wordt door de eigenaren ook veel aandacht besteed aan de tuin. En wat je hier ziet is slechts een klein gedeelte van de tuin die ver doorloopt achter het huis. Ze hebben ook meegedaan met een soort open tuinendagen waarbij honderden mensen van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om door deze prachtige tuin te wandelen.

Na het ontbijt ziet het weer er best aardig uit, dus we wagen de gok en gaan terug naar het bezoekerscentrum van Mount Taranaki. In tegenstelling tot wat ons daar gisteren verteld werd, is de meeste regen ‘s nachts gevallen en lijkt het voorlopig droog te blijven. We doen een korte hike van 3,5 km vanaf het bezoekerscentrum naar een uitzichtpunt. Deze loopt voornamelijk door de bossen waardoor we weinig last hebben van de gure wind die er waait. Het is wel erg nat, na de vele regen, maar daarvoor hebben we onze hikingschoenen aan, dus we houden onze voeten droog. Met name de heenweg is voornamelijk ‘trap op’, dus we pakken een paar hoogtemeters mee (273 m). Het is echter wel bewolkt, dus geen nieuwe foto’s van de berg zelf vandaag.

We waren rond de middag terug bij de auto en omdat het weer zich goed hield zijn we doorgereden naar het Mangamahoe meer, waar we omheen konden lopen. Doen we ook een keer een vlakke route, dachten we…De route liep wel om het meer, maar de meeste tijd niet echt langs het meer. Alleen het eerste gedeelte, over een grindweg, was echt langs het meer. Daarna gingen we weer het bos in. Nog niet eerder gemeld, maar in de bossen zie je hier heel veel varens in alle soorten en maten. Met name de zilveren varen is ook soort van de nationale plant van Nieuw Zeeland, hij staat bijvoorbeeld als embleem op de tenues van het rugbyteam. Daarnaast zijn er diverse voorstellen gedaan om de zilveren varen onderdeel te maken van de nationale vlag. Terug naar de hike. Voor uitzicht op het meer werden we een paar keer ‘omhoog geleid’ en zo maken we hier toch ook weer wat hoogtemeters (168m). Ook werd het meer bewoond door zwarte zwanen.

We waren rond theetijd terug bij de B&B, tijd voor een douche en natuurlijk die kop thee. Daarna zijn we naar New Plymouth gereden. Hier hebben we eerst nog wat gewandeld in het Pukekura park en daarna gegeten bij een Thais restaurant. Op de weg terug begint het te regenen, maar dat maakt niet meer uit, we hebben een mooie dag gehad.