Vanochtend op tijd op omdat we van plan zijn om naar de kraterrand van Koko Crater te lopen, zo’n 1000 ‘traptreden’ (spoorbielzen). Het park dat als startpunt voor dit tripje wordt gebruikt blijkt echter dicht, dus dit gaan we later deze week doen. Daarom direct begonnen met het ‘rondje eiland’: zo veel mogelijk langs de kust van het eiland, om de mooie kustlijn met helder blauw water en witte stranden te bewonderen, waar mensen vaak al vroeg het water in gaan. En aan onze linkerhand, het binnenland (we reden ‘tegen de klok in’), altijd de door vulkaanactiviteit gevormde bergen.

Na de lunch hebben we Pearl Harbor bezocht. De ‘Pearl Harbor Historic Sites’ bestaat uit een bezoekerscentrum en 3 musea, de laatste liggen op of bij (2 zijn schepen) ‘Fort Island’, wat nog steeds een actieve marinebasis is. Wij hebben alleen de USS Missouri bezocht, een gevechtsschip dat niet aanwezig was bij de aanval op Pearl Harbor, maar wel het schip waarop de overgave door Japan is getekend. Het schip was indrukwekkend, de techniek van de jaren 30/40 toen het schip gebouwd is, is voor een deel onveranderd in gebruik geweest tijdens de Desert Storm, de laatste keer dat het schip in een conflict heeft meegevaren. Zoals bij eerdere marineschepen die we gezien hebben, hebben we ons ook deze keer weer verwonderd over de kleine/krappe slaapkwartieren van het ‘gewone’ personeel (respect). Voor het USS Arizona Memorial waren geen kaarten meer beschikbaar vandaag. Dit monument bevindt zich op het water boven de plek waar de USS Arizona is gezonken tijdens de aanval op Pearl Harbor. Daarnaast was er nog het Aviation (luchtvaart) Museum, deze hebben we ook overgeslagen (3 jaar geleden in Washington de luchtmacht-kant van WO II gezien).

Met een paar boodschappen op de achterbank terug naar het hotel. Met de avondspitsfiles (ja ook hier hebben ze files) zijn we rond een uurtje of 6 weer ‘thuis’. Even opgefrist en daarna een kijkje genomen bij een korte show bij het strand met traditionele Hawai’iaanse muziek en hula-dansers.

Hawai’i, we zijn er! Blijkt dat we toch internet hebben in het hotel, dus we kunnen direct door met deze blog. Vanochtend op tijd op voor de vlucht van 5,5 uur naar Honolulu op Oahu. Door het tijdverschil van 3 uur, was het nog maar 1 uur ’s middags bij onze aankomst. Eerst de auto opgehaald en vervolgens naar het hotel, waar we de komende vier nachten verblijven, vlak bij Waikiki Beach. Daarna de buurt een beetje verkend en natuurlijk al even met de voeten in het aangenaam warme water van de Stille Oceaan bij Waikiki Beach.

Vandaag een uurtje eerder opgestaan dan de afgelopen dagen om het programma van vandaag passend te krijgen. Na het ontbijt op weg naar Mount St Helens National Volcanic Monument, zo’n 1,5 uur rijden. Hier vinden we, zoals de naam al zegt, een vulkaan, die we eerst vanaf het Johnston Ridge Observatory eens goed hebben bekeken. De vulkaan kende in 1980 een grote uitbarsting waarbij de bovenste 300 meter en een zijkant ontploft zijn. De kraterrand is nog steeds vrij hoog, daar lag nu ook nog sneeuw.

Daarna weer een klein stukje terug langs de route voor de hike van vandaag: een ‘rondje’ om het meer Cold Water Lake van ca 19 km. Het eerste stukje van de route is langs de weg omdat de twee trails waar het rondje uit bestaat net niet op elkaar aansluiten. Het eerste deel van de route liep gestaag omhoog waarbij we op verschillende punten een mooi uitzicht hadden op de vulkaan. De route lag in de ‘blast zone’ van de uitbarsting van 1980 en we zagen op een paar plekken de machines die toen gebruikt werden bij de houtkap en die flink gemangeld waren in de explosies van die uitbarsting. De route ging grotendeels door het (nog jonge) bos, en dat was wel prettig want in het open veld brandde de zon er aardig op, het was vandaag rond de 30 graden.

Na een snelle afdaling kwamen we over een brug en aan de andere kant van het meer uit. Aan deze kant gingen we een stuk dichter langs het meer en liepen we ook weer vrij veel door het bos. Nu geen uitzicht op de vulkaan, maar wel mooie vergezichten met het meer op de voorgrond.

Rond kwart over drie waren we, moe maar voldaan, terug bij de auto. Na een korte pitstop, met wat nootjes, jus d’orange en een appel, in de auto voor de trip van ca. 2 uur naar het voorlopig laatste hotel op het vaste land van de V.S., in Portland. Dit betekent dat we vanaf nu mogelijk verminderd internet hebben. Dus de updates zullen niet meer dagelijks komen.

Vandaag onze laatste rustdag voordat we weer serieus gaan hiken bij Mount St. Helens. We hebben ons voorgenomen om naar het Lewis en Clark National Historic Park te gaan. Om daar te komen moesten we echter wel eerst tanken. Dit ging toch even anders dan verwacht, want, wat blijkt, in de staat Oregon is het verboden om bij een tankstation zelf je auto vol te gooien (enige staat in de Verenigde Staten waar dit het geval is). Elk tankstation in Oregon is dus een ‘full serivce’ station met mensen die zich haasten van de ene naar de andere pomp om alle klanten ‘aan- en af te koppelen’. Toen de bediende ons geholpen had konden we weer verder.

Deze ochtend voor het laatst langs de westkust en ook vandaag was het weer zeer afwisselend: het ene moment zonnig en helder blauwe lucht en het andere moment de mist die over de weg komt. Ook dit laatste stuk was afwisselend om te rijden en te zien en je begint al te merken dat we wat meer noordelijk zitten omdat de omgeving een stuk groener is.

Aan het einde van de ochtend waren bij de riviermond van de Columbia aangekomen. Met 2 forten was dit een goed ‘bewaakte’ ingang naar het binnenland van de V.S. In eerste instantie om te voorkomen dat de Britten de boel over zouden komen nemen, toen die nog om de hoek zaten in Canada en later ter verdediging van de kust in de WO II. Wij hebben een bezoekje gebracht aan Fort Stevens, dat aan de zuidkant van de rivier ligt. Dit fort is tijdens WO II één keer beschoten door een duikboot van Japan en daarmee het enige deel van het vaste land van de V.S. dat aangevallen is in WO II.

Voor de lunch zijn we naar Long Beach gereden. Was niet helemaal de planning, maar na verkeerd voorsorteren moesten we die enorme brug over die we al hadden gezien.

Daarna dus door naar het Lewis en Clark National Historic Park. Dit park is vernoemd naar de twee legerkapiteins die in 1805 met hun expeditie de eerste Amerikanen waren die vanuit het oosten, na een reis grotendeels over de rivier Missouri bij de Stille Oceaan kwamen. Ze waren op pad gestuurd door president Thomas Jefferson vanuit St. Louis met als opdracht een goede handelsroute naar de westkust te vinden. We hebben en korte hike gedaan rondom hun winterkamp bij fort Clatsop.

Daarna door naar onze slaapplaats van vandaag in Longview.

Vandaag ligt er een lange reis langs de kust voor de boeg, 334km, wat ons zo langs de kust over bochtige wegen in ieder geval 5 uur gaat kosten. Weinig tijd voor hiken onderweg dus. We besluiten het dan ook rustig aan te doen. Onderweg veel stoppen om van het uitzicht te genieten bij de vele ‘viewpoints’ waar we langs zullen komen.

Het weer gooit echter roet in het eten. Hoewel we het grootste gedeelte van de tijd in de zon rijden, trakteert elk uitzichtpunt ons op een muur van mist die vanuit de oceaan tegen de heuvelachtige kust op probeert te kruipen.

In een klein museum bij 1 van de uitzichtpunten (die zonder mist uitermate geschikt zou moeten zijn voor het spotten van walvissen) werd duidelijk dat het hier wel vaker mistig is, en dat het kleine vuurtorentje dat hier stond dan ook niet voor niets uitgerust was met een niveau 1 Fresnell lens (die gaan van 6 naar 1 in oplopende lichtsterkte).

Kortom we zijn zo snel mogelijk door gereden naar ons eindpunt voor vandaag, Rockaway Beach. En er zijn ook geen foto’s vandaag.

Vanochtend rustig aan gedaan en na het ontbijt en een korte stop om te tanken en lunch te kopen, verder richting het noorden gereden. Route 1 (de Pacific Coast Highway) is overgegaan in de 101. Ook deze gaat nog steeds regelmatig dicht langs de kust dus we kunnen blijven genieten van het kustlandschap. Rond 11 uur zijn we bij het bezoekerscentrum van het Redwood National Park. Dit park strekt zich deels uit langs de kust en gaat daarna over in opeenvolgende State Parken. Zoals de naam al zegt, hebben we ons vandaag weer tussen de ‘Redwoods’ begeven. Voor de lunch nog een korte wandeling gedaan en met een paar ‘flinke jongens’ op de foto geweest. Daarna een bankje gevonden met een mooi uitzicht om onze lunch op te eten en daarna onze weg vervolgt door het park.

’s Middags ging de route richting onze volgende slaapplaats afwisselend door de bossen en langs de kust. Ook hier dus genoeg te zien en we zijn een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten. Hierbij moesten we ons wel telkens weer even warm aankleden, want ook al scheen de zon, er stond een frisse wind. Daarnaast ook nog een groep Elken gezien, dit zijn een soort herten (maar dan wat groter).

’s Avonds heerlijk gegeten en daarna nog even naar het strand om de zon onder te zien gaan. Op de valreep ook nog een aantal zeehonden op een rots vlak bij het strand zien liggen.

Vandaag een relatief korte trip naar Arcata, daarom genoeg tijd voor een stop bij Humboldt Redwood State Park en een hernieuwde kennismaking met de enorme ‘Redwood’-bomen. De bomen hebben hun naam te danken aan hun rode houtkleur maar zijn vooral bekend omdat ze heel oud kunnen worden (> 1000 jaar). Daarbij kunnen ze tot 120 meter hoog worden en diameters van enkele meters zijn dan niet ongewoon.

Ook deze keer waren we rond de middag bij het startpunt van onze hike, dus ook vandaag eerst onze lunch gegeten en daarna op pad gegaan. Het geplande rondje van ca. 11 km. ging langs Bear Creek, aan de zuid-kant heen en aan de noord-kant terug. De bewegwijzering was echter nog al matig waardoor we uiteindelijk op 15 km uitkwamen en best blij waren toen de auto weer in zicht kwam. Het was wel een mooie route, met overal om ons heen de ‘Redwoods’ en zoals bij vorige hikes kwamen we bijna niemand tegen waardoor je je alleen waant in het bos.

Na de hike was het nog een uurtje naar ons hotel (waarbij we onderweg door Eureka (!) kwamen).

Vandaag niet veel foto’s gemaakt. Morgen weer naar een gebied met veel redwood bossen, dus waarschijnlijk dan wel wat van deze giganten op de blog.

Vandaag eerst de stad uit over de Golden Gate Bridge en onze route vervolgd op de Pacific Coast Highway. We rijden verder naar het noorden met bijna continu de Stille Oceaan aan onze linker kant. De kust is erg afwisselend met mooie stranden en rotspartijen waar de golven op breken. Aan onze rechterkant is het glooiende landschap vaak bruin door de droogte die hier al langer heerst. We hebben goed weer: de zon schijnt lekker, hoewel het door de wind langs de kust toch best fris kan zijn. Hoewel we op weg zijn naar Point Reyes National Park, stoppen we onderweg bij een uitzicht punt dat Muir Beach Lookout heet. Hier hebben we een prachtig uitzicht op de verschillende aspecten van de kust: links een strand en rechts brekend de golven of de rotsen.

Rond de middag waren we in Point Reyes National Seashore. Na de lunch een mooie tocht van ca. 9 km gemaakt. Eerst een stukje omhoog naar Mount Wittenberg, dit was grotendeels door het bos waarbij we direct bij het begin een ree zagen. De ‘top’ van Mount Wittenberg was een beetje een tegenvaller: alleen door een metalen plaatje op de grond zagen we dat we op het hoogste punt waren, maar we misten vooral een mooi uitzicht (we werden omringd door bomen). Op de terugweg kwam het toch nog goed met dat uitzicht toen we op een gegeven moment door de bomen in de verte een stuk strand zagen liggen (zie de foto). De terugweg was ook weer grotendeels door het bos, maar ook deels door open veld en ook hier hebben we nog een ree gezien.

Na de hike hadden we het grootste deel van onze rit van deze dag nog voor de boeg. Nog zo’n 3,5 uur naar Fort Bragg. Maar ook dit deel van de route ging langs de kust, met prachtige uitzichten en genoeg stuurwerk in de haarspeldbochten dat we ons niet verveeld hebben.

Voor vandaag hebben we kaartjes gereserveerd voor een bezoek aan Alcatraz. Vooral bekend als de oude (tot 1962) ‘supermax’ gevangenis in de baai van San Francisco. Het was daarvoor echter een fort ter verdediging van de toegang tot de ‘bay area’. Hier was namelijk de California gold rush aan de gang.

Daarna is het eiland, dat ook als ‘The Rock’ bekend staat (De gelijknamige film met Sean Connery en Nicolas Cage is hier naar vernoemd natuurlijk) in 1969 toneel geweest van een bezetting door indianen (Native Americans) die delen van hun land terugeisten die de blanken in de loop der jaren hadden afgepakt. Mede hierdoor zijn er nu veel reservaten door heel Amerika waar de verschillende indianenstammen het tot op zekere hoogte weer zelf voor het zeggen hebben.

Nadat tijdens ons verblijf op het eiland de mist en bewolking, die meestal ’s ochtends het gebied rond de Golden Gate Bridge (en vaak heel San Francisco) hangt, was opgetrokken konden we een zon overgoten (doch door een briesje vanaf zee slechts 18 graden) middag tegemoet zien.

’s Middags hebben we ons dan ook vermaakt met een wandeling door Fisherman’s Wharf (inclusief een bezoek aan de zeeleeuwen van Pier 39. Vandaar met de kabeltram over de steile heuvels van San Francisco naar de omgeving van Union Square, daar in parkjes gezeten, wat rondgestruind door winkels, en tot slot lekker gegeten bij The Cheesecake Factory. Natuurlijk als toetje een heerlijk stuk cheesecake die we mee naar ons hotel hebben genomen om daar op te eten.

Gelukkig moesten we daar nog wel even 4 kilometer voor wandelen (soms bijna klimmen, zo stijl zijn de wegen hier) zo’n stuk cheesecake van bijna 1000 calorieën moet natuurlijk wel verdient worden.

Na de actieve dag van gisteren (waarvan de spierpijn begint door te komen) vandaag een relaxte dag. Beetje uitgeslapen (7:00 uur, we gaan de goede kant op) en daarna vanuit Salinas eerst naar Monterey. Vanaf daar hebben we de ’17-mile-drive’ gereden. Dit is een route grotendeels langs de kust die naast het mooie uitzicht en de natuur bekend staat om haar golfbanen. Ook niet onaardig: de enorme huizen die we gezien hebben.

Na de lunch richting San Francisco gereden. Ook hier hebben we zoveel mogelijk de Pacific Coast Highway langs de kust gevolgd en zijn we onderweg nog regelmatig gestopt op van het uitzicht te genieten. Rond 4 uur waren we in San Francisco. Ons hotel zit midden in de stad, dat is altijd weer even een dingetje. Ook al zegt de navigatie precies waar je heen moet, er is meer verkeer en de regels zijn hier soms net iets anders (bijvoorbeeld een kruising met 4 stopborden, waarbij telkens de eerste die komt, als eerste weer door mag). Altijd prettig om dan met z’n tweeën in de auto te zitten.

Na het inchecken eerst even een ‘handwas’ gedaan (de kleren van gisteren…) Daarna een klein rondje door de buurt gemaakt en daarna lekker Indiaas gegeten.