Na een goede nachtrust (prima bedden) en een uitgebreid ontbijt zijn we naar het slot Schönbrunn geweest. Dit was een zomerpaleis van de Habsburgers. We hebben de rondleiding met gids gedaan. Naast de verhalen bij de verschillende ruimtes loodste de gids ons ook vlotjes door de massa’s mensen (het was er best druk). De bekenste Habsburger was voor ons toch wel keizer Frans Josef. We hebben o.a. zijn werkkamer gezien waar hij meestal ’s morgens om half 4 (!) begon aan zijn werkdag en zo’n 16 uur per dag werkte, en dat 68 jaar lang. Na de rondleiding hebben we nog een rondje door de tuinen gemaakt en zijn we naar de Gloriette gelopen. Vanaf daar was er een mooi uitzicht op de tuinen en de achterkant van het slot.

Na alle indrukken van de ochtend hebben we even geluncht en een rustpauze in het hotel gehouden (nou ja, het boek van Saskia was spannend…dus zij had niet direct zin om weer op pad te gaan). ’s Middags hebben we rondgewandeld bij de Hofburg, het andere slot waar de Habsburgers zich ophielden. Dit is een uitgebreid complex waarin ook de  Spaanse rijschool, de nationale bibliotheek en diverse musea zijn gevestigd.

Daarna terug richting de Stephansplatz. Na een week Weense keuken waren we voor het avondeten toe aan iets anders. We hebben een Indiaas restaurant dat we op internet hadden gezien vast opgezocht (het was nog te vroeg om te gaan eten) en een tweede bios gevonden die  Engelstalige films in de originele versie vertoonde. Hier hebben we kaartjes gehaald voor de vierde Pirates-film (On Stranger Tides). We hadden daarna nog tijd genoeg om eerst terug te gaan naar het hotel om ons even ‘op te frissen’. Daarna terug naar de stad voor eerst een heerlijke Indiase maaltijd en daarna de Pirates-film. Deel 4 is niet meer origineel maar hij was wel vermakelijk.

Vandaag vroeg opgestaan voor de laatste etappe. We wilden graag voor de middag in Wenen zijn (of in ieder geval in de trein van Greiffenstein (waar we de fietsen inleveren) naar Wenen. Dit omdat er ’s middags regen voorspeld was, en we liever droog over kwamen.

Dus, 8:15 op de fiets en in 1 ruk 30km doorgefietst en daar ergens wat gedronken. Vervolgens de overige 30km. Het fietsen ging lekker, het was rustig, we hadden iets wind mee, en het grootste gedeelte was gewoon recht langs de Donau en geen dorpjes onderweg die het nog wel eens leuk vinden om de fiets en voetgangers zones pitoresk aan te kleden met kinderkopjes.

In Greiffenstein hadden we het station al snel gevonden, echter het “goed aangegeven” (volgens het boekje) café waar we de fietsen moesten inleveren was wat lastiger gevonden. Maar toen dat eenmaal gelukt was, en we een kleine lunch hadden gehad konden we dan met de trein naar Wenen.

Vanaf het treinstation met de metro naar ons hotel en daar ingechecked. Nadat we er achter kwamen dat de TV in onze hotelkamer het niet deed, en een half uur gepuzzel van de ‘technician’ die ze naar onze kamer stuurden, bleek dat een blok van 4 kamers geen tv-signaal had, dus kregen we een andere kamer toegewezen (kleiner jammer genoeg, maar de TV werkte wel). Helaas blijkt het internet op de hele verdieping er ook uit te liggen en het is nog even afwachten wanneer ze dit opgelost hebben. Als het te lang duurt ga ik klagen (Saskia vindt het wel best zo).

In ieder geval wel even lekker kunnen douchen, en vervolgens de stad in gegaan. Een stuk drukker dan de andere dorpen en steden die we tot nu toe in Oostenrijk gezien hadden. Ook een veel gemengder publiek dan elders (waar blijkbaar alleen de 55+ mensen van de fietstochten komen). Lekker gegeten in een restaurant in een grote stadskelder. Daarna een bioscoop opgezocht waar we films konden kijken die niet Duits nagesynchroniseerd waren, en gelukkig vonden we die, helaas wel net NA dat het was begonnen met regenen. We hebben de nieuwste X-men film gekeken.

Vandaag wat later opgestaan en vertrokken omdat onze eerste bestemming, Slot Artstetten dicht bij was en om 9:00 open ging. Doordat we gisteren het hele stuk al omhoog waren gelopen was het iets gemakkelijker om bij dit slot te komen dan wanneer je dit vanaf beneden had moeten doen. In het slot leerden we over de voormalige keizer van het Hongaars-Oostenrijkse Rijk, Franz Ferdinand (vermoord in Sarajevo in 1914).

Vanaf hier 3km berg af, heerlijk, maar wel wat koud voor Sas omdat het wat aan het miezeren was. Gelukkig waren dit de snelste 3 km van de hele reis tot nu toe.Eenmaal benede n bij de Donau aangekomen, onze weg vervolgd naar Melk om het wereldberoemde Stift te bezoeken. Onderweg hierheen begon het aardig te regenen, dus maar even ergens gestopt voor een kop thee.

Na ons bezoek aan het Stift was het gelukkig weer droog, en vervolgden we onze weg naar Spitz voor de lunch. Daarna door naar de eindbestemming voor vandaag, Krems. Daar aangekomen was het ondertussen al weer flink opgeklaard, en de zon brande er flink op los. Na het inchecken zijn we nog even de stad ingelopen om een terassje te pakken voordat we zijn gaan douchen en omkleden voor het avondeten. Daarna vroeg op bed zodat we optimaal uitgerust zijn voor de laatste etappe van morgen naar Wenen.

Het belooft weer een warme dag te worden, dus hebben we besloten om vandaag maar wel een korte broek aan te doen. Vandaag op weg naar Maria Taferl. Er waren allerlei wilde verhalen over omleidingen en een flink deel van de route die afgesloten zou zijn. Dat bleek uiteindelijk wel mee  te vallen. Ook hier hebben ze wel eens last van hoog water en ze waren druk bezig met het aanleggen van dijken (in 2002 was het water volgens de bordjes namelijk wel heel hoog geweest). Vanaf Dornach hadden we Donau weer in het vizier.

Onze eerste stop was in Grein, een klein stadje met, uiteraard, een kerk en een slot. Het slot was iets hoger gelegen en gaf een redelijk uitzicht op de Donau. Binnen was een brandweermuseum, daar zijn ze hier ook dol op (bij St. Florian was er ook een), die hebben we maar overgeslagen.

Vervolgens met een pont naar de rechter oever verder richting Ybbs. Ook nu reden we weer echt langs de oever van de Donau, waarbij we mooi zicht hadden op de pittoreske dorpjes hun kerkjes aan de overkant. We waren van plan om direct door te fietsen naar Persenbeug, aan de linker oever bij Ybbs, om daar te gaan lunchen. Dit hebben we net niet gered: we hadden nog een mini-stop nodig om wat brandstof aan te vullen (sultana/appel).

Na de lunch in Persenbeug door naar Marbach. Hier zouden we met onze fietsen worden opgehaald en naar ons hotel boven op de berg worden gebracht. We waren wat aan de vroege kant en besloten om de fietsen achter te laten en te gaan lopen. Bij het café waar het verzamelpunt was, zouden ze er voor zorgen dat onze fietsen mee naar boven werden genomen. Het tripje naar boven was niet heel ver, maar wel steil. Een goede workout bij ca. 30 graden om de dag mee af te sluiten.  De reacties van de mensen bij het hotel waren nogal verschrikt toen ze hoorden dat we waren komen lopen en niet met fietsen met de auto waren meegegaan. Omdat onze koffers nog niet waren aangekomen hebben we eerst in onze zweet-outfit wat sightseeing gedaan. Het uitzicht is hier fantastisch (de panorama-foto’s zijn het bewijs). ’s Avonds weer lekker gegeten natuurlijk, en lekker rustig aan gedaan omonze benen wat rust te geven.

Vandaag moesten we Linz uit zien te komen via de linker oever, en vervolgens een aantal kilometers verder op (zo nu en dan door de chloor en amonia stank van het industrie gebied van Linz) via een sluis naar de rechter oever zodat we wat landinwaards het St. Florian’s Stift konden bezoeken. De kaartjes hiervoor waren bij onze reis inbegrepen, en rechtstreeks naar de eindbestemming in Perg was een redelijk korte rit geweest. Helaas was de eerste bezichtiging van het hele gebeuren pas om 11:00 (ipv de geadverteerde 10:00), en we waren er als om 9:45. Toen zijn we maar ergens op de binnenplaats op een bankje gaan zitten om een Sudoku te doen. Later bleek dat we beter direct door hadden kunnen gaan omdat het, op de bibliotheek van de Stift na, een behoorlijk saaie rondleiding was.

Na de rondleiding was het alweer lunchtijd, en daar waren ze in het dorp rond de Stift gelukkig goed op voorbereid. Na het eten, en na een paar keer verkeerd te zijn gereden, vonden we eindelijk onze weg richting Enns. Vanaf hier met de pont naar Mauthausen (die van het concentratie kamp), en hier nog ergens  op een terasje gezeten. We hebben het concentratie kamp niet bezocht, omdat dit een omweg van 3 uur zou betekenen. Tevens hadden we er beide die dag ook niet zo veel zin meer in. De zon brandde er namelijk al een aantal uur flink op, en we waren wat meer gekleed op de 18 graden van ’s ochtends dan de 28 graden van ’s middags.

Van Mauthausen naar Perg was nog een kilometer of 10, en hier hebben we heerlijk gerelaxed en gegeten. Maar niet voordat Jeroen nog even een teek van zijn been moest verwijderen. Deze had zich aan Jeroen vastgeklapt in het bosrijke gebied tussen Mauthausen en Perg.

Goed geslapen vannacht; we hadden de matrassen op de grond gelegd zodat we gezellig ‘in één bed’ konden slapen i.p.v. apart. Na het ontbijt, de koffers gepakt en klaargezet en lekker op tijd vertrokken. We zaten om 10 over 8 op de fiets en waren de meute mooi voor. De eerste paar km moesten we de weg nog delen met een enkele auto’s, maar daarna fietsten we een heel stuk vlak langs de Donau (een verkeerde stuurbeweging naar links en je lag in het water) met aan de rechterkant direct de helling van het dal. Geen ruimte voor fouten dus.

Ongeveer halverwege de etappe van vandaag kwamen we weer in de bewoonde wereld. In Aschag hebben wat fruit ingeslagen bij de Spar (3 appels en 2 bananen) en daarna door naar Brandstadt voor een pitstop met verse aarbeien met slagroom. In het tweede deel van de etappe reden we niet meer echt in een dal, het gebied was een stuk vlakker. Nog wel steeds vrij dicht langs de Donau door naar Wilhering. Hier hebben we even naar binnen gegluurd in de Stiftkirche, maar we hoorden de monikken diep in gebed dus we durfden niet verder de kerk in met onze squeak-schoenen.

Vervolgens wilden we de gele  bordjes naar Linz volgen, dit bleek echter toch meer een hike te worden en niet erg geschikt om te fietsen. Wij dus een stukje terug naar het veerpont dat ons naar de andere kant bracht, naar Ottensheim.  Omdat het toen net een beetje begon te regenen zijn we hier eerst maar gaan lunchen. Vervolgens het laatste stukje naar Linz langs de grote weg. Niet echt interessant, maar het was nog maar een half uurtje fietsen. In Linz eerst het hotel (met casino!) opgezocht. Na het inchecken even de rugtas op de kamer neergelegd (onze koffers waren er nog niet). De rest van de middag wat sightseeing in Linz gedaan.

Linz is qua grootte de tweede stad van Oostenrijk, maar veel meer dan een uit de kluiten gewassen kerk, een gezellige winkelstraat, en een slot op een heuvel vlak bij de Donau hebben we er niet van gezien. Wat eigenlijk het meeste opviel waren de vele Eis-café’s waar je de meest uieenlopende coupe’s en Eis-caffee’s kan krijgen. Lekkers ’s middags samen een sorbet gedeelt alvorens we naar hotel terug gingen om ons te douchen, en klaar te maken voor het avondeten.

Omdat we avond eten in ons arrangement inbegrepen hadden, kregen we ook hier een vast 3 gangen menu, met net als gisteren een gemüsecreme soep als voorgerecht, en iets apfelstrudel achtigs als nagerecht. Dit keer dus maar gevraagd of we de gewone kaart konden zien. Hier kregen we dan 15 euro pp korting op (i.p.v. gratis dus). Als we dat gisteren geweten hadden….

13 juni

Vandaag de eerste dag fietsen. We moesten onze  koffers om 8:30 uur klaarhebben staan, dus we besloten op tijd op te staan en te vertrekken. Na het ontbijt (ook een buffet, prima geregeld) en het inleveren van de koffers, zaten we op 8:15 uur op de fiets voor de eerste etappe. In het eerste deel moesten we nog een stuk langs de grote  weg, maar de 2^e helft was wel echt vlak langs de Donau. Onderweg was het lekker rustig, hier en daar licht glooiend, maar dat was goed te doen. Ook het weer was prima. Niet heel zonnig, maar wel droog en warm genoeg (we hadden onze jassen niet echt nodig). We hebben een kleine pitstop gemaakt in Engelhartzell voor thee met apfelstrudel. Daar hebben we ook nog een Stiftkirche bekeken (met met edelstenen en sieraden versierde  relieken, in glazen kisten en een plafondschildering in pasteltinten in de stijl van Picasso, beetje apart). Daarna door naar Schlögen, naar onze eerste overnachtingsplaats. Hier hebben we eerst geluncht en daarna  nog wat rondgefietst (we dacht naar het dorp Schlögen zelf, maar dat bleek zo ongeveer alleen uit het hotel te bestaan). Na een paar km kwamen we erachter dat we al in het volgende gehucht van 5 huizen bleken te zijn.  Toen maar teruggefietst en de tijd gedood met het maken van een Sudoku totdat we konden inchecken in het hotel.  We hebben een megakamer, maar wel twee aparte bedden, we gaan lekker de matrassen naast elkaar op de grond leggen vannacht.

Omdat we de hele middag nog hadden om wat te doen, en omdat Slögen nou niet echt veel bezienswaardigheden heeft, hadden we gepland een eindje te gaan wandelen.Dat eindje wandelen werd echter een bergwandeling van een kilometer of 10. Voornamelijk veroorzaakt door het “dezelfde weg terug is ook zo saai” syndroom. We zijn in ieder geval geen 55+ers tegen gekomen op de route.

Na het wandelen hadden we aardige trek gekregen en we zijn dus ook gaan eten in het restaurant van het hotel. Dit zat inbegrepen in de prijs, helaas beperkte dat de keus wel tot 1 voorgerecht, 2 hoofdgerechten en 1 nagerecht. Waarvan die laatste Apfelstrüdel was, over een week kunnen we die niet dingen ook niet meer zien, maar nu was deze nog prima te eten. Vervolgens kondenwe voldaan genieten van onze welverdiende nachtrust.

12 juni

Na een goede nacht en lekker ontbijt rond half 10 in de auto en door naar Passau. De stad uit komen was even opletten, maar eenmaal op de snelweg was het een eitje: 140 op de teller en  één en dezelfde weg blijven volgen. Omdat het toch zo’n 450 km was, zijn we onderweg gestopt om wat te lunchen (Jeroen had een pistoletje met Snitzel, ja Snitzel kan overal op). Na de pitstop door naar Passau waarbij we onderweg al regelmatig de Donau over gingen (blijkbaar slingert die aardig).  We kwamen rond 2 uur  in Passau bij het hotel ‘Am Jesuitenschlos’.

Hier kwamen we erachter dat we eigenlijk een 50+-vakantie hebben geboekt… Het werd namelijk al snel duidelijk dat er nog een flink aantal andere vakantiegangers (voornamelijk Nederlanders) ook van Passau naar Wenen gingen fietsen en daarvan was de gemiddelde leeftijd toch zeker rond de 55. Maar ja, wij doen het met handicap, namelijk de gehuurde fietsen met 7 versnellingen (op zich geen probleem)  maar ook handremmen én terugtrapremmen (Jeroen voelt zich niet ‘in control’ met terugtrapremmen).

’s Middags hebben we Passau bekeken, een leuk historisch stadje, met een grote kathedraal, met hierin het grootste orgel in een kathedraal ter wereld (volgens het boekje, niet nagekeken op internet). Waarbij we duidelijk zagen dat de Donau voor Passau meer de bruine kleur heeft, en nadat hij samen gaat met de Inn, een groene kleur krijgt. Ik moet nog zien of hij ooit nog blauw wordt voor Wenen, maar goed. ’s  Avonds was het eten een buffet, waarbij voor het toetjesbuffet er goed in ging bij ons.

11 juni