13 juni
Vandaag de eerste dag fietsen. We moesten onze koffers om 8:30 uur klaarhebben staan, dus we besloten op tijd op te staan en te vertrekken. Na het ontbijt (ook een buffet, prima geregeld) en het inleveren van de koffers, zaten we op 8:15 uur op de fiets voor de eerste etappe. In het eerste deel moesten we nog een stuk langs de grote weg, maar de 2e helft was wel echt vlak langs de Donau. Onderweg was het lekker rustig, hier en daar licht glooiend, maar dat was goed te doen. Ook het weer was prima. Niet heel zonnig, maar wel droog en warm genoeg (we hadden onze jassen niet echt nodig). We hebben een kleine pitstop gemaakt in Engelhartzell voor thee met apfelstrudel. Daar hebben we ook nog een Stiftkirche bekeken (met met edelstenen en sieraden versierde relieken, in glazen kisten en een plafondschildering in pasteltinten in de stijl van Picasso, beetje apart). Daarna door naar Schlögen, naar onze eerste overnachtingsplaats. Hier hebben we eerst geluncht en daarna nog wat rondgefietst (we dacht naar het dorp Schlögen zelf, maar dat bleek zo ongeveer alleen uit het hotel te bestaan). Na een paar km kwamen we erachter dat we al in het volgende gehucht van 5 huizen bleken te zijn. Toen maar teruggefietst en de tijd gedood met het maken van een Sudoku totdat we konden inchecken in het hotel. We hebben een megakamer, maar wel twee aparte bedden, we gaan lekker de matrassen naast elkaar op de grond leggen vannacht.
Omdat we de hele middag nog hadden om wat te doen, en omdat Slögen nou niet echt veel bezienswaardigheden heeft, hadden we gepland een eindje te gaan wandelen.Dat eindje wandelen werd echter een bergwandeling van een kilometer of 10. Voornamelijk veroorzaakt door het “dezelfde weg terug is ook zo saai” syndroom. We zijn in ieder geval geen 55+ers tegen gekomen op de route.
Na het wandelen hadden we aardige trek gekregen en we zijn dus ook gaan eten in het restaurant van het hotel. Dit zat inbegrepen in de prijs, helaas beperkte dat de keus wel tot 1 voorgerecht, 2 hoofdgerechten en 1 nagerecht. Waarvan die laatste Apfelstrüdel was, over een week kunnen we die niet dingen ook niet meer zien, maar nu was deze nog prima te eten. Vervolgens kondenwe voldaan genieten van onze welverdiende nachtrust.



