Vandaag onze laatste dag in het Zwarte Woud, dus we maken nog één wandelingetje, een soort ‘cooling down’, zullen we maar zeggen.

We rijden naar Münstertal en parkeren bij één van de treinstations (er zijn er 3 in Münstertal, een dorp met maar liefst 5110 inwoners). We lopen het dorp uit en gaan geleidelijk omhoog (het dal uit) naar de Köpfe, het topje van de nabij gelegen heuvel. Net als veel heuvel- en bergtoppen vind je ook hier een flink kruis. Maar ook een paar bankjes, dus we nemen even een momentje voor wat thee en genieten van het uitzicht, dat best aardig is bij het zonnige weer vandaag. Daarna weer terug het dal in (hier wat meer door het bos), de weg over en aan de andere kant omhoog. Hier niet echt een hoogste punt, we lopen over een grindpad met nu aan de linkerzijde zicht op het dorp in het dal. Geleidelijk aan gaan we weer naar beneden en komen terug in het dorp en bij de auto. 10 km, 350 hoogtemeters

De parkeerplaats is niet alleen voor het station maar ook voor de supermarkt. Handig om nog even een paar laatste boodschappen te doen voor ons vertrek morgen. Omdat we nu bereik hebben met onze mobiele telefoon ook gelijk maar even gereserveerd voor het avondeten.

Terug in het hotel nog een laatste keer zwemmen voor Saskia en alvast wat spullen opruimen bij elkaar pakken en de rekening van het hotel betaald.

‘s Avonds pizza gegeten in Staufen. Het tiramisu-toetje was een teleurstelling. De kok kwam het zelf brengen met de opmerking dat hij het een uur geleden gemaakt had en dat het dus nog niet helemaal was opgesteven…

Het is weer prachtig weer vandaag en we hebben nog weer een mooie route uitgezocht. Na ons ochtendritueel rijden we naar Badenweiler, bekend om zijn Romeinse thermen.

Wij komen natuurlijk voor een hike en wel naar Blauen. De route gaat in zijn geheel door het bos en dat is lekker in de schaduw op wat een warme dag aan het worden is. Deze keer (gelukkig) weinig grindwegen en verharding. Hier en daar moesten we alleen de ‘gewone’ weg oversteken. Je kunt namelijk ook met de auto naar hotel-restaurant Hoogblauen dat zo ongeveer naast het hoogste punt ligt.

We waren dus zeker niet de enigen toen we aankwamen. We konden nog iets verder omhoog door de uitzichttoren te beklimmen. Vanaf hier kon je goed zien dat we aan de rand van het Zwarte Woud zijn: aan ene kant zag je de heuvels en bergen van het Zwarte Woud en aan de andere kant de vlakte waar de Rijn stroomt (die we overigens niet konden zien).

Op de terugweg hadden we een klein stukje overlap met de heenweg, maar verder was het een mooi rondje waarbij op de terugweg de route hier en daar niet meer was dan een smal paadje. Het leek er op dat dit deel wat minder vaak gelopen wordt.

Rond een uurtje of 1 waren we terug bij de auto. 15 km, 735 hoogtemeters.

‘s Avonds hebben we in Müllheim gegeten bij Ribs & More, een lekkere burger met goede friet en lekkere toetjes. (We waren de standaard Duitse kost een beetje moe.)

Vandaag geen echte wandelplannen. Na ontbijt en lunch eerst een praktische boodschap: zorgen dat de auto weer volgeladen is. Hiervoor kunnen we op een kwartiertje rijden terecht bij een snellader. Met een boek erbij is de tijd snel voorbij en de auto weer vol.

Daarna gaan we nog even naar het nabij gelegen Staufen. Na een kort rondje door het best wel gezellige centrum naar de ruïne van Burcht Staufen gelopen. Hier staat nog aanzienlijk meer van overeind dan de ruïnes van een eerdere wandeltocht. Vanaf de burcht hadden we een mooi uitzicht op de omgeving waarin veel druiven worden verbouwd op de hellingen van de heuvels. Overigens ook op de heuvel waar de burcht op staat, staan de strakke rijen met druivenstruiken. De druiven worden hier gebruikt voor het maken van wijn, er zijn verschillende wijnmakerijen in en rondom Staufen.

Begin van de middag waren we terug bij het hotel. Saskia nog even wezen zwemmen en verder gewoon gerelaxt met een boek, leerzame youtube-filmpjes en puzzels.

Het restaurant van het hotel is vandaag en morgen gesloten, dus we gaan op pad voor het avondeten. ‘s Middags in Staufen hadden we al gereserveerd bij een restaurant en dat was maar goed ook want menigeen die op de bonnefooi langsliep kon niet meer terecht. Goed gegeten en afgesloten met een ijsje op het vuistje.

Vandaag een route die omschreven staat als het “Genietenpad 2020” met daarin het op drie na hoogste punt van het Zwarte woud. Volgens de beschrijving van de wandelroute biedt Belchen de beste uitzichten op zowel de Zwitserse Alpen als de Franse Vogezen. We gaan het vandaag ervaren…of toch niet…

De dag begint bewolkt en er wordt wat regen voorspeld, maar dat was gisteren ook en dat viel uiteindelijk ontzettend mee dus we laten ons niet weerhouden door de weersvoorspellingen.

Voor het startpunt van onze route moeten we deze keer wel wat verder rijden, zo’n 40 minuten, waarbij we ook al wat omhoog gaan. We starten rond 10:15 uur met de Belchensteig-route vanaf de parkeerplaats tegenover hotel Wiedener Eck. Dit keer hebben we eerst het langste stuk van de route (2/3) voordat we bij het hoogste punt zijn. Onderweg gaan we eerst nog een aantal keren weer omlaag. Het grootste gedeelte van de route gaat door het bos, ook vandaag weer een afwisseling van bredere grindpaden en bospaden, waarbij de bospaden wat meer steen- / rotsachtig zijn. Hierdoor is het lopen wat afwisselender. Af en toe moeten we oversteken bij een ‘echte’ (geasfalteerde) weg. Soms ook met een parkeerplaats en/of restaurant o.i.d. Je kunt deze route dus vanaf verschillende punten starten. Daarnaast zou je ook een deel van de route met een kabelbaan kunnen doen. Een populaire attractie voor de hele familie zo op de zaterdag, merken we. Zoals al eerder aangegeven was het wat minder zonnig vandaag en dat merken we vooral in de laatste km naar de top: we lopen in de mist. Eenmaal op de top (zo’n 600 meter vanaf het bergstation van de kabelbaan), zien we daar wel een flinke hoeveelheid mensen. Er lijkt een familie-uitje gaande, waarbij iedereen net verzameld wordt voor een foto bij het kruis dat op de berg staat. Ook opvallend: twee massief houten, goed gezekerde sta-tafels naast dat kruis, duidelijk een populaire plek… Maar zoals gezegd was het mistig op deze top dus een mooi uitzicht zat er deze keer niet in. Na een korte stop met een paar slokken thee en een snoepje lopen we door en beginnen aan de afdaling. Deze is over het eerste gedeelte een beetje technisch met wat rotsachtige paden. Daarna vlakt de afdaling wat af en komen we op wat bredere bospaden en af toe weer gedeeltes over de bredere boswegen. Voordat we nog weer een klein stukje omhoog gaan, houden we nog een kleine pauze om de rest van onze thee op te drinken. Het laatste stuk is meer breed bos-/grindpad en we zijn rond 14 uur terug bij de auto. 15 km en ca 665 hoogtemeters.

Terug in het hotel eerst een kopje thee en wat fruit. Daarna lekker gedoucht en gerelaxt. ‘s Avonds prima gegeten in het restaurant.

Vandaag wordt er wat regen voorspeld maar daar laten we ons niet door weerhouden. Na een goed onbijt en aansluitend de lunch, pakken we onze standaardspullen voor de hike: camelbaks vullen, beetje snoep, beetje gedroogd fruit en natuurlijk een mok thee voor elk van ons.

Onze route start in Etzenbach, een klein kwartiertje met de auto vanaf ons hotel. Onderweg begint het te regenen, maar tegen de tijd dat we bij de parkeerplaats zijn is het al bijna droog. De route gaat volledig door het bos met ook nu weer een afwisseling van (brede) half verharde weg, en bospaadjes. De bredere wegen zijn er voor het zwaardere verkeer van de bosbouw. De bospaadjes zijn soms zo smal dat je eigenlijk geen twee voeten naast elkaar kunt zetten. Dit zijn de delen die de route het leukst maken. Bij het hoogste punt dat we vandaag bereiken (Etzenbach Höhe) is ook de eerste kasteelruïne. Ruïne is eigenlijk een groot woord, het is niet meer dan een deel van de kasteelmuur de gelijk loopt met de bosgrond en waar ons pad deels overheen loopt. Niet heel vreemd als je bedenkt dat het om een kasteel uit de 11e of 12e eeuw gaat. We vervolgen onze weg en dalen eerst een beetje waarna we nog weer iets omhoog gaan. Bij de tweede ruïne, waarvan nog minder zichtbaar is, hebben we een kleine stop voor wat thee en een snoepje. We moeten nu een klein stukje terug op de route om ons rondje te vervolgen. We dalen nu bijna alleen maar en in het laatste gedeelte hebben we nog een klein stukje echt verharde weg waar we langs de rand van het dorp Münstertal lopen. Iets sneller dan verwacht zijn we na een kleine 3 uur weer terug bij de auto. 12 km, 525 hoogtemeters.

Op de terugweg nog even naar de supermarkt voor wat fruit, snoep, chocolade en nootjes, zeg maar onze tussendoortjes-basisbehoeften. We waren rond een uurtje of 2 terug bij ons hotel. Lekker gedoucht en daarna gerelaxt. ‘s Avonds weer in het restaurant bij het hotel gegeten, met deze keer een verrassend lekker toetje.

We zitten nu in een hotel waarbij ook het ontbijt inbegrepen is. En dat ontbijt is hier goed geregeld met een uitgebreid buffet. We ontbijten daarom niet alleen, maar lunchen ook maar gelijk, zodat we goed gevuld op pad gaan voor onze hike van vandaag.

En die begint bij de voordeur van het hotel. We hoeven dus alleen naar de auto voor het aantrekken van onze hikingschoenen en het ophalen van de wandelstokken. We starten rond 9 uur.

De route gaat hoofdzakelijk door het bos over bospaden en wat bredere grindwegen. Vanaf het begin gaan we geleidelijk omhoog (niet te vergelijken met de stijging die we een paar dagen geleden bij de Kreuzeck hadden). Het hoogste punt van vandaag, bij alpenhut Kälbelerscheuer, zit redelijk aan het begin van de route. Hier zijn we na ruim een uur met uitzicht op de omliggende bebosde heuvels. Bergen klinkt toch wat ‘groot’ na de ‘spitzen’ bij Grainau, maar ook deze alpenhut ligt op bijna 1000 m boven zeeniveau.

Daarna gaan we via een alpenweide (compleet met koeien, maar hier zonder bellen) weer omlaag. Ook nu weer een afwisseling van bospaden en grindwegen met soms wat steilere stukjes naar beneden. Hier en daar gaan we nog weer even omhoog, maar verder dalen we gestaag. Rond half 2 zijn we weer terug bij ons hotel. 17 km, 650 hoogtemeters.

Na een kopje thee en geen lunch (want die hadden we ‘s ochtends al gegeten) vooral gerelaxt met een boek erbij. Saskia is ‘s middags ook nog even gaan zwemmen in het zwembad van het hotel (voor herhaling vatbaar).

‘s Avonds weer gegeten in het hotel.

Vandaag vertrokken uit Grainau voor het tweede deel van onze vakantie. We rijden naar Sulzburg, ca. 345 km. Alles weer ingepakt in de auto, rijden we rond half 9 weg. Het aantal km’s valt wel mee, maar toch zijn we er bijna de hele dag zoet mee. Uiteraard moeten we de auto onderweg laden, maar verder is het vooral erg druk onderweg waardoor we lange stukken niet harder dan 50-60 km/u gaan.

Maar ach ja, we hebben vakantie en geen haast.

Rond half 4 komen we aan bij het Waldhotel Sulzburg, waar ‘s avonds in het restaurant gegeten hebben.

Vandaag onze laatste hele dag in Grainau. Het is hier nog steeds prachtig weer en we gaan hier nog één keer een berg op, Kreuzeck. We parkeren bij het dalstation van de kabelbaan die naar het Kreuzeckhaus gaat, maar deze laten we (uiteraard) links liggen. Het begin is pittig: steil omhoog op voornamelijk asfalt- en grindweg, waarbij met name het grind lastig is als er veel losse stenen zijn. In de eerste kilometer hebben we al 200 hoogtemeters te pakken. Na de eerste 1,5 km wordt de stijging wat meer geleidelijk en gaan we ook meer het bos in met de vertrouwde haarspeldbochtjes. We zitten nu echt in skigebied waardoor we ook skipistes kruizen en een aantal aankomstpunten van skiliften passeren. Op een van de pistes is het nog echt druk: een flinke kudde runderen loopt daar te grazen wat leidt tot een flink orkest van koebellen. Na dit intermezzo gaan we nog weer een stukje het bos in en hebben we tegen het einde nog een flink aantal traptreden waardoor ook dit deel snel omhoog gaat. Na een uurtje of 2 zijn we op het hoogste punt van vandaag: de top van Kreuzeck op iets meer dan 1700 meter hoogte. Met een skilift naast ons (de Kandahar-express) en uitzicht op de bergen om ons heen een goed moment voor een korte pauze en een broodje.

Met broodje en thee achter de kiezen weer op weg naar beneden. In eerste instantie een stukje richting Kreuzeckhaus (hier komt de eerder genoemde kabelbaan aan), maar voordat we daar zijn buigen we al af naar rechts en natuurlijk naar beneden. Na een deel grindweg komen we eerst weer in het bos en vervolgens terug bij de plek met de grazende runderen. Hier hebben we een stukje overlap met de heenweg (de haarspeldbochten in het bos en de kruising met een andere skipiste). Daarna volgen we echter een iets andere route. Wel wat meer over een vrij brede en half verharde weg, maar qua daling wel wat meer geleidelijk dan de heenweg en dat is omlaag een stuk prettiger voor de knieën. Het laatste stukje ging deels over een skipiste omlaag, dat was dan wel weer even wat steiler. Rond een uurtje of 1 waren we terug bij de auto. Afstand: 15 km, 925 hoogtemeters.

‘s Middags weer gerelaxt in het zonnetje op ons balkon en alvast wat voorbereid voor ons vertrek morgen naar onze tweede vakantiebestemming: Sulzburg.

‘s Avonds nog een keer lekker gegeten bij Akram’s (indiaas/thais).

Na ontbijt en het ophalen van verse broodjes vandaag een vlak rondje waarbij we het nuttige met het aangename combineren. Jeroen heeft een nieuwe zonnebril nodig en daarvoor gaan we lopend naar GaPa. We starten rond een uurtje of 10 en hebben er flink de pas in op de vlakke route die vooral over verharde en grindwegen gaat. Ondertussen volop de tijd om te genieten van het mooie weer en de mooie bergen om ons heen. In GaPa is een geschikte zonnebril snel gevonden (bij de eerste sportwinkel die we binnenlopen).

De terugweg gaan we (uiteraard) via een andere route. Het eerste deel is bekend, de Kramerplateauweg, waar we afgelopen zaterdag ook een deel van hebben gelopen toen we de Kramerspitz op gingen. Dit keer de andere kant op, dus toch net even anders. Langs deze weg ook genoeg bankjes voor een korte pauze en een lunchbroodje. Daarna door terug naar Grainau. Al met al kwamen we toch nog op zo’n 15 km uit, en zoals gezegd een vlakke route met maar 180 hoogtemeters.

Rond half 2 waren we weer terug en hebben we (net als de afgelopen dagen) lekker op het balkon gezeten met een kop thee en een boek.

‘s Avonds nog een keer bij Bungalow 7 in GaPa gegeten. Hier waren we afgelopen zaterdag ook geweest en dat was goed bevallen.

Zondag vandaag, dus even geen wekker gezet en rustig opgestart. Na het ontbijt weer even wat verse broodjes gehaald voor de lunch en toen naar Mittenwald gereden, ongeveer een half uurtje hier vandaan, voor een wat kleinere hike. Een soort van cooldown na de klim van gisteren.

We zijn de Kranzberg op gegaan, met op de top een populair uitzichtpunt. De route zelf was best steil, maar wel grotendeels geasfalteerd of goed grindpad. Daarnaast was het mogelijk om het eerste deel met een stoeltjeslift te doen, wat wij uiteraard niet gedaan hebben. Op de top waren we toch een beetje verrast door de drukte, maar het uitzichtpunt was er wel helemaal op ingericht: niet alleen gewone bankjes maar ook zo’n 15 houten ligbankjes waar je met z’n tweeën op past. En deze waren allemaal bezet toen we er aan kwamen. Zoals gezegd een populaire punt, zeker op een zonnige zondag zoals vandaag. Op een ander (gewoon) bankje was nog een plekje vrij en daar hebben we gebruik van gemaakt om onze lunchbroodjes op te eten met een theetje erbij natuurlijk.

In plaats van dezelfde weg naar beneden, hebben wij er een rondje van gemaakt en zijn nog langs twee meren gelopen, eerst de Ferchensee en daarna de Lautersee. Dit was sowieso een fijnere route, want dit ging veel meer geleidelijk naar beneden (stuk fijner voor de knieën). Bij de beide meren werd volop gezonnebaad en hier en daar gezwommen. We hebben zelf niet getest hoe koud (of warm) het water was. Na een korte toiletpauze bij een café (het was te druk op de route voor de standaard ‘bos-toilet-stop’) terug naar de auto, die inmiddels ook mooi was bijgeladen. 12,5 km, 500 hoogtemeters.

‘s Avonds goed gegeten in GaPa bij een restaurant genaamde Mukkefuck, met wederom vrij aardige toetjes (Apfelstrudel voor Jeroen, chocolade-lavacake voor Saskia).