Na de mooie hike van gisteren vandaag een dagje relaxen. En dat komt goed uit want het is ook geen wandelweer: nat en grijs buiten.
Dus bij het ontbijt nog een extra kopje thee en daarna op ons gemak naar de supermarkt voor een paar boodschappen. Vanavond koken we nog een keer zelf en we hebben bedacht om met de overgebleven eieren chocolademousse te maken. Hiervoor hebben we nog een paar extra ingrediënten nodig en daarnaast nog wat basics voor het ontbijt zoals melk en yoghurt en natuurlijk een lekker broodje voor de lunch.
In de loop van de middag klaart het op en komt de zon er door. Saskia kan het niet laten en gaat toch nog een rondje wandelen (8,5 km, 350 hoogtemeters), terwijl Jeroen zich vermaakt met University Challenge en een goed (werk-) boek.
Voor het avondeten gebruiken we weer andere delen van de goed uitgeruste keuken. ‘s Middags al de handmixer (voor de mousse) en nu de oven voor de frittata. Zowel frittata als chocolademousse waren goed gelukt en smaakten prima.
De weersverwachting en de regenradar voorspellen voor vandaag weinig goeds, al in de ochtend een aantal buien en ook ‘s middags regen. Naar buiten kijkend ziet het weer er echter best aardig uit. Na het ontbijt is het nog steeds droog dus we gaan in ieder geval op weg naar het startpunt van de route die we in gedachten hebben voor vandaag. We blijven in GaPa, maar moeten wel een stukje met de auto, anders wordt de route wel heel lang.
Ook bij het startpunt nog even getwijfeld, maar niet lang. Schoenen aan en rond 8:45 uur waren we onderweg. Het eerste stukje is makkelijke, de Kreuzpanoramaweg, een veelgebruikt wandelpad. Daarna gaan we over op, hoe kan het ook anders, een grind-/stenen pad, de Kreuzweg. Dit begint nog vrij breed, maar wordt al snel smaller en meer ‘technisch’. We zijn in het bos en het pad is afwisselend meer steenachtig of bosgrond. met de nodige boomwortels in het pad. In het eerste stuk stijgen we vlot, daarna gaat het iets meer geleidelijk en hebben we ook meer bosgrond als ondergrond, dat loopt wat makkelijker. Rond kwart voor 11 zijn we bij ons eerste ‘tussenpunt’, de Stepbergalm. Gezien het in eerste instantie twijfelachtige weer hadden we bedacht om vanaf dit punt terug te gaan. Het weer wordt echter alleen maar beter, dus we besluiten door te lopen naar de top van de Höhe Ziegspitze. Dit stuk van de route begint over een breed grindpad dat ook gebruikt wordt door de boer die hier zijn vee heeft lopen. We lopen hier op ca. 1700 meter gezellig tussen de koeien (met hun bellen natuurlijk). Daarna volgt een stuk steil omhoog met hier en daar wat klauteren. Na een weer wat vlakker stuk nog een laatste klimmetje op de top te komen. Hier konden we genieten van een prachtig uitzicht en was het hoog tijd voor de lunch.
Na de pauze terug naar beneden, waarbij dus het eerste stuk terug was over hetzelfde pad tot aan de Stepbergalm. Vanaf daar gingen we een andere route naar beneden, via de Gelbe Gwändt. Het grootste gedeelte van de route is qua ondergrond vergelijkbaar met de heenweg, maar met wat meer bospadondergrond. Het laatste gedeelte is nog weer een vrij lang stuk grind-/stenenweg totdat we weer uitkomen op de Kreuzpanoramaweg. Rond 14:45 uren waren terug bij de auto, moe maar voldaan met 18 km en 1125 hoogtemeters in de benen. en heel veel mazzel met het weer.
Terug bij het appartement lekker op ons terras gezeten met een kopje thee en na een douch naar Partenkirchen geweest voor een avondje traditionele keuken: Wiener Schnitzel mit Bratkartoffeln order Pommes und Beilagensalat. Dat ging er wel in. Voor het toetje hadden we nog wat ijs in de vriezer, dus dat hebben we ‘thuis’ gegeten.
Volgens de weersverwachting gisteren zou het een prachtige dag worden vandaag. Deze ochtend ziet het er iets anders uit. Het heeft vannacht flink geregend. Als we naar buiten kijken is het een grijze bedoening en regent het een klein beetje. We laten ons er niet door weerhouden. Na het ontbijt rijden we nog een keer naar Mittelwald en parkeren we op een kleine parkeerplaats waar een aantal routes starten. Dit keer dus geen laadpalen en door het dorp.
We vertrekken rond 9 uur vanaf de parkeerplaats en gaan gelijk het bos in. We volgen een grind- / stenenpad dat gestaag omhoog loopt en net niet breed genoeg is om naast elkaar te lopen. Naarmate we meer stijgen wordt het pad smaller en is er meer afwisseling met af en toe wat rotsen en meer bosgrond. Vanaf het vertrek regent het licht, maar daar hebben we niet echt veel last van. Betekent wel dat de stenen en boomwortels waar we over heen moeten hier en daar wat glad zijn. De route blijft gevarieerd met soms weer een stukje dalen en dan nog weer omhoog. Tegen het einde van de ochtend klaart het op en breekt de zon door waardoor we toch nog kunnen genieten van het uitzicht. Dat komt helemaal mooi uit voor ons lunchmoment op ons hoogste punt van vandaag bij de Hochlandhütte. De route naar beneden is wat minder afwisselend. Het eerste deel gaat vlot omlaag met veel ‘traptreden’, daarna hebben we een heel stuk brede grind- / stenenweg. Hier daalden we ook best snel en met de vele grotere losse stenen loopt dat niet echt lekker. Nu konden we ook goed merken dat het toch nog een mooie dag aan het worden was: in zon was het best warm. Daarna gingen we weer over op een bospad. Eerst nog smal en met het nodige zigzaggen de laatste meters omlaag. Het laatste deel was vlak en liep parallel aan een de B2, hier konden we lekker vlot doorlopen. We waren rond 14 uur terug bij de auto na 13 km en 850 hoogtemeters.
‘s Middags rustig aan gedaan met onze vaste ingrediënten: thee, puzzel, boek, YouTube en ook nog een spelletje Yatzee. Over ingrediënten gesproken: daarna was het tijd om te koken. De penne arrabbiata was goed gelukt en smaakte prima. Het toetje hebben we simpel gehouden met Ben & Jerry’s-ijs (handig als er naast een grote koelkast ook nog 2 vrieslades zijn).
Opnieuw een prachtige dag om buiten te zijn. We rijden vandaag een klein stukje Oostenrijk in om twee oude forten te bekijken en nog leuker: om via een hangbrug over het dal (110 m hoog, 405 m lang) van het ene fort bij het andere fort te komen. Onderweg gaan we even langs de supermarkt voor een paar verse broodjes voor de lunch.
De parkeerplaatsen voor de hangbrug zijn in het dal. Hierbij is een klein ‘dorpje’ gemaakt met o.a. toiletten, een restaurant en een kleine expositie. Daarnaast uiteraard de kaartverkoop voor de brug en de lift als je die naar boven wilt nemen. Dat doen wij natuurlijk niet. Het tripje naar boven is nog geen half uur en voordat we de brug over gaan, bekijken we eerst de ruïne van kasteel Ehrenberg. Aangezien het al 12 uur is, ook een mooi moment om op één van de bankjes wat te lunchen, onder het genot van het mooie uitzicht.
Daarna de brug op. Het is een hangbrug, dus de brug is continu een beetje in beweging. Daarbij loop je over een soort rooster waar je doorheen naar beneden kunt kijken en een gevoel hebt hoe hoog je boven het dal bent. Een leuke ervaring. Aan de andere kant lopen we door naar Fort Claudia. Vernoemt naar Claudia de Medici (die de Medici’s zie je ook overal). De overblijfselen van het fort zijn gerestaureerd en er wordt wat uitleg gegeven over de ontwerpfouten van de architect, zoals slecht toegankelijke en te kleine schietgaten en kanonsgaten die gericht zijn op bastions van het fort zelf. Hoe deze fouten ontstaan zijn hadden ze geen verklaring voor, een van de mysteries van dit fort. Vanaf dit fort konden we via een andere route terugkomen bij de parkeerplaats, zodat we toch een mooi rondje hebben gemaakt.
Op de terugweg langs de supermarkt geweest om wat serieuze boodschappen te doen zodat we in de komende dagen ook een paar keer zelf kunnen koken.
We waren halverwege de middag terug bij ons appartement en na een korte pitstop zijn we nog naar het centrum van Garmisch gelopen. Nog een paar nieuwe wandelsokken voor Jeroen op de kop getikt en onze voorraad pleisters aangevuld voor de verzorging van een paar blaren bij Saskia.
Lekker gegeten bij Dean & David (Jeroen: kip teriyaki salade, Saskia: salade met falafel) en daarna een ijsje op het vuistje op de route terug naar ons appartement.
We staan op bij een zonnetje door de ramen. Vandaag weer prima weer voor een wandeling en voor deze kunnen we ook vertrekken vanaf de voordeur. We gaan namelijk naar de top van de Wank het dichtstbijzijnde bergstation. Nou ja, dichtbij, we moeten er toch wel een aardig stukje voor lopen. Het belooft best zonnig te worden, dus na het ontbijt en het vullen van de rugzakken met proviand ook even goed ingesmeerd.
We starten rond 9 uur en hebben het eerste stuk ‘bekende weg’, namelijk tot aan de Tannenhütte. Dit stuk hebben we afgelopen vrijdag ook gelopen. Deze keer gaan we direct langs de hut en volgen het grind- / stenenpad omhoog. Het pad blijft het grootste gedeelte van de route omhoog grind en stenen met af en toe wat grotere rotsen. De stijging is gestaag en we kunnen regelmatig genieten van het uitzicht. We merken ook dat dit een wat populairdere route is, zeker op een mooie zondag zoals deze. We komen nu met enige regelmaat mensen achterop of tegen. De tegenliggers zijn op dit tijdstip vooral mensen die met de lift omhoog zijn gegaan naar het tussen- of het bergstation en dan naar beneden lopen.
Wij bereiken rond half 12 het bergstation. Het uitzicht best goed. De Zugspitze is net even niet te zien door wat laaghangende wolken, maar in de andere richtingen kunnen we ver kijken. Mooi moment om even rustig te zitten en bij onze thee een hapje te eten.
Na dit rustmoment tijd voor de weg terug, we hebben nog zo’n tweederde van de route te gaan. Ook de terugweg is vooral grind-/stenen pad met een gestage daling. Ook hier komen we weer verschillende andere wandelaars tegen, van gezinnen met kinderen tot en met oudere stellen (daar rekenen we onszelf nog even niet toe), en ieder met zijn eigen tempo. Ook op de terugweg hadden we een stukje bekende route, alleen liepen we dit nu in tegengestelde richting t.o.v. vrijdag, en dat was toch weer net even anders.
Rond 14 uur waren we terug met zo’n 16,5 km en 1050 hoogtemeters in de benen. Tijd voor thee, rust voor de benen en de NYT-kruiswoordpuzzel.
‘s Avonds hebben we goed gegeten bij Bungalow 7, een adresje wat ons vorig jaar ook goed was bevallen.
Vandaag weer een mooie wandeldag, ook al zijn er wat meer wolken dan gisteren. Bij het ontbijt zien we achter de toppen waar we uitzicht op hebben de witte wolken ontstaan. De verwachting is dan ook dat wat meer op hoogte het uitzicht wat minder zal zijn vandaag. We kiezen daarom voor een wandeling naar de Grünkopf bij Mittenwald, iets minder hoog.
Na het ontbijt eerst natuurlijk onze rugzakken voorbereid: camelbaks gevuld, thee in de mokken en wat repen, gedroogd fruit en snoepjes natuurlijk. Op weg naar Mittenwald stoppen we nog even bij een supermarkt voor een vers broodje en dan zijn we er helemaal klaar voor.
We kunnen onze auto in Mittenwald kwijt bij een laadpaal. Dat komt mooi uit, kan deze even bijtanken terwijl we aan het wandelen zijn. We starten rond 10 uur en moeten eerst een klein stukje door het dorp, waar het gezellig druk is. Daarna gaan we het bos in en gaan we ook snel omhoog. Het grootste gedeelte van de route omhoog is een smal paadje waarbij we achter elkaar moeten lopen. De ondergrond is afwisselend zachte bosgrond, grove stenen en soms wat rotsachtig. Richting het hoogste punt is er wat meer gras. We waren net iets voor de middag op dat hoogste punt. Een mooi moment om even bij te komen op een bankje en ons broodje met de thee soldaat te maken.
Ook de route omlaag was redelijk steil met dezelfde afwisseling qua ondergrond. De laatste paar kilometers waren wat vlakker en hier kwamen we nog langs het Lautermeer. Uiteindelijk liepen we via het Laindal Mittenwald in en kwamen we rond 14 uur terug bij de auto. Een mooie afwisselende route van 13 km met 700 hoogtemeters.
Terug bij het appartement de benen een beetje laten rusten onder het genot van een kopje thee. Toen we net terug waren was het nog zonnig genoeg op de parasol uit te klappen. Aan het einde van de middag veranderde dat snel en heeft het even flink geregend en hoorden we wat onweer.
Op weg naar GaPa voor het avondeten werd het echter al weer beter en tegen de tijd dat wij aan het eten waren bij Akram’s brak de zon nog weer even door. De kleine loempia’s vooraf en de hoofgerechten met eend en de salade waren erg lekker. De toetjes waren wisselend. Jeroen had een erg lekkere crème brûlee met ananas en gember. De ‘mango-tiramisu’ van Saskia was geen succes, zelfs niet helemaal opgegeten, dat zegt genoeg.
Heerlijk weer toen we vanochtend opstonden. Nog wel wat frisjes, maar helder en zonnig. We starten rustig op en na het ontbijt gaan de wandelschoenen aan. We kunnen namelijk vanaf onze voordeur vertrekken voor dit rondje.
We gaan vanaf het begin gelijk een beetje omhoog op een goed grindpad, we kunnen gelijk genieten van het uitzicht. Hierna gaan we over op een nog wat bredere onverharde grindweg. We laten de Tannenhütte links liggen want we zijn net op weg, niet echt nodig om nu al een pauze in te lassen. Korte tijd daarna wordt het pad weer smaller en ook wat ruwer. We buigen af naar links en lopen nu ongeveer parallel aan de berg en lopen een tijdje wat vlakker. Bomen en wat opener terrein wisselen elkaar af en runderen die hier rondlopen klingelen er lustig op los terwijl ze hun maaltijd bij elkaar grazen. Na een stukje dalen komen we bij de Gaststätte Gschwandtnerbauer, deze blijkt dicht vandaag, maar een pitstop is ook niet echt nodig. Vanaf hier een klein stukje verharde weg voordat we het laatste stuk weer grindpad hebben en verder afdalen richting ons startpunt. Een prima ‘warming up’-rondje van ongeveer 8,5 km met 400 hoogtemeters.
Terug bij het appartement gelijk even wat andere schoenen aan en naar het dorp gelopen voor wat verse broodjes voor de lunch. Pakken we ook nog weer even een paar hoogtemeters mee op de terugweg. De zon scheen flink dus voor onze lunch buiten, toch maar even de parasol uitgeklapt. In de schaduw was het goed toeven.
‘s Middags verder gerelaxt, beetje gelezen, wat gepuzzeld en wat Youtube-filmpjes gekeken, beiden ons zijn eigen ding.
‘s Avonds nog keer naar het centrum van Partenkirchen gewandeld, dit keer voor het avondeten: salade, een prima pizza en tiramisu als toetje. Op de terugweg kwamen we nog langs een buitenoptreden van een lokaal muziekkorps, compleet met lederhosen.
En uiteraard sluiten wij onze dag af met een kopje thee.
Vandaag het laatste stukje naar onze vakantiebestemming. Het hotel heeft een uitgebreid ontbijtbuffet, dus we eten ook maar gelijk wat lunch ook al is er daarvoor nog wat (erg) vroeg. Daarna met reismokken gevuld met verse thee en een volgeladen batterij (ook dat doen ze er gratis bij) op pad. Onderweg geen bijzonderheden en omdat we net hadden volgeladen was dat onderweg ook niet meer nodig.
Rond het middaguur waren we in GaPa. Ons appartement is super, zo goed als nieuw met als erop en eraan. Zelfs een oven, bakblik en mixer, we zouden hier dus zelfs iets kunnen bakken. Wel vreemd dat we geen glazen en borden en dergelijke konden vinden, zouden ze die dan vergeten zijn? Toch maar even gebeld. Bleken deze in een wel zeer goed gecamoufleerde kast te staan: het leek een stuk houten wand, maar was de greeploze deur van een kast die open ging als je er op drukte.
Na een vers kopje thee en een beetje uitpakken eerst even het wandelinformatiebord aan de overkant geïnspecteerd. Vlak bij ons appartement beginnen een paar mooie routes, goed om te weten voor morgen.
Daarna zijn we naar het centrum van Garmisch gewandeld, om onze ‘wandelbenen’ alvast een beetje wakker te schudden. Na wat rondgekeken te hebben was het tijd om een hapje te eten. Dit hebben we bij Shaka Burgerhouse gedaan. Een lekkere burger en een appel- (Jeroen) en chocoladetaartje (Saskia) als toetje.
Op de weg terug even langs de supermarkt voor wat basics als melk en yoghurt voor het ontbijt en daarna het laatste stukje omhoog terug naar het appartement. Lekker de schoenen uit, kopje thee en een puzzel / boek erbij, wij zijn ‘vakantie’-thuis.
Vandaag op weg. We rijden niet in één keer naar GaPa. Vandaag gaan we tot Giengen an der Brenz, op ongeveer tweederde van de route. We hebben dezelfde tussenstop als vorig jaar: een goed hotel in Giengen an der Brenz. De reis verloopt soepel, een paar keer laden natuurlijk en niet vergeten de nodige ‘Baustellen’, maar dat levert weinig vertraging op. Daarbij is het ook prima weer om te rijden, droog en niet te warm. En zo’n laadmomentje is niet alleen voor de auto nodig, ook wij kunnen dan even ‘bijtanken’ (Saskia een Power Nap op een houten bankje, Jeroen begrijpt niet hoe ze dan kan slapen).
We waren rond 16:15 uur bij ons hotel waar we een erg ruime kamer hebben met een zit- en slaapgedeelte en een royale badkamer. Voor het eten zijn we Giengen in gelopen. Hierdoor gelijk iets nieuws geleerd over dit stadje: Hier worden komt het Steiff-speelgoed vandaan. Met name bekend van zijn knuffeldieren, we vroegen ons al af waarom we overal knuffelberen zagen.
Wat gegeten bij een Grieks restaurant, viel een beetje tegen. Gelukkig konden we afsluiten met een echt Italiaans ijsje bij de ijssalon, dat smaakte dan weer prima.
Op de terugweg nog bijna serieus natgeregend, we waren net op tijd terug bij het hotel. Onderweg keken we al uit naar een kopje thee, toen we bedachten dat we geen waterkoker in de kamer hebben én vergeten zijn om hem zelf mee te nemen. Daarom bij de receptie gevraagd of ze onze reismokken met kokend water wilden vullen en dat was geen probleem. We konden zelf 24 uur per dag bij de bar terecht om ze bij te laten vullen. Nu dus lekker op de bank met dat kopje thee (en een chocolaatje natuurlijk).
