Vandaag rijden we via de toeristische route terug naar Christchurch. Die toeristische route is vooral de eerste helft, waarbij we nog één keer kunnen uitkijken over de baai bij Akaroa. Nog één keer slingerend een berg op en daarna natuurlijk ook weer af.

Halverwege de ochtend zijn we in Christchurch, de grootste stad op het Zuidereiland met ca. 350.000 inwoners. We lopen eerst een rondje door het centrum van de stad, waarin de schade van de aardbevingen van 2010 en 2011 nog goed zichtbaar is. Sommige gebouwen worden met stalen constructies, verzwaard met grote betonblokken op hun plek gehouden. De kathedraal is voor een groot deel verwoest en de renovatie moet nog beginnen.

Op de terugweg naar de auto nemen we een broodje mee, zodat we kunnen lunchen in het park. Daarna gaan we naar het Canterburymuseum waar we vooral nog wat geschiedenis van de eerste bewoners van Nieuw Zeeland hebben opgepikt, de Maori.

Na inchecken bij ons motel en een vroeg hapje eten zijn we nog naar de film geweest (Knives Out).

Morgen beginnen we onze terugreis met de binnenlandse vlucht van Christchurch naar Auckland. Daarna de rest in twee etappes. Eerst naar Singapore (ca. 7 uur) en vanaf daar, na een tussenstop van 5,5 uur, door naar Schiphol (ca. 13 uur).

Vandaag geen lange rit met de auto, zelfs geen korte om bij het starpunt te komen van de hike die we vandaag gaan doen. We kunnen onze hikingschoenen bij onze kamer aantrekken en direct de straat uit lopen. Dit betekent wel dat het eerste stuk van de route over de verharde weg gaat, maar ook die kunnen hier stevig omhoog gaan, dus we pakken al snel onze eerste hoogtemeters. Want hoewel we gisteren door de vlaktes reden, het schiereiland waar Akaroa op ligt is dat zeker niet. Het schiereiland is miljoenen jaren geleden ‘begonnen’ als een eiland, ontstaan door een vulkaanuitbarsting. Daarna is het, onder andere door het schuiven van tectonische platen, verbonden met de grotere landmassa van het Zuidereiland. Om een lang verhaal niet langer te maken: we gaan dus vandaag gewoon een berg op. Zoals gezegd begon de route op de verharde weg. Nadat we het dorp uit waren, gingen we verder op eerst onverhard gravel en daarna een breed graspad. Om ons heen vooral glooiend grasland met hier en daar wat schapen. Als we omkijken kunnen we uitkijken over het dorp en de baai. Het is aangenaam warm vandaag, maar het is niet heel helder, waardoor het uitzicht redelijk is.

Meer naar boven toe wordt het pad steeds smaller, maar nog steeds prima te doen. De begroeiing verandert wel, meer bosjes die ons net boven het hoofd groeien zodat we weinig zicht hebben anders dan het pad voor ons. Dit pad brengt ons bij de top van Stony Bay Peak. Tijd voor een korte pitstop, maar niet te lang want hier waait toch wel een fris windje. We vervolgens onze route en moeten ons op het eerste steile stuk naar beneden toch wel een beetje een weg banen door het hoge gras. Later wordt het pad weer wat breder en daarna gaan we het bos in. We komen uiteindelijk aan de andere kant van het dorp weer omlaag en lopen nog even langs de bakker voor een croissantje voor een late lunch.

Nadat we gedoucht hebben gaan we ‘s middags mee op een boot om dolfijnen te spotten en dat is gelukt! Kleine groepjes Hector’s dolfijnen kwamen vlak bij de boot en bleven ook een beetje rondhangen omdat ze graag ‘meerijden’ op de boeggolf. Wel lastig om ze op de foto te krijgen. Jeroen’s heeft zijn best gedaan (klik, klik, klik) maar we hebben vooral gekeken zonder camera hoe ze door het water schieten en boven komen om adem te halen. We hebben zelfs een moeder met een kleintje gezien. We gingen ook een klein stukje de baai uit, waar we op de rotsen nog wat pelsrobben hebben zien zonnebaden en daarnaast veel aalscholvers. Deze nestelen hoger op de rotsen. Zelfs op de weg terug naar de haven kwamen er opnieuw dolfijnen om de boot zwemmen.

Vandaag zijn we vooral onderweg geweest en hebben we het verder rustig aan gedaan. We hebben de hoge bergen van de Zuidelijke Alpen definitief achter ons gelaten en reden vandaag door het vlakke land van het district Canterbury (ja, net zoals die kathedraal, de Engelsen hebben zich ook overal mee bemoeid). Niet alleen alleen vlak, maar ook vooral rechte wegen, waardoor de rit vrij vlot verliep. Het gebied kenmerkt zich door landbouw, en dit keer dus geen schapen op glooiende heuvels, maar akkerland en grasland, met op de laatste vaak flinke kuddes koeien. We weten nu ook waar de melk vandaag komt…en we hebben vandaag wel 10 melkwagens zien rijden (met ruwweg drie keer de capaciteit van een Nederlandse versie) en kwamen langs een melkverwerkingsfabriek. Verder opvallend, de enorme irrigatiesystemen, soms wel 100 meter lang. Al met al, rustig aan vandaag.

Aan het begin van de middag kwamen we aan in Arakoa, gelegen op het schiereiland net onder Christchurch. We hebben een rondje door het dorp gewandeld en vanaf de pier zelfs twee dolfijnen gespot. Daarna nog naar het museum over de geschiedenis van het dorp geweest.

Vanochtend zijn we vanuit Twizel het Aoraki/Mount Cook Nationaal Park in gereden. De weg loopt langs het Pukakimeer, dat gevoed wordt door de gletsjers van de Zuidelijke Alpen. Hierdoor heeft het een haast onnatuurlijke blauwe kleur, veroorzaakt door zeer kleine rotsdeeltjes die door het gletsjerwater worden meegevoerd van de bergen. We komen uiteraard voor de hoogste berg van Nieuw Zeeland, Mount Cook met een hoogte van 3724 m. Dit is voor ons geen berg om te beklimmen, dat is voor doorgewinterde bergbeklimmers. Wij houden het bij een hike door de Hooker Vallei, die ons een prachtig uitzicht geeft op de berg. Niet onbelangrijk hierbij is het zonnige weer en het beperkte wolkendek. Er zijn dagen (ook in het voorjaar en de zomer) dat de berg volledig verdwijnt in wolken en nevel.

Na de hike zijn we in Mount Cook Village nog naar het Edmund Hillary Museum geweest. Edmund Hillary en zijn gids, Tenzing Norgay, waren de eersten ter wereld die de top van de Mount Everest hebben bereikt (in 1953). Daarnaast hebben we een documentaire gekeken over de reddingsdienst voor Mount Cook. Per jaar moeten er circa 30 mensen van de omringende bergen (waaronder Mount Cook) gered worden. Met name Mount Cook is berucht vanwege snel veranderende weersomstandigheden en gevaar voor lawines. Het verhaal over de redding van een man die eerst 250 meter was gevallen en vervolgens in een scheur in het sneeuwdek terecht was gekomen, was indringend. Onder zeer moeilijke omstandigheden met veel wind, hebben de reddingswerkers hem er levend uit gekregen, maar hij is een dag later alsnog overleden.

Voor de rit naar onze slaapplaats van vanavond, in de plaats Lake Tekapo, moesten we eerst weer het park uit via dezelfde weg. In de zijspiegels zie we Mount Cook langzaam uit beeld verdwijnen, maar later op onze route hebben we nog een paar keer uitzicht op de andere kant van de berg.

Bij onze B&B worden we verwelkomt door onze gastvrouw, die vooral via haar telefoon met ons praat. Ze is Japans en spreekt nauwelijks Engels en gebruikt haar telefoon om de informatie die ze met ons wil delen in het Engels te vertalen en uit te laten spreken.

Voordat we vandaag naar onze volgende bestemming rijden, gaan we naar Arrowtown, een klein plaatsje vlak bij Queenstown. Het dorpje heeft een rijke goudmijnhistorie met onder andere overblijfselen en het deel van het dorp waar Chinese immigranten woonden die in de goudmijnen werkten. Daar hebben we echter weinig tijd aan besteed. Na de ‘rust’-dag van gisteren hadden wij wel zin in nog een hike dus wij hebben onze hikingschoenen aangetrokken en zijn op pad gegaan naar de top van ‘Big Hill’. Een mooie route die begon met een steil stuk in het bos en daarna in meer open terrein kwam. Gelukkig hadden we ons ingesmeerd want het was prachtig zonnig weer. Vooral in het open terrein was het pad erg smal, op sommige plekken net iets meer dan een schoen breed.

Na een uurtje of twee waren we bij een kruising waar we rechtsaf richting de top van ‘Big Hill’ konden. Daar zagen we ook dat we niet persé terug zouden hoeven lopen, maar verder konden gaan, zodat we er een rondje van konden maken. Bij dit deel van de route stond wel dat deze voor gevorderden was en dat bij hoog water in de Arrowrivier de doorwaarbare plaatsen minder (of niet) doorwaadbaar zouden zijn. Maar ach, het is mooi weer, dus hoe erg kan het zijn en we zijn qua hiken ondertussen wel wat gewend, dus we beschouwen onszelf wel als ‘gevorderd’.

En we zijn teruggekomen, dus het is allemaal gelukt, maar wel met een paar uitdagingen. Allereerst werd het pad, voor zover mogelijk, op sommige plekken nog smaller, met links en rechts bosjes met soms flinke stekels. Daarnaast ook prachtige bossen met gele bloemen (en zonder stekels). Daarnaast was het water op de doorwaadbare plaatsen toch wat hoger dan we verwacht hadden en er zat ook aardig wat stroming in. Bij de eerste, wij dachten toen nog dat we maar één keer hoeften over te steken, hebben we onze schoenen en sokken uitgetrokken en onze broekspijpen opgerold tot onze knieën. Schoenen en sokken droog gehouden, maar de broek was toch al nat, zo diep was het water. O ja, en het water was koud! Aan de andere kant de schoenen en sokken weer aan (lekker warm) en door op het pad.

Al snel bleek echter dat we nog twee keer moesten oversteken, waarbij het water beide keren net iets dieper was dan de keer daarvoor. Maar we waren inmiddels 4 uur onderweg en teruggaan vonden we geen optie, dus ook hier maar door het water. Om meer grip te houden in het snel stromende water hebben we deze twee keren wel onze schoenen aangehouden. Beide laatste keer kwam het water ruim boven onze knieën. Daarna kwamen we gelukkig op betere weg, waarbij het er naar uit zag dat we niet opnieuw door (diep) water hoefden. Hoog tijd om het water uit onze schoenen te gieten en de sokken even uit te wringen voordat we verder gingen. Daarna moesten we nog wel ongeveer 5 km, maar dat was over een goede weg / pad, dus na nog een uur waren we terug bij de auto.

Al met al toch een iets meer enerverende hike (van 18,5 km met 825 hoogtemeters) dan we vooraf gepland hadden. Onze broeken waren inmiddels wel opgedroogd en met droge sokken en schoenen en een kleine versnapering, waren we klaar voor de rit naar Twizel, zo’n 2 uur rijden.