Vanochtend weer mooi op tijd op pad. Opnieuw een autorit over een pas die net sneeuwvrij en open is. De route die we rijden gaat weer flink omhoog met haarspeldbochten en wederom prachtige uitzichten van de besneeuwde toppen van de Rocky’s. Op het hoogste punt (ca 3600 m.) lag er (uiteraard) nog aardig wat sneeuw en stond een stevige frisse bries. Opvallend was het aantal racefietsers dat we zagen. Het fietsen van de Independence Pass (en gisteren ook de Trail Ridge Road) lijkt hier wel een dingetje te zijn.

De route naar beneden was weer vol met krappe haarspeldbochten en op een paar plaatsen zo smal dat je stapvoets moest rijden om een tegenligger te passeren. Gelukkig pasten we overal langs met onze huurvrachtwagen.

Beneden aangekomen, kwamen we uit in Aspen, het ski-resort van de ‘rich and famous’ hier. Dat was ook wel te zien aan de winkels: Gucci, Prada, enzovoort. Wij hebben alleen even geluncht en zijn daarna door gegaan naar Maroon Bells, nog een setje hoge bergen van de Rocky’s.

Deze bergen bestaan uit ‘mudstone’, een soort sediment dat in de loop van miljoenen jaren is versteend. Het is echter een stuk minder hard, waardoor het sneller breekt. De Maroon Bells worden daarom ook wel de ‘dodelijke’ Bells genoemd omdat er verschillende dodelijke ongelukken met bergbeklimmers zijn gebeurd. De roodachtige kleur van de mudstone heeft de bergen ook haar naam (maroon) gegeven. Uiteraard konden we deze niet op, maar we konden wel een mooie hike doen naar Crater lake, een meer aan de voet van deze  bergtoppen. Tijdens de hike leek het even te gaan onweren, maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen. We hebben alleen een paar regen- en sneeuwdruppels gehad. Van andere hikers begrepen we dat het in het ‘beneden’ waar de auto geparkeerd stond nog even flink gehageld heeft, maar daar hebben wij dus niets van gemerkt.

Weer beneden hebben we de hike rond Maroon lake nog gedaan. In dit meer worden de Maroon Bells weerspiegeld. Het meer heeft een beetje een vreemde blauwachtige kleur (zie foto).

Daarna naar onze slaapplaats voor de nacht in het nabijgelegen Snowmass Village. In eerste instantie een vreemde situatie: het hotel waar we geboekt hadden bleek niet open te zijn. Een medewerker die toevallig voorbij kwam verwees ons  naar het nabij gelegen luxe Westin-hotel waar ons hotel bij bleek te horen. Omdat ons hotel nog  niet open was werden we ‘ondergebracht’ in het Westin waarbij we ook nog eens een upgrade van de kamer kregen. Bij binnenkomst vielen onze monden open: we hadden suite met een woonkamer met royale eettafel, zithoek (met grote flatscreen en blue ray speler) apart toilet, een enorme slaapkamer (ook met eenzelfde flatscreen) en een badkamer met regendouche, bad en tweede toilet.

Na avondeten in het hotel hebben we ons prima vermaakt in ons tijdelijke huis, euh hotelkamer dus.