Vandaag doen we een dagje Ambleside, het iets grotere dorp dat vlak bij Grasmere ligt en waar we al een paar keer gegeten hebben afgelopen week. Tot nu toe hebben we niet echt de tijd genomen om er wat langer rond te kijken. Vandaag wordt het echter wat minder mooi weer, dus een lange wandeling slaan we even over. We rijden eerst door het dorp naar de Stagshaw Gardens. Dit zijn niet echt aangelegde tuinen, maar een bosrijk gebied met verschillende specifieke planten en bomen. We gaan er vooral heen omdat we er makkelijk (en gratis (Hollanders hé)) kunnen parkeren. Via het bos lopen we terug naar het dorp. Door de regen zijn de paden wat modderig en hier en daar glad dus het is maar goed dat we onze (lichtere) wandelschoenen aan hebben. Als we het dorp in lopen komen we eerst bij het uiterste puntje van Lake Windemere. Dit is het grootste van de meren van het Lake District. We lopen door naar de ruïnes van een Romeins fort. Hier is niet veel meer van te zien dan de funderingen, maar de informatieborden geven een goed beeld van hoe een deel van het fort er uit heeft gezien. De koeien in het veld hebben hier geen boodschap aan en liggen op hun gemak in de ‘kamers’ van de woning van de commandant van het fort.

Nog een stukje langs het meer en door de velden en we lopen echt het dorp in en komen uit in het dorpscentrum. Na wat kleine boodschappen gaan we terug naar de auto, maar wel (uiteraard) via een andere route. Vanuit het centrum nemen we eerst een kijkje bij de Stock Ghyll Force-waterval. Vanaf hier gaan we door velden (met varens uiteraard) en het bos terug naar de auto. Op deze route waren onze hiking-wandelschoenen best handig geweest. De paden leken op de paden die we de afgelopen dagen ook hebben gelopen en we pakken ook nog een paar honderd hoogtemeters mee.

Als we terugrijden begint het weer te regenen, dus we hebben onze korte wandeling goed getimed. Vanavond gaan we inpakken en morgen vertrekken we na een mooie week in het Lake District naar het Peak District.

Na de regen van gisteravond en vannacht is het deze ochtend weer zo goed als droog. Het ziet er zelfs vrij aardig uit, al is het wel bewolkt. Na het ontbijt doen we het rustig aan. Het startpunt van de wandeling is slechts tien minuten rijden, dus uiteindelijk lopen we nog voor tienen weg bij de auto. Geen aanloopje vandaag, zodra we van de parkeerplaats af zijn, gaan we gelijk omhoog. Het eerste stuk is nog door het bos, over een duidelijk stenen pad, dat op sommige plekken bijna als trap is aangelegd. Zodra we wat hoger komen, laten we de bomen achter ons en komen we in het open veld en hebben we een redelijk uitzicht. Het is rond de 15 graden, maar we zijn wel begonnen in t-shirt en dat is omhoog goed te doen. Richting het hoogste punt wordt het steeds frisser en in eerste instantie blijven we nog op temperatuur doordat we klimmen en in beweging zijn. Het laatste stukje richting de top vlakt de route af, daarbij lopen we nu ook in de laaghangende bewolking. Bij de top is het niet alleen een stuk frisser er waait ook een stevige wind. Al met al gewoon koud dus en tijd om extra laagje aan te trekken. Zoals gezegd is er laaghangende bewolking wat betekent dat er geen uitzicht is op het hoogste punt. Wel zien we hier al best veel mensen die van de andere kant zijn gekomen. En niet alleen wandelaars, blijkbaar is er ook een hardloopwedstrijd gaande want we zien verschillende lopers met een wedstrijdnummer op hun kleding. Blijkbaar is dit een populaire top.

Ook naar beneden is het eerste stukje wat vlak voordat we ook weer voor het grootste gedeelte een duidelijk stenen pad hebben. Hier komen we nog meer mensen tegen, het lijkt wel zondag… Nu we weer wat lager zijn, komen we ook weer onder de wolken en is de temperatuur een stuk aangenamer. De jas kan weer uit en we kunnen ook weer wat zien als we om ons heen kijken. Beneden komen we bij de tweede parkeerplaats die veel als startpunt voor deze wandeling wordt gebruikt. Hier hebben we een korte (sanitaire) stop voordat we aan het laatste stuk beginnen. Dit is een breed grindpad waarin we ook nog een paar hoogtemeters pakken. Na een een kleine 3,5 uur zijn we terug bij de auto.

‘s Middags lekker gerelaxt met een puzzel, wat lezen en ook vandaag weer een lekkere scone bij onze kop thee.

Het is zaterdag vandaag, maar in de vakantie is zo’n dag niet echt anders dan de andere. Daarom ook vandaag weer netjes om kwart voor acht (ons vaste tijdstip) beneden voor ons ontbijt. Na een lekker ontbijt met yoghurt, fruit, geroosterd brood en een kaneelbroodje gaan we vandaag een rondje vanaf het hotel doen. Het ziet er wat grijs uit, maar de temperatuur is aangenaam, dus prima wandelweer. Met het gekozen rondje zijn we op tijd terug voor de regen die voor vanmiddag voorspelt is.

Zoals gezegd starten we vanaf het hotel en moeten we eerst een stuk door het dorp over de weg. Eenmaal buiten het dorp gaan we al snel omhoog naar Helm Crag, het hoogste punt van vandaag. Het pad is hoofdzakelijk zand/stenen met sommige stukken over rotsen en delen met aangelegde stenen trappen. Al met al goed te doen en het weer is nog steeds goed waardoor we mooi om ons heen kunnen kijken. Na Helm Crag vervolgen we het pad en blijven we nog wat op hoogte. Op een gegeven moment komt er iemand vanaf de andere kant. Zij vraagt welke route wij lopen. Zij en haar man denken dat ze een afslag gemist hebben en vragen zich nu af hoe ze het beste terug bij hun startpunt kunnen komen (anders dan dezelfde weg terug). Jeroen pakt onze route erbij en constateert dat wij ook onze afslag gemist hebben en al een tijdje van de route af zijn. Als we het pad waren blijven volgen waren we ook wel terug gekomen, maar dan wel met wat meer kilometers dan gepland. Samen met het andere stel lopen we een stuk terug, waarbij wij als eerste bij onze afslag komen en zij (als het goed is) iets verderop hun afslag kunnen nemen.

Wij vervolgen onze weg en gaan eerst een flink stuk naar beneden. Om bij het meer te komen (Easedale Tarn) moeten we weer wat omhoog. Naast een deel door de varens (ja, die heb je hier echt overal) hadden we nu ook een groot aantal ‘stap-stenen’: van steen naar steen door een moerasachtig veld. Bij het meer was het best druk, er waren zelfs een paar mensen aan het zwemmen, al leek dat wel echt koud te zijn. Vanaf hier langs de andere kant van de rivier weer terug naar Grasmere.

‘s Middags hebben we een paar boodschappen gedaan en ‘s avonds nog een keer gegeten bij de vegetarische Italiaan in Ambleside. De voorspelde regen is nu echt begonnen.

Vandaag wederom een mooie dag om te wandelen. Na het ontbijt stappen we in de auto voor het korte ritje naar het startpunt in het naastgelegen dorp Rydal. De route van vandaag is ongeveer in de vorm van een hoefijzer, waarbij we over verschillende piekjes gaan. Het eerste deel van de route stijgen we het snelst. Daarna vlakt het iets af en komen we over vier pieken: Low Pike, High Pike, Dove Crag en Hart Crag waarbij we elke keer iets hoger uitkomen. Regelmatig maken we korte stop om ons heen te kijken. Het hoogste punt van vandaag is Fairfield, wat een wat groter vlak gedeelte is. Jammer genoeg zitten we net op dat moment midden in de laag hangende wolken waardoor we op dit punt geen uitzicht hebben. Daarnaast waait er ook een stevige wind. Als we iets verder lopen en een beetje dalen is de wind wat minder en zitten we net onder de wolken waardoor het uitzicht een stuk beter is. Aan verschillende kanten kunnen we wegkijken het dal in. Ook in de tweede helft hebben we nog een aantal, nu steeds lager wordende, pieken: Great Rigg, Heron Pike en Nab Scar. Uiteraard komen we ook nu weer hier en daar een paar schapen tegen. Je ziet hier niet veel helemaal witte schapen. Wat meer voorkomt is wit met een zwarte kop (met hoorns) en zwarte poten of juist andersom: zwart (meer grijs eigenlijk) met een witte kop en witte poten. Na Nab Scar dalen we snel en dat beginnen we na 1000 hoogtemeters en ca 14 km in de benen toch wel een beetje te voelen, gelukkig dan nog maar 2 km te gaan. We waren rond twee uur weer terug bij de auto. De route was op de heen- en de terugweg op de meeste plekken wel duidelijk te volgen. Soms een grindachtig pad en hier en daar door het gras, maar vooral ook veel grotere stenen (soms een beetje aangelegd als een soort trap) en rotsen.

Op naar een welverdiende douche, kop thee en een scone natuurlijk.

‘s Avonds hebben we nog een keer gegeten bij de Jumble Room. Daar hadden we gisteren zo lekker gegeten dat we gelijk voor vandaag hadden gereserveerd. Ook vandaag hebben we hier weer heerlijk gegeten.