De zon schijnt! Vandaag is het echt mooi weer: zonnig met een temperatuur van rond de 20 graden. En dat komt mooi uit voor de wandeltocht van vandaag naar een andere piek van de Yorkshire Dales: Ingleborough.

Ook hiervoor moeten we eerst een stukje met de auto om bij het startpunt in Clapham te komen. Vanaf daar gaan we eerst een klein stukje door het bos waarna we weer in de open velden komen met hier en daar een paar schapen. Het pad is goed zichtbaar en begaanbaar en we lopen gestaag omhoog. Vandaag hebben we op de top, meer een plateau, wel een goed uitzicht. We kunnen aan alle kante wegkijken over de glooiende Engelse heuvels. Na een pitstop en wat lunch gaan we op de terugweg. Ook dit is een een goed herkenbaar en begaanbaar pad waarbij we geleidelijk weer omlaag gaan. Rond een uurtje of 2 waren we terug bij de auto met zo’n 17 km in de benen. Tijd voor een douche en een lekker kopje thee. ‘s Avonds nog een keer gegeten bij de Craven Arms (waar we gisteren ook waren). Deze keer een lekkere falafel burger en een halloumi salade.

Dinsdag is onze laatste dag in de Yorkshire Dales en de weersvoorspelling voor de ochtend ziet er goed uit. We blijven daarom nog even in de buurt om de laatste van de ‘Drie Pieken” te doen: Whernside. Na ons ontbijt met geroosterd brood en het inpakken van de auto, gaan we rond 9 uur op pad. Deze keer iets langer rijden, waardoor we rond half 10 aan onze wandeling kunnen beginnen. We starten bij een groot viaduct dat gebruikt wordt voor treinvervoer. Het eerste stukje gaat door de velden en is hier en daar een beetje zoeken, het pad is niet zo duidelijk. Zodra we omhoog gaan, is het pad duidelijk en ook goed begaanbaar. Wel zo prettig want we stijgen vlotjes. Het weer is nog steeds goed dus we kunnen mooi wegkijken om ons heen. Op het hoogste punt nemen we een kleine pauze en daarna door naar beneden. Dit gaat wat meer geleidelijk wat wij fijner vinden lopen. Ook nu is het pad weer lekker duidelijk en we komen verschillende tegenliggers tegen die hetzelfde rondje andersom lopen. Op het laatst komen de donkere wolken snel opzetten de top waar we overeen zijn gegaan, is niet meer zichtbaar. We vragen ons af hoe het is voor de mensen die we tegenkwamen en die nu nog op weg naar boven zijn of juist boven zijn (mogelijk net zo grijs en geen uitzicht zoals wij twee dagen geleden bij Pen-Y-Ghent hadden). Wij pakken ook nog een paar spetters regen mee voordat we weer bij de auto zijn. Al met al goed getimed.

Hiermee nemen we afscheid van de Yorkshire Dales en rijden we naar het Lake District National Park. Hier verblijven we de komende week in Grasmere, van waaruit we de nodige wandelingen kunnen doen. Op weg er naar toe merken we dat de Lake District duidelijk een stuk meer toeristisch is. Meer verkeer en touringcars met vakantiegangers, al verwacht ik niet dat we die laatste veel tegen zullen komen op onze wandelingen.

We hebben een prima hotel met een ruime kamer en elke middag verse scones met clotted cream en jam voor de gasten.

Na de stad York gaan we nu naar een eerste nationaal park, de Yorkshire Dales. We hoeven niet heel ver te rijden en zijn rond het middaguur bij ons hotel voor de komende dagen: The Falcon Manor in Settle, een prachtig oud Engels landhuis met de haard aan in de hal toen we aankwamen (het was ook wat frisjes). Onze kamer was van alle gemakken voorzien, inclusief een bad met uitzicht op de groene heuvels.

Vanaf het hotel konden we een mooie wandeling doen door de genoemde heuvels. Het meeste is boerenland, dus je loopt regelmatig tussen de koeien en vooral schapen. Stukken land worden gescheiden door stenen muurtjes die handige trapjes hebben als je er overheen moet om je route te kunnen volgen. Ondanks de vweersoorspelling hebben we het droog gehouden en rond een uurtje of 5 waren we terug bij ons hotel. ‘s Avonds prima gegeten in het hotel.

Zondag lijkt weer een wat natte dag te worden. Na het ontbijt besluiten we ondanks de miezerregen toch maar op pad te gaan voor een wandeling naar één van de drie pieken waar de Yorkshire Dales o.a. om bekend zijn: Pen-Y-Ghent. De parkeerplaats bij het startpunt is druk, we zijn duidelijk niet de enigen die het grijze weer voor lief nemen. De route naar de piek is duidelijk herkenbaar en loopt ook weer door de weilanden. Wel is de route een duidelijk pad, grotendeels van grind en wat grotere keien met op sommige plekken trappen van grote platte stenen. Het werd wel steeds natter naarmate we wat hoger kwamen door de laaghangende bewolking. Op het hoogste punt (694 m boven zeeniveau) voelde het aan als regen en hadden door de wolken ook geen uitzicht. De route naar beneden was ook een duidelijk pad en minder steil. Meer naar beneden werd het ook weer droger en het zicht weer wat meer.

‘s Avonds hebben we een traditionele Engelse ‘Sunday Roast’ gegeten: langzaam gebraden varkens- / lamsvlees met geroosterde aardappels, warme groente en een ‘Yorkshire pudding’. Nee, dat laatste was niet het toetje, maar een soort pannenkoekenbeslag dat in de oven wordt gebakken.