Na drie nachten in Hamilton, gaan we vandaag door naar onze volgende stop in Matamata. Dit is maar een uurtje rijden, dus genoeg tijd om vandaag ook nog een hike te doen. Helemaal omdat het vandaag ook echt mooi weer wordt (circa 25 graden en zonnig) en de voorspellingen voor het weekend een stuk minder zijn. Dit betekent wel even doorbijten, want we zijn nog niet echt hersteld van onze klimmetjes van gisteren. Dat weerhoudt ons er niet van om ook vandaag weer een berg op te gaan. Onder het motto “dan lopen we de spierpijn er wel uit…” en “als we eenmaal opgewarmd zijn, voelen we er vast niets meer van…”.

We kiezen voor mount Te Aroha (952 m hoog), een mooie route die grotendeels door het bos gaat. De route naar de top verloopt vrij soepel. Hier en daar wat klauterwerk, maar dat zijn we na gisteren wel gewend. En als we eenmaal op gang zijn, hebben we ook nog niet echt last van onze benen… De top zelf is wel een beetje een verrassing. We hoorden al stemmen toen we in de buurt kwamen en verwachtten andere hikers tegen te komen. Het bleken echter monteurs te zijn die aan het werk waren in de enorme radiomast die op de top stond. Maar met onze rug naar deze mast hadden we een prachtig uitzicht bij onze lunch.

Daarna weer terug naar beneden, deze route was langer dan de weg omhoog en het dalen ging daardoor meer geleidelijk. Het eerste stukje ging over wat meer rotsachtig terrein, maar ook nu kwamen we al snel weer tussen de bomen. Het klauterwerk was nu minder, maar er waren wel meer trappen, waardoor we op sommige punten toch snel omlaag gingen. Bij het omlaag gaan konden we onze benen echter wel goed voelen, waardoor het tempo toch wat lager lag dan we van onszelf gewend zijn. Daarnaast hebben we geconstateerd dat een pet op hebben erg fijn is als bescherming tegen de zon (en om je haren uit je gezicht te houden) maar dat het ook je gezichtsveld soms wat beperkt. Zeker als je ook goed op je voetenwerk moet letten, kun je dan wel eens een laaghangende tak of boom over de weg missen, waaraan je vervolgens pijnlijk je hoofd stoot (Saskia: niet 1 maar 3 keer…., maar verder gaat alles goed…).

Rond een uurtje of 4 waren we terug bij de auto, toch wel blij dat we er waren en met de afspraak dat we morgen toch even een hersteldagje inbouwen wat hiken betreft…

Nadat we hebben ingechecked bij onze B&B voor deze nacht hebben we ‘s avonds lekker Italiaans gegeten en daarna met de beentjes omhoog deze blog geschreven.