Vanochtend in eerste instantie vroeg wakker gekraaid door meerdere van de reeds eerder genoemde hanen. Daarna toch nog 2 uurtjes extra slaap kunnen pakken voordat we op weg gingen naar de bestemming van vandaag: Waimea Canyon, door Mark Twain ooit “The Grand Canyon of the pacific” genoemd.

Vanaf het eerste uitzichtpunt wat we aandoen snappen we precies wat hij bedoelt, met een diepte van bijna een kilometer, en een breedte van 1.5km doet een eerste aanblik aan een groene variant van de Grand Canyon denken. Als je vervolgens echter opzij kijkt, dan zie je dat de canyon ‘slechts’ 16 kilometer lang is en heb je ook zicht op de Stille Oceaan (als je de goede kant op kijkt natuurlijk…).

We rijden over de bijna 30 kilometer lange (doodlopende) weg langs de rand van de canyon en doen verschillende uitzichtpunten aan. Op het eind is een korte hike vanwaar je ook uitzicht op de Oceaan hebt. Deze 3.5 km voert over een pad van opgedroogde rode klei welke spekglad wordt wanneer het nat wordt, gelukkig begint het pas te regenen wanneer we weer terug bij de auto zijn. Onverwacht is het op deze hoogte (ca. 1200m) een stuk koeler, nog versterkt door de stevige wind zo nu en dan, en toch aardig wat bewolking. Deze bewolking zorgde er ook voor dat we langs de trail niet altijd hele heldere plaatjes konden schieten trouwens (zie foto).

Hierna weer naar ons hotel teruggekeerd om ons op te frissen voor het eten. We hadden er voor gekozen om een goed aangeschreven restaurant een half uur verderop te bezoeken, en dat was de moeite waard. Heerlijk gegeten. Nu klaar maken voor de vlucht van 45 minuten morgen, naar het volgende eiland, Maui.