Zondag vandaag, dus even geen wekker gezet en rustig opgestart. Na het ontbijt weer even wat verse broodjes gehaald voor de lunch en toen naar Mittenwald gereden, ongeveer een half uurtje hier vandaan, voor een wat kleinere hike. Een soort van cooldown na de klim van gisteren.

We zijn de Kranzberg op gegaan, met op de top een populair uitzichtpunt. De route zelf was best steil, maar wel grotendeels geasfalteerd of goed grindpad. Daarnaast was het mogelijk om het eerste deel met een stoeltjeslift te doen, wat wij uiteraard niet gedaan hebben. Op de top waren we toch een beetje verrast door de drukte, maar het uitzichtpunt was er wel helemaal op ingericht: niet alleen gewone bankjes maar ook zo’n 15 houten ligbankjes waar je met z’n tweeën op past. En deze waren allemaal bezet toen we er aan kwamen. Zoals gezegd een populaire punt, zeker op een zonnige zondag zoals vandaag. Op een ander (gewoon) bankje was nog een plekje vrij en daar hebben we gebruik van gemaakt om onze lunchbroodjes op te eten met een theetje erbij natuurlijk.

In plaats van dezelfde weg naar beneden, hebben wij er een rondje van gemaakt en zijn nog langs twee meren gelopen, eerst de Ferchensee en daarna de Lautersee. Dit was sowieso een fijnere route, want dit ging veel meer geleidelijk naar beneden (stuk fijner voor de knieën). Bij de beide meren werd volop gezonnebaad en hier en daar gezwommen. We hebben zelf niet getest hoe koud (of warm) het water was. Na een korte toiletpauze bij een café (het was te druk op de route voor de standaard ‘bos-toilet-stop’) terug naar de auto, die inmiddels ook mooi was bijgeladen. 12,5 km, 500 hoogtemeters.

‘s Avonds goed gegeten in GaPa bij een restaurant genaamde Mukkefuck, met wederom vrij aardige toetjes (Apfelstrudel voor Jeroen, chocolade-lavacake voor Saskia).

Het is weer prachtig weer vandaag en we zijn voldoende hersteld om weer eens serieus te gaan hiken. Op tijd op en na het ontbijt snel even langs de bakker voor een vers broodje voor de lunch. Met de energierepen, fruit, thee, de camelbaks vol met water en natuurlijk wat snoep voldoende proviand om de Kramerspitz te beklimmen.

We starten vanaf een parkeerplaats aan de rand van GaPa en zijn rond 8:15 uur op weg. In het begin even zoeken naar het juiste startpunt en daarna de eerste paar km’s vlak voordat we verder het bos in gaan en beginnen te klimmen. Met de nodige haarspeldbochten gaat het vrij vlot omhoog. Meer naar boven toe wordt de route wat technischer met op sommige plekken staalkabels langs de rotswand voor wat extra houvast. Het terrein wordt ook rotsachtiger en hier en daar is het wat klimmen en klauteren. Na ca. 2,5 uur waren we bij een piekje waarvan we eerst dachten dat het de Kramerspitz was. Dit bleek nog niet zo te zijn, maar het was wel hoog tijd om ons broodje te eten bij een prachtig uitzicht. Na een korte stop dus door naar de echte piek. Hiervoor moesten we eerst een stukje omlaag en daarna uiteraard weer omhoog om bij dit hoogste punt te komen (op 1985 m hoogte). Net toen we er waren kwam er een wolk voorbij waardoor het uitzicht hier iets minder was, maar nog steeds niets de klagen.

Tijd voor de weg terug. Eerst een klein stukje vrij steil omlaag en daarna een langer gedeelte dat vrij vlak bleef. Daarna een deel dat ook weer vrij steil ging met hier en daar wat klauterwerk om uiteindelijk in een groene weide uit te komen met aan het einde een café, waar het gezellig druk was. Wij hebben het café links (of eigenlijk rechts) laten liggen en onze route vervolgd. We kwamen weer in het bos met een gestage daling en de ene haarspeldbocht naar de andere. Het laatste gedeelte was (net als het begin) grindpad. Rond kwart voor 3 waren we terug bij de auto. Moe maar voldaan en met een stuk minder pijn dan na onze eerste hike van woensdag. 18,5 km, 1250 hoogtemeters.

‘s Avonds in GaPa lekkere burgers gegeten met een goed toetje (appeltaart voor Jeroen, cheesecake (mmm) voor Saskia).

De pijn in de benen van woensdag is nog niet helemaal weg (we worden toch ook wat ouder😒). Vandaag nog wat extra tijd om te herstellen want we gaan naar de top van de Zugspitze. Dit is het hoogste punt van Duitsland gelegen op ca. 2965 meter. Dit is voor ons als amateur-hikers te veel van het goede als het gaat om zelf naar de top wandelen/klimmen/klauteren.

We kunnen in Grainau op de trein naar de Zugspitzplatte stappen. Daar hebben we al een mooi uitzicht (het is prachtig weer vandaag) en moeten we over de sneeuw om bij de verschillende informatieborden te komen. Net als bij andere gletsjers die we bezocht hebben (Nieuw Zeeland, Canada), wordt ook deze gletsjer snel kleiner door de opwarming van de aarde.

Vanaf de Zugspitzplatte het laatste stuk naar de top met een kabelbaan. Vanuit de gondel zien we verschillende mensen die bezig zijn met het laatste deel van de klim naar de top van de Zugspitze (bij mij kriebelt het dan natuurlijk een beetje, maar ik weet beter…). Het ‘station’ bij de top is nog een stuk groter dan het gebouw de eerste stop. Het is hier ook flink druk (1,5 m staat wel op de bordjes, maar daar houdt niemand zich aan, gelukkig zijn we buiten). We genieten van de uitzichten en de zon op ons gezicht. Als we de drukte zat zijn gaan we terug naar de kabelbaan, maar nu een andere. Deze is groter en brengt ons terug naar station Eibsee (bekend van dag 2).

We nemen een broodje op het vuistje en lopen vanaf de Eibsee terug naar Grainau, ca. 4 km waarbij we alleen omlaag gaan, zo’n 250 m. Terug bij ons appartement de tweede helft van onze lunch met een kopje thee en de rest van de middag gerelaxt.

Vanavond Italiaans op het menu waarvoor we weer naar GaPa gaan. Dit keer iets eerder weg dan gisteren want het is rond een uurtje of 5 verrassend druk op de route.

De hike van gisteren is goed voelbaar dus vandaag maar even rustig aan. ‘s Morgens lunchbroodjes gehaald bij de bakker en daarna naar Garmisch-Partenkirchen gereden. Geparkeerd bij de bekende schans (die van het het schansspringen van Nieuwjaarsdag) en deze natuurlijk even op de foto gezet, een heel andere sfeer bij 20 graden en volle zon. Daarna voor een kleine hike door naar de Partnachklamm, ook een ravijn (net als gisteren) waarbij we deze keer wel de ‘attractie’-route hebben gedaan: een uit de rotsen gehakte route kort langs het wilde water, waarbij het water ook uit verschillende watervallen van boven komt. Daarna nog iets verder doorgelopen en de rivier overgestoken om aan de andere kant terug te lopen. Ca. 7 km, 225 hoogtemeters.

Terug bij de auto een broodje gegeten en daarna nog naar het centrum van GaPa gelopen, o.a. om een vraag te stellen over onze tickets voor de Zugspitze trein (morgen op het programma). Onderweg onze tweede broodje opgegeten. Ca 4,5 km met uiteraard geen hoogtemeters.

Dat wat wel genoeg voor vandaag (het was/is telkens nog lastig op gang komen met de spierpijn). Teruggereden naar Grainau en ‘s middags gerelaxed en op het balkon in het zonnetje gezeten (wel met zonnebrand, het ging best hard).

‘s Avonds terug gegaan naar GaPa voor een prima diner bij een restaurant dat thaise/indiaase/arabische gerechten op het menu heeft. Hier gaan we zeker nog een keer eten.

Vandaag op tijd op en na het ontbijt direct op pad (8 uur) voor onze eerste serieuze hike. We kunnen starten vanaf ons appartement. Het is nog wat frisjes maar het belooft een mooie dag te worden. Eerst een klein stukje door het dorp en dan direct omhoog langs de koeien met de traditionele bellen om hun nek. Het eerste stuk gaan we daarna door het bos, gestaag verder omhoog. We besluiten de ‘attractie’ (met entree) Höllentalerklamm (een diepe door de rivier uitgesloten kloof) over te slaan en de alternatieve route verder omhoog te nemen. We steken de kloof later alsnog over met een brug, dus eigenlijk niets gemist.

Via deze route wat minder bos en meer langs ‘de rand’ van de berg: diep dal links van ons, rotswand rechts van ons maar het pad op de meeste plekken breed genoeg. Op sommige plekken staalkabels in de rotswand voor wat extra houvast indien nodig, vooral handig op de plekken waar het water over de rotsen van het pad liep, die konden nog wel eens glad zijn. Na al dat stijgen eerst weer een stukje naar beneden waar we een eerste korte stop hebben gemaakt bij de Höllentalangerhütte.

Na een banaan (Jeroen) en een energiereep (Saskia) door op onze route richting Hüpfleitenjoch. Dit was ongeveer het hoogste punt op onze route (ca. 2000 m). Daarna terug, eerst een stuk richting Kreuzeckhaus, maar net daarvoor weer afbuigend richting Hammersbach om uiteindelijk ‘onze’ koeien weer te horen toen we in de buurt van Grainau en ons appartement kwamen. Zoals het ons betaamd hebben we meteen bij de eerste hike weer flink ons best gedaan (en dat kunnen we ook goed voelen): 19,5 km, 1215 hoogtemeters.

Maandagochtend rond 8 uur in de auto voor het eerste en langste deel van de rit naar onze vakantie bestemming in Beieren. We hebben overnacht in Giengen an der Brenze. Prima hotel met lekkere salades op het menu en verse apfelstrudel als toetje. Dinsdagochtend na een goed ontbijt (buffet) door naar Grainau. Het weer de eerste dagen was niet echt goed, veel regen. Dinsdagmiddag tussen de buien door een eerste kleine hike gedaan: ca. 7 km rond de Eibesee, een klein beetje glooiing in de route maar dat stelde weinig voor. Een prima warming up rondje voor de start van de vakantie. We hebben hier in een ruim appartement met een klein keukentje, dus we kunnen ontbijten ‘op de kamer’. ‘s Avonds grote porties bij het avondeten: schnitzel met friet voor Jeroen en ik een goulash met rode kool (erg lekker) en ‘kartoffelknödeln’, een soort gestoomde aardappelbal (niet voor herhaling vatbaar).