Vandaag een lange rit voor de boeg, we rijden namelijk terug richting Auckland, zo’n 300 km. Dat lijkt niet heel veel, maar hier ben je daar toch een uurtje of vijf zoet mee. Geen probleem natuurlijk als dat komt door het glooiende landschap waar de weg doorheen kronkelt. Dan is 100 km/u nu eenmaal vaak niet haalbaar (ook al is dat de maximum toegestane snelheid, zelfs op dit soort wegen).

Onze route voert ons langs de kust, waar het water door de stevige wind flinke schuimkoppen heeft. Rechts van ons kunnen we blijven genieten van de groene heuvels met afhankelijk van hoe steil en grillig ze zijn vooral schapen of meer koeien op de hellingen.

Ongeveer halverwege maken we nog een stop bij de Waitomo grotten. Dit zijn grotten die door water zijn uitgesleten in de aanwezige kalksteenafzettingen. In drie ervan worden rondleidingen gegeven, waarvan wij er twee hebben gedaan. We zijn eerst in de Aranui grot geweest. Na de vorming van de grot, groeien hier nu stalactieten (aan het plafond) en stalagmieten (vanaf de bodem), waarin je met een beetje verbeelding vanalles kunt herkennen: van dieren, tot een stel oude vrouwtjes en groenten zoals wortel (ok, die is niet heel verrassend) en bloemkool.

Daarna gaan we naar de gloeiworm-grot. Hier komen we ook eerst langs een aantal stalactieten en stalagmieten, maar de echte attractie hier zijn de gloeiwormen. We stappen in een kleine boot en worden in het donker en in stilte door de grot gevaren waar het plafond oplicht door de vele gloeiwormen. De wormen gebruiken het oplichten voor het lokken van hun prooi: insecten die vanaf het water ophoog kijken en denken dat het lichtpuntje een weg naar buiten is. Het deel in de boot was maar kort, maar de combinatie van de gloeiwormen met de duisternis en de stilte maakten het een bijzondere ervaring (fotografie niet toegstaan).

Terug in de auto voor de tweede helft van onze rit. We overnachten vanavond in Ararimu, waar we wederom in een B&B zitten met een prachtig uitzicht.