Afgelopen nacht heeft het flink geregend en ook de voorspellingen voor vandaag zijn niet heel erg gunstig. Eerst maar eens aan het ontbijt. Aan tafel met het andere stel dat hier ook verblijft. Zij komen uit Duitsland, zeker niet de eerste Duitsers die we zijn tegengekomen (of hebben gehoord). Blijkbaar is Nieuw Zeeland ook voor onze oosterburen een geliefde bestemming. Bij het ontbijt horen we ook nog wat meer over onze B&B van onze gastvrouw, Rosemary. Ze zijn deze B&B 14 jaar geleden begonnen, waarbij ze het hele huis (ja, echt waar) hebben verplaatst vanuit het zuiden van Taranaki naar de huidige locatie, zo’n 60 km. Veel van de B&B’s en/of hun eigenaren hebben zo hun eigen, vaak bijzondere, verhaal. Ze gaan de B&B nu echter verkopen, niet omdat ze er mee willen stoppen, maar omdat ze nu toch wel op leeftijd zijn. We schatten de gastvrouw op 80+ (uiteraard hebben we daar niet naar gevraagd).
Zoals op bovenstaande foto is te zien, wordt door de eigenaren ook veel aandacht besteed aan de tuin. En wat je hier ziet is slechts een klein gedeelte van de tuin die ver doorloopt achter het huis. Ze hebben ook meegedaan met een soort open tuinendagen waarbij honderden mensen van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om door deze prachtige tuin te wandelen.
Na het ontbijt ziet het weer er best aardig uit, dus we wagen de gok en gaan terug naar het bezoekerscentrum van Mount Taranaki. In tegenstelling tot wat ons daar gisteren verteld werd, is de meeste regen ‘s nachts gevallen en lijkt het voorlopig droog te blijven. We doen een korte hike van 3,5 km vanaf het bezoekerscentrum naar een uitzichtpunt. Deze loopt voornamelijk door de bossen waardoor we weinig last hebben van de gure wind die er waait. Het is wel erg nat, na de vele regen, maar daarvoor hebben we onze hikingschoenen aan, dus we houden onze voeten droog. Met name de heenweg is voornamelijk ‘trap op’, dus we pakken een paar hoogtemeters mee (273 m). Het is echter wel bewolkt, dus geen nieuwe foto’s van de berg zelf vandaag.
We waren rond de middag terug bij de auto en omdat het weer zich goed hield zijn we doorgereden naar het Mangamahoe meer, waar we omheen konden lopen. Doen we ook een keer een vlakke route, dachten we…De route liep wel om het meer, maar de meeste tijd niet echt langs het meer. Alleen het eerste gedeelte, over een grindweg, was echt langs het meer. Daarna gingen we weer het bos in. Nog niet eerder gemeld, maar in de bossen zie je hier heel veel varens in alle soorten en maten. Met name de zilveren varen is ook soort van de nationale plant van Nieuw Zeeland, hij staat bijvoorbeeld als embleem op de tenues van het rugbyteam. Daarnaast zijn er diverse voorstellen gedaan om de zilveren varen onderdeel te maken van de nationale vlag. Terug naar de hike. Voor uitzicht op het meer werden we een paar keer ‘omhoog geleid’ en zo maken we hier toch ook weer wat hoogtemeters (168m). Ook werd het meer bewoond door zwarte zwanen.
We waren rond theetijd terug bij de B&B, tijd voor een douche en natuurlijk die kop thee. Daarna zijn we naar New Plymouth gereden. Hier hebben we eerst nog wat gewandeld in het Pukekura park en daarna gegeten bij een Thais restaurant. Op de weg terug begint het te regenen, maar dat maakt niet meer uit, we hebben een mooie dag gehad.