Vandaag wordt er wat regen voorspeld maar daar laten we ons niet door weerhouden. Na een goed onbijt en aansluitend de lunch, pakken we onze standaardspullen voor de hike: camelbaks vullen, beetje snoep, beetje gedroogd fruit en natuurlijk een mok thee voor elk van ons.

Onze route start in Etzenbach, een klein kwartiertje met de auto vanaf ons hotel. Onderweg begint het te regenen, maar tegen de tijd dat we bij de parkeerplaats zijn is het al bijna droog. De route gaat volledig door het bos met ook nu weer een afwisseling van (brede) half verharde weg, en bospaadjes. De bredere wegen zijn er voor het zwaardere verkeer van de bosbouw. De bospaadjes zijn soms zo smal dat je eigenlijk geen twee voeten naast elkaar kunt zetten. Dit zijn de delen die de route het leukst maken. Bij het hoogste punt dat we vandaag bereiken (Etzenbach Höhe) is ook de eerste kasteelruïne. Ruïne is eigenlijk een groot woord, het is niet meer dan een deel van de kasteelmuur de gelijk loopt met de bosgrond en waar ons pad deels overheen loopt. Niet heel vreemd als je bedenkt dat het om een kasteel uit de 11e of 12e eeuw gaat. We vervolgen onze weg en dalen eerst een beetje waarna we nog weer iets omhoog gaan. Bij de tweede ruïne, waarvan nog minder zichtbaar is, hebben we een kleine stop voor wat thee en een snoepje. We moeten nu een klein stukje terug op de route om ons rondje te vervolgen. We dalen nu bijna alleen maar en in het laatste gedeelte hebben we nog een klein stukje echt verharde weg waar we langs de rand van het dorp Münstertal lopen. Iets sneller dan verwacht zijn we na een kleine 3 uur weer terug bij de auto. 12 km, 525 hoogtemeters.

Op de terugweg nog even naar de supermarkt voor wat fruit, snoep, chocolade en nootjes, zeg maar onze tussendoortjes-basisbehoeften. We waren rond een uurtje of 2 terug bij ons hotel. Lekker gedoucht en daarna gerelaxt. ‘s Avonds weer in het restaurant bij het hotel gegeten, met deze keer een verrassend lekker toetje.