De pijn in de benen van woensdag is nog niet helemaal weg (we worden toch ook wat ouder😒). Vandaag nog wat extra tijd om te herstellen want we gaan naar de top van de Zugspitze. Dit is het hoogste punt van Duitsland gelegen op ca. 2965 meter. Dit is voor ons als amateur-hikers te veel van het goede als het gaat om zelf naar de top wandelen/klimmen/klauteren.
We kunnen in Grainau op de trein naar de Zugspitzplatte stappen. Daar hebben we al een mooi uitzicht (het is prachtig weer vandaag) en moeten we over de sneeuw om bij de verschillende informatieborden te komen. Net als bij andere gletsjers die we bezocht hebben (Nieuw Zeeland, Canada), wordt ook deze gletsjer snel kleiner door de opwarming van de aarde.
Vanaf de Zugspitzplatte het laatste stuk naar de top met een kabelbaan. Vanuit de gondel zien we verschillende mensen die bezig zijn met het laatste deel van de klim naar de top van de Zugspitze (bij mij kriebelt het dan natuurlijk een beetje, maar ik weet beter…). Het ‘station’ bij de top is nog een stuk groter dan het gebouw de eerste stop. Het is hier ook flink druk (1,5 m staat wel op de bordjes, maar daar houdt niemand zich aan, gelukkig zijn we buiten). We genieten van de uitzichten en de zon op ons gezicht. Als we de drukte zat zijn gaan we terug naar de kabelbaan, maar nu een andere. Deze is groter en brengt ons terug naar station Eibsee (bekend van dag 2).
De Oostenrijkse kant v.d. berg 
De Eibsee 
De rustige kant van de piek 
Het gebouw op de piek gezien vanaf de gletsjer.
We nemen een broodje op het vuistje en lopen vanaf de Eibsee terug naar Grainau, ca. 4 km waarbij we alleen omlaag gaan, zo’n 250 m. Terug bij ons appartement de tweede helft van onze lunch met een kopje thee en de rest van de middag gerelaxt.
Vanavond Italiaans op het menu waarvoor we weer naar GaPa gaan. Dit keer iets eerder weg dan gisteren want het is rond een uurtje of 5 verrassend druk op de route.