Voordat we vandaag naar onze volgende bestemming rijden, gaan we naar Arrowtown, een klein plaatsje vlak bij Queenstown. Het dorpje heeft een rijke goudmijnhistorie met onder andere overblijfselen en het deel van het dorp waar Chinese immigranten woonden die in de goudmijnen werkten. Daar hebben we echter weinig tijd aan besteed. Na de ‘rust’-dag van gisteren hadden wij wel zin in nog een hike dus wij hebben onze hikingschoenen aangetrokken en zijn op pad gegaan naar de top van ‘Big Hill’. Een mooie route die begon met een steil stuk in het bos en daarna in meer open terrein kwam. Gelukkig hadden we ons ingesmeerd want het was prachtig zonnig weer. Vooral in het open terrein was het pad erg smal, op sommige plekken net iets meer dan een schoen breed.

Na een uurtje of twee waren we bij een kruising waar we rechtsaf richting de top van ‘Big Hill’ konden. Daar zagen we ook dat we niet persé terug zouden hoeven lopen, maar verder konden gaan, zodat we er een rondje van konden maken. Bij dit deel van de route stond wel dat deze voor gevorderden was en dat bij hoog water in de Arrowrivier de doorwaarbare plaatsen minder (of niet) doorwaadbaar zouden zijn. Maar ach, het is mooi weer, dus hoe erg kan het zijn en we zijn qua hiken ondertussen wel wat gewend, dus we beschouwen onszelf wel als ‘gevorderd’.

En we zijn teruggekomen, dus het is allemaal gelukt, maar wel met een paar uitdagingen. Allereerst werd het pad, voor zover mogelijk, op sommige plekken nog smaller, met links en rechts bosjes met soms flinke stekels. Daarnaast ook prachtige bossen met gele bloemen (en zonder stekels). Daarnaast was het water op de doorwaadbare plaatsen toch wat hoger dan we verwacht hadden en er zat ook aardig wat stroming in. Bij de eerste, wij dachten toen nog dat we maar één keer hoeften over te steken, hebben we onze schoenen en sokken uitgetrokken en onze broekspijpen opgerold tot onze knieën. Schoenen en sokken droog gehouden, maar de broek was toch al nat, zo diep was het water. O ja, en het water was koud! Aan de andere kant de schoenen en sokken weer aan (lekker warm) en door op het pad.

Al snel bleek echter dat we nog twee keer moesten oversteken, waarbij het water beide keren net iets dieper was dan de keer daarvoor. Maar we waren inmiddels 4 uur onderweg en teruggaan vonden we geen optie, dus ook hier maar door het water. Om meer grip te houden in het snel stromende water hebben we deze twee keren wel onze schoenen aangehouden. Beide laatste keer kwam het water ruim boven onze knieën. Daarna kwamen we gelukkig op betere weg, waarbij het er naar uit zag dat we niet opnieuw door (diep) water hoefden. Hoog tijd om het water uit onze schoenen te gieten en de sokken even uit te wringen voordat we verder gingen. Daarna moesten we nog wel ongeveer 5 km, maar dat was over een goede weg / pad, dus na nog een uur waren we terug bij de auto.

Al met al toch een iets meer enerverende hike (van 18,5 km met 825 hoogtemeters) dan we vooraf gepland hadden. Onze broeken waren inmiddels wel opgedroogd en met droge sokken en schoenen en een kleine versnapering, waren we klaar voor de rit naar Twizel, zo’n 2 uur rijden.